h1

3 jaar verslagske

november 10, 2009

Karakter:

Isla is een “echt” meisje, een echt! Roze is haar lievelingskleur en liefst zou ze als roze panter prinses door het leven gaan. Ze heeft een zacht knuffelkarakter, maar is zeker geen watje.
In nieuwe situaties kijkt ze eerst de kat uit de boom en heeft ze een beetje tijd nodig om te wennen. Maar eens ze de boel heeft ingeschat gaat ze er spontaan en ongeremd tegenaan.
Ze is ongelooflijk nieuwsgierig en leergierig en haar mond staat geen seconde stil.
Liefst is ze buiten en bij dieren, zoals vele kinderen zeker.

Sociaal:

Isla is een sociale meid. Soms is ze heel bazig, soms eerder volgzaam. Maar als ze iets in haar kop heeft, plooit ze niet… (vb bij een rollenspel zal ze blijven aandringen om de rollen zo te verdelen tot de andere plooit “ik ben de mama en jij het kindje, goed?” x 100000… Vermoeiend!!).
Isla heeft haar vaak over dezelfde kindjes (3 meisjes) in de klas en heeft al wat zicht op hoe het er allemaal aan toegaat (I speelt altijd met B / A, E, T en ik spelen altijd samen / …).
Ze kan zeker haar mannetje staan in de schooljungle, want ze vertelt regelmatig dat ze iets terug zegt als er dingen worden gezegd die niet voor onze oren bestemd zijn. Ze is ook niet bang om terug te schoppen of - te slaan, als ze een tik krijgt. Zolang het maar bij verdedigen blijft en ze niet begint om de boel op stelten te zetten, vind ik het al lang goed.  

Voeding:

Isla eet bijna alles en geniet van “tafelen” als sociaal gebeuren . Zo kon / kan ze echt niet vatten dat ze op school moet zwijgen tijdens de maaltijd.
Boterhammen (van grijs tot donkerbruin), sandwiches, bruchetta worden met veel smaak naar binnen gewerkt. Zelfs de korstjes, al blijven die soms toch wel liggen als ze genoeg heeft. Bij haar bokes wil ze ook graag “een oprolleke” (een opgerold stukje salami of vlees).
Soep heeft ze liefst gemixt, al eet ze ook andere soep met smaak op, zeker als ze er bollekes in kan gooien.
Bij haar middagmaal moet ze alles op haar bord laten liggen en mag ze proeven wat ze wil (en dat kan ook gewoon tegen de lippen houden zijn). Eens in haar mond, moet ze het doorslikken. De uitspuwfase is des huizes gelukkig alweer verdwenen. Omdat Isla zo graag eet, is ze ook gemakkelijk te motiveren porties groenten die ze niet lekker vindt (zoals witloof) op te eten zodat ze een nieuwe portie vlees en aardappelen kan bijnemen.
O, en als het aan Isla lag zou ze overal “kesjuup” (ketchup) bij willen.
Sinds ze naar school gaat krijgt ze ook elke dag appelsap mee, al zou ik liever willen dat ze enkel water drinkt… Bij speciale gelegenheden mag ze ook cola, fristi, fruitsap of appelsap drinken.
Isla is nog niet klaar om haar fles voorgoed in de kast te laten staan… ’s Morgens krijgt ze het nog, maar ’s avonds hebben wij dat flesje vervangen door een glas met een (liefst) ROZE rietje.

Slapen:
Slapen blijft hier moeilijk. Liefst van al zou ze altijd bij “mamie” willen slapen. “Mamie, ik wil s(z)o graag bij jou slapen, want het (stappen van het) konijntje duurt altijd s(z)o lang.”
’s Nachts kan dat niet, maar ’s middags doen we regelmatig samen een dutje (want wie is er het meest moe? en samen slapen is zo genieten!)
Na een schooldag is Isla (zeker op het einde van de week) zo uitgeput dat ze na schooltijd nood heeft aan een dutje. In normale omstandigheden gaat ze tussen 19 en 20 u naar bed, om zeer snel in dromenland te verzeilen.
Haar wekkertje staat ’s morgens om 06.45 maar ze is vaak eerder wakker en ligt dan wat te wachten tot ze om 06.45 richting ouderlijk bed vertrekt.
De (slaap)rituelen zijn nog steeds niet veranderd, alhoewel deze wijziging is er wel: ’s middags lezen we geen boekje meer, ’s avonds lezen we 2 boekjes gevolgd door verstoppen, knuffels en zoenen. Het ritueel durft al wel eens wat langer te duren omdat Isla  “dikkere” boekjes kiest of al eens protesteert “ik wil nog een beetje opblijven”, “ik wil nog een beetje spelen” of” ik ben nog niet moe”. Maar gelukkig is het (nog) geen al te grote strijd. O ja en haar deur moet open blijven staan (ergens is ze toch wat bang geworden).

Spelen:

Liefst van al speelt Isla buiten. Speeltuinen (en kermissen) zijn haar favoriete plaatsen om te vertoeven . Ze klimt op de steilste rekken en glijdt er van de hoogste glijbanen. Neen bang is ze niet.
Maar binnen verandert ze in een ECHT meisje, dat liefst geschminkt een hele dag op hakjes rondhuppelt. Ze soigneert haar poppen, commandeert haar pony’s, schenkt ons lekkere koffie, kookt ons de heerlijkste maaltijden,… Auto’s of blokken worden slechts aangeraakt wanneer we haar er voor motiveren (“want mama da’s eigenlijk wel voor jongens hé”).
Isla is nog steeds een echte boekenworm. Ze mag nu zelf al in ”de kast” boeken kiezen, en daar kan ze zo van genieten. Eén voor één sleept ze die naar de living of haar poppen en leest ze die luidop voor.
Puzzels maken behoort niet tot Isla haar lievelingsactiviteit. Insteekpuzzels lukken heel vlot, gewone puzzels vindt ze alleen maar leuk als er iemand naast haar zit die ook puzzelt. Ze vindt het zeker fantastisch als ze de ander mag helpen (en als die fouten maakt). 
Momenteel zijn “doen alsof” spelletjes absolute toppers (en telkens opnieuw en opnieuw en…)! Alleen spelen is soms nog moeilijk, al is er toch beterschap in zicht.

Grove motoriek:

Een echte wandelaar zal Isla vermoedelijk niet worden. Ze zit nog altijd te graag in haar buggy en moet tijdens een wandeling wel wat gemotiveerd worden.
Maar dansen, huppelen, turnen vindt ze ongelooflijk leuk! Als de dvd van K3 opstaat, de CD van Radio Winokio kan ze niet stilzitten en begint ze te shaken!! We kijken dan ook uit naar een dansschool…
Fietsen met de loopfiets gaat heel vlot, ze kan goed haar evenwicht houden, blijft voorzichtig maar experimenteert op heuvels,… Ook haar gewone fiets wordt regelmatig uit de garage gehaald.
Een opmerkelijke sprong is dat Isla nu ook reuzenstappen zet op de trap. Ze zet maw haar ene voet niet meer bij haar andere.

Fijne motoriek:

Isla kan heel geconcentreerd bezig zijn met “fijne” handelingen: kleine popjes of pony’s aankleden, parels rijgen, insteekparels, met plasticine prutsen, schrijven, tekenen, verven, stickers losmaken en plakken, … Ze vindt het allemaal fantastisch! Sinds ze naar school gaat, wil ze ook gerichter dingen maken. Zo “schrijft” ze het boodschappenlijstje, tekent ze regelmatig “kindjes” of kleurt, verft ze heel graag een bestaande tekening in. Al lang heeft ze een voorkeur voor haar rechterhand. Haar “pincet-/pengreep” was rond 18 maand al behoorlijk al houdt ze soms haar potlood, stift,… nog eens anders vast.

Zelfstandigheid:

Isla kan veel en wil het heel allemaal graag “zelf doe oe oen”. Maar eens ze het kan, is die drive er niet altijd en probeert ze er wel eens van onder te muizen. Sommige dingen kan ze ook al een eeuwigheid, maar hier eens alles op een rij… 

wassen: tanden poetsen, handen, gezicht, lichaam wassen lukt allemaal zelf, maar een kleine controle van mama of papa blijft toch aangewezen ;-)

aan- en uitkleden: gaat heel vlot (behalve handschoenen, sjaal knopen en broekkousen aandoen).
Bij het aankleden worden haar kleertjes klaargelegd en kan ze die volgens de trucjes (briefje achteraan, elk been in 1 gat,…) behoorlijk goed en zelfstandig aandoen (al gebeurt het nog wel eens dat ze beide benen in 1 broekspijp heeft gewrongen). Al moet ik natuurlijk wel in de buurt blijven.
Haar jas aandoen door over haar hoofd te zwieren lukt al van voor ze naar school gaat. Knopen en ritsen zijn sinds kort haar obsessie en dit blijft ze proberen tot het lukt (en dat kan lang duren, amai!).
Uitkleden lukt bij de meeste kledingstukken ook vlotjes en die worden meestal met veel gedoe in het rond gegooid.

eten: Isla is meestal heel zelfstandig. Ze kan boterhammen smeren (en ondertussen ook haar place mat), soep eten met een grote lepel, met haar grote vork prikken en scheppen (en soms komt ook haar mes er bij), met haar groot mes snijden (al wordt alles wel wat voorgesneden en lijkt zelf snijden nog vaak op scheuren). Aja want kinderbestek, daar is ze uiteraard al te groot voor.
Als ze moe of lui is, klinkt er “Wie gaat mij helpen?’ en leggen we een schep klaar (al proberen we daar niet te veel in mee te gaan).
Een slabber wil ze niet meer aandoen (maar in uitzonderlijke gevallen moet het toch nog), en meestal verloopt het “behoorlijk” proper. Al kan ik na schooltijd wel afleiden welke soep ze ’s middags heeft gegeten ;-)  

toilet: Isla gaat  uit eigen beweging naar toilet. Er haar helpen aan denken is vaak niet meer nodig (behalve voor een uitstap zodat we niet onmiddellijk een noodstop moeten maken). Ze klimt al een eeuwigheid op het grote toilet en houdt zich aan de bril vast zodat ze er niet in tuimelt (want een opstapje of een een WC verkleiner daar doen wij niet aan mee). Haar potjes staan er nog wel en worden soms ook nog gebruikt.

Zindelijkheid:

Overdag en tijdens een (sporadisch) middagdutje is Isla kurkdroog.
’s Nachts nog niet.
Mijn tactiek met de middagpamper was hem gewoon uitlaten. Geen enkele keer is haar bed nat geweest. Geen enkele keer, hoewel haar pamper verre van droog was.
’s Nachts is Isla een tijd heel vaak wakker geworden om te plassen. Ze mocht dan ook uit haar bed, maar momenteel is die fase weer  voorbij. Ik vraag me dan ook af wat een goede nachtdroogtactiek is.

Taal:

Isla is een verbale meid. Ze begrijpt en zegt ALLES. Soms lijkt ze meer een mini volwassene met haar uitspraken :-) Ook niet courante woorden plaatst ze in de juiste context (helaas, inderdaad,…). Het allemaal opschrijven zou een full time job zijn en jammer genoeg is dat gewoonweg onmogelijk. Maar ik kan je verzekeren, we liggen regelmatig dubbel met Isla’s uitspraken.
Boekjes navertellen (met heel wat intonatie en mimiek) en liedjes zingen (met aangeleerde of zelfverzonnen gebaren) kan ze als de beste. Zelfs als ze het nog maar 1 keer heeft gehoord, zet ze al een aardige prestatie neer. On-ge-loof-lijk!
Nummertje 2 zal zich zeker gelukkig kunnen prijzen met zo een zangeres en voorleeszus.
Sinds kort speelt Isla ook spontaan met taal. Ze spreekt de ie-taal of praat in klankgroepen, vooral als ze dingen “schrijft” vb is-la   pa-re-dis en ni-co    pa-re-dis of   ma-ca-ro-ni of …

School:

Sinds Isla naar school gaat is ze een echte “handjesgever” geworden is. Liefst van al geeft ze 2 mensen een hand om dan te “zwieren”.
De meeste dagen gaat ze graag naar school en komt ze heel enthousiast (maar uitgeput) terug. Ze doet het volgens de juf uitstekend, al moet ze soms wel haar snaveltje dichtdoen om anderen ook iets te laten vertellen…

Voorbereidend wiskunde:

Isla kent al een hele tijd de getalrij en zegt die vlotjes op tot 20.
Ze kan de hoeveelheid 3 gemakkelijk en vlot herkennen. Alles daarboven, lukt soms wel, soms niet (vaak hangt het af van hoe het is aangeboden of hoe geconcentreerd ze is). Zo zal ze vb correct haar en de andere speler zijn punten tellen bij een memory-spel om zo te bepalen wie de winnaar is.
Ze heeft ook interesse voor hoeveelheden, tijd, prijzen,… en goochelt met de verschillende termen. “Kijk, (haar fles in de lucht houdend) nog honderd zeventig vijfentwintig milliliter” of “‘t is kwart voor 9 uur” of met de badthermometer “‘t is vijfendertig honderd procent”,… Ook de termen: evenveel, meer, minder behoren al tot haar actieve woordenschat en worden meestal correct gebruikt (als het duidelijk is, uiteraard).

Geheugenwerk:

Liedjes en versjes moeten niet zo vaak aangeboden worden. Soms kan Isla op maandag al een liedje dat ze op school heeft geleerd zingen. Dingen die in de klas worden aangebracht onthoudt ze en haalt ze te pas en te onpas boven.
Lotto en memory spelletjes vindt Isla momenteel heel leuk. Memory lukt al heel goed met 14 plaatjes.

h1

3!

november 8, 2009

3 jaar geleden op een mooie herfstwoensdag besloot jij ter wereld te komen. Een dag die mijn ons leven voorgoed veranderde…

In die 3 jaar ben je van een klein hopeloos wezentje veranderd in een zelfzekere kleuter. Je houdt van het leven en beleeft elke dag opnieuw een superleuke superdag. Mooi hoe jij zo van de dingen kan genieten en die positiviteit op ons kan overzetten.

In de afgelopen 3 jaar heb ik de liefde tot diep in mijn hart gevoeld. Soms beangstigend, soms heel vreugdevol, maar nog nooit eerder zou onvoorwaardelijk of eindeloos. 

Hoewel ik weet dat ik je ooit – op een dag die nu nog ver weg lijkt - helemaal zal moeten loslaten, geniet ik van je aanwezigheid, je grappen en grollen,… Na 3 jaar vinden we je de liefste, de beste, de zachtste, de mooiste, de grappigste, de knapste, de boeiendste, de plezantste, de slimste, de vroegstwakkerste, de….
maar soms ook de grootste deugeniet ;-)
Tja “eigen kind, schoon kind” hé

032 - kopie

Ik kijk je vaak vol bewondering aan en geniet dat ik je moeder “mag” zijn.  

Als je ’s morgens naar ons bed komt “gestormd”, gewapend met jouw tutje en minstens 3 knuffels, ben je nog een kleine knuffelmeid. Je pakt ons keer op keer in met je “kom maar hier, een dikke knuffel!” en je overlaadt ons met je welgemeende knuffels en zoenen.   

Maar als je op school bij jouw vriendinnen op de speelplaats niet meer omkijkt en zwaait, ben je al een piepklein beetje groot. Een piepklein beetje, want hoewel je je vaak al reuzegroot voelt en over jouw “werk” vertelt, toch blijf je mijn ”meisje“.

Je past nog steeds op mijn schoot en in mijn armen (al ben je wel al wat aan de zware kant). Net zoals toen, zo pasgeboren.
Je past nog steeds in mijn armen als we samen in bed liggen om een dutje te doen. Net zoals toen, zo pasgeboren.

En natuurlijk hoort er bij 3 worden ook

  • een uitnodiging

feest zondag

  • een feestje 2 keer feest met taart, pannenkoeken, ijs,…
  • een hoop cadeautjes, waaronder heel wat ROZE en prinsessendingen (tja isla kreeg eerder al een fiets en een loopfiets)
  • een kroon die heel erg lijkt op die van vorig jaar ;-) (aja zo makkelijk gaat dat als je de leeftijd met velcro vastmaakt)
h1

Knutseldingskes

november 6, 2009

Ik herinner mij nog Isla haar eerste krabbels op papier en hoe trots het me maakte.

Maar nu ons miss naar school gaat verzamelt ze hier op korte tijd een hele boel knutseldingskes (en dan kregen we de dingen op papier nog niet mee).

Desktop1

(een hoedje van papier waarop gestempeld is, een auto, mannekes om over te steken, een eekhoorn)

Desktop (2)

(paddenstoel waar de kabouter door de juf werd ingekleurd, kabouter waar de wenkbrauwen, ogen, baard door de juf werden geplakt)

Ok, het ene is al wat mooier dan het andere.
Ok, het ene vangt al wat minder stof dan het andere.
Ok, het ene is al sneller kapot dan het andere (en kan dan gelukkig in de vuilnisbak! zoals een leeg plastic flesje gevuld met eikels dat zo een muziekinstrument werd)
Ok, het ene is al wat meer eigen creatie dan hetgeen de juf feitelijk heeft gemaakt.

Maar wat moet ik daar toch allemaal mee doen??

Waar ik deze vakantie toch wel van onder de indruk was… het inkleuren.
Thuis of in de kribbe werd dat inkleuren niet gestimuleerd. Zolang Isla maar plezier had met kriebelen, was ik al lang blij.
Maar na 2 maanden school heeft Isla daar duidelijk een andere mening over.

066
“Mamie, ik kan al mooi binne(n) de lijn-tjes kleuren, hé?”

068

h1

“ie”

november 4, 2009

Waar ze het gehaald heeft weet ik niet, maar Isla spreekt de “ie-taal”.

Mammie, ik heb geknoei-ie (geknoeid).
Pappie, ik krijg dat niet o-p-ie (open).
Moet jij wat cent-ie (centen / geld) ?
Ik wil vandaag niet naar de krib-ie (kribbe).

En ga zo maar door…

h1

10 dingen

november 2, 2009

Ik zag de award een tijd geleden rondcirculeren op een aantal “doe het zelf” naai- en kookblogs. Even dacht ik dat hij mijn richting niet zou uitvliegen. Aja creatieve uitspattingen staan hier niet te lezen… Maar fout gedacht, want Karen en Katrien gooiden hem toch naar hier.

honest_scrap_award11

Merci he dames! En dus nu voor de nieuwsgierigen… 10 weetjes:

1. In een ver verleden wou ik stoer zijn en dus liet ik -zonder dat het mocht van mijn ouders- op een woensdagnamiddag eens een neuspiercing zette (die ik niet zo lang gedragen heb). Ik herinner mij nog steeds mijn moeder haar verbaasde blik toen ze me bij de kiné kwam ophalen :-)  
O ja, en ik liet ook eens – zonder dat mijn ouders het wisten – een tatoo zetten. Toen geloofde ik nog in DE eeuwige liefde want het was samen met mijn toemalig lief. Niet zijne naam hoor ;-) Nog een geluk dat ik toen ook al een beetje “verstand” had. 
Spijt, banee… ‘t is zo één van die dingen des levens zeker? Al ben ik blij dat de plaats niet al te zichtbaar is.

2. Na de humaniora wist ik echt niet wat ik wou studeren. Echt niet. Maar studeren moest wel, aja na al dat ge- Latijn en ge -wiskunde…
Als kind wou ik dierenarts worden, maar toen ik de cursussen chemie inkeek haakte ik toch maar af. En maar goed ook! Ons konijntjes werken zelfs al op mijn systeem en ook katten en honden van anderen kunnen maar op weinig sympathie rekenen. Raar he hoe een mens toch kan veranderen.
En dus werd het “psychologie”. Volgens de PMS-madam was dat geen goed idee. Maar ik zou dat doen en wat zij zei vond ik totaal onbelangrijk. Ik had vooral die richting gekozen, om me niet te moeten verdiepen in al die verschillende studiemogelijkheden :-)
Maar goed, al snel begreep ik dat ik geen univ-student was. Ik kwam van een “kleine” secundaire school en liep helemaal verloren in die aula’s. Het gebrek aan interactie zorgde er al snel voor dat ik mijn draai niet vond. Een eerste examen in januari deed ik wonder boven wonder goed. Maar ergens in april legde ik al die boeken op elkaar en zag ik het toch niet zitten die metershoge toren met leerstof tot mij te nemen. Ik besloot het er “eens goed van te pakken” (aja met dat lief uit nr. 1).
Op vakantie met datzelfde lief elimineerde ik wat richtingen en zo kwam ik tot “logopedie” op de hogeschool. Straf hé!
Later deed ik er nog de lerarenopleiding in 1 jaar bij en nog wat extra opleidingen nadien. Zelfs dit jaar wou ik me eigenlijk weer inschrijven in een vervolgopleiding, maar op woensdagnamiddag heb ik nu andere prioriteiten.
En toch blijf ik het mij SOMS afvragen, zou ik dat kunnen zo een univ diploma halen?

3. Ik als afgestudeerde logopediste achter de charcuterie ging staan in de GB. “Mag het wat meer zijn?”. Door de stages en de zuurpruimen op stageplaatsen had ik het zo gehad met die ganse zorgsector. Na een tijd besefte ik dat achter de charcuterie staan toch ook mijn droomjob niet was :-) Maar soms, heel soms stel ik mijn huidige job ook in twijfel. Het feit dat ik nu vastbenoemd ben geeft we feitelijk heel veel stress. Te weten dat ik in het onderwijs kan / moet  blijven voor de rest van mijn dagen. Brrrrr…

4. Ik kijk al jaaaaaa-ren naar Mooi en Medogenloos. Ik begon ergens in het middelbaar en leerde zo Engels, want Engels en Frans waren nu niet bepaald mijn beste vakken. Wie wil lachen, doe maar. Ik kijk toch rustig verder :-) (maar ‘t is niet fanatiek hoor, ik neem het niet op ofzo want het voordeel van die soap je kan toch altijd volgen.)

5. Qua schoolse prestaties ben ik er achter gekomen dat ik

  • geen automatisatie heb van +/- tot 20. Vraag je mij wat 8 + 5 is, dan tel ik gewoon met mijn balpen in dominobeeld (stipjes zoals op een dobbelsteen) op mijn blad verder. Zo was hoofdrekenen altijd een verdoken cijferoefening voor mij. Enne… zie ik ben er ook gekomen hé.
  • de werkwoordsvervoegingen pas in het 1ste jaar logopedie echt begreep. Zoals in helemaal doorhebben :-)
  • een trage verwerker ben en het soms heel lang kan duren voor ik iets beet heb (maar eens ik het door heb…). Nu weet ik dat dit ook te maken heeft met de vaak chaotische / associatieve manier van lesgeven.
  • ik absoluut geen liedjesgeheugen heb. Uuuuuu-ren heb ik die kinderliedjes moeten oefenen die ik in de lerarenopleiding moest kennen. Op een casette had de leerkracht die liedjes ingezongen en die casette zat in mijn auto en stond ALTIJD op. Niet te doen. Maar ik was wel meer dan geslaagd :-)  

6. In een winkelstraat kan ik het wel, maar in het verkeer niet. Mij oriënteren! Vaak bel ik wederhelft op (of hij nu in België of het buitenland zit) om te vragen of ik DIE afrit NU moet nemen. Chance dat hij zich zo snel en zo goed kan oriënteren. Ooit bleef ik op het klaverblad in Lummen rondjes draaien omdat ik zo gedesoriënteerd was. Enne ik kan het weten, het betert niet als je voor een 3de of 4de keer alle afritten bekeken hebt.

7. Ik ben echt MEGAgrijs. Mijn tante van bijna 50 jaar zei vorig weekend nog: “Amai, je bent zelfs grijzer dan ik”. Tja, dus kleurde ik -met tegenzin- toch weer dat haar. Ik zou daar zo graag van verlost zijn!

8. Enkel fietsen en zwemmen tot mijn sporten behoren, wegens een slechte knie. Door één of ander stom toeval kreeg ik een “gewrichtsmuis”. Als het weer zal veranderen, voel ik dat zoals de oude meetjes aan mijn knie. Artrose.

9. Zomer en winter tref je mij onder een deken in de zetel. En niet gewoon zo een fleeceke, neen een echt donsdekentje :-) Oooo wat vind ik dat gezellig :-)

10. Ik -zonder enige naaikennis- naar het Stoffenspektakel ben geweest en een hele boel stof heb gekocht. Op aanraden van wederhelft schreef ik me toch maar in voor een cursus naaien en dat deed ik vorige donderdag. Jammer genoeg was ik te ziek om in die les te blijven (die trouwens al van september loopt). En dus start ik na de herfstvakantie met mijn les naaien. Benieuwd of het iets voor mij is.

En nu het doorgeven. Iedereen die in mijn blogroll staat verdient er eentje! Dus sta je er in en kreeg je hem nog niet. Doen!!

h1

Schoolfotograaf

november 1, 2009

Ik weet niet of het een fotograaf is die de foto’s heeft genomen, want als “student digitale fotografie” zie ik toch wel foutjes in de foto. De afdrukkwaliteit en de kleuren van de foto laten ook te wensen over.
Maar goed, omdat ik geen scanner heb en omdat ik het toch niet kon laten bestelde ik de klasfoto (uiteraard!) en een velleke foto’s.
Pas op, het hele pakket nam ik niet, want dat vond ik er echt over ;-) (een kalender, wenskaarten,… allemaal met dezelfde foto).

In de voormiddag werd deze genomen, met speld.

scan0195

In de namiddag had mevrouwtje haar speld ergens in de poppenhoek “verstopt”. Zo poseren op school, ‘t ziet er in ieder geval plezant uit!

scan0196 - kopie
(haar klasgenootjes heb ik voor de zekerheid maar wazig gemaakt, je weet immers maar nooit)

h1

Mexicoooo ooooo!

oktober 30, 2009

Gisteren was Isla na school doodmoe, dus dutjestijd!
Toen ze rond 18 u door wederhelft werd gewekt, voelde ons meisje warm. Heel warm. Net een vuurbol.
Het gebrek aan eetlust, de halfvolle drinkbekers in haar boekentas lieten ons naar de thermometer grijpen en wat bleek: 38,8°C

Hoewel ik vorige week wederhelft nog verplicht naar de huisarts stuurde met zijn hoest (en hij aan de antibiotica moest zodat hij mij niet verder kon besmetten), bleef ik er (zelf zo verkouden als iets) behoorlijk kalm onder. Ik was gerust dat “het mexicaanse beest” hier nog niet binnen zat.
Maar goed, wederhelft vond dat we geen risico’s moesten nemen en zo zaten wij ’s avonds als gezin nog bij de huisarts te blinken.
Isla was haar flinke zelve en de dokter kon niet echt iets vinden, dus misschien was het “niets” of “een gewoon griepke”.

Toen we daar toch zaten, kon ik eens goed navragen of het echt wel nodig is om me te laten inenten tegen de Mexicaanse griep. In de zomervakantie vond de huisarts het niet nodig, maar dit weekend mailde hij me dat het toch geadviseerd wordt aan zwangeren. Tja, zo tot de risicogroep behoren en meer kans hebben op complicaties, daar heben we geen zin in natuurlijk!

Echt overtuigd ben ik nog niet. Ik heb het in mijn kop gestoken dat het niet goed is voor nummertje 2… Stom hé! Volgende week vraag ik nog even na bij de gyneacoloog en kan ik nog tijdig beslissen of ik meedoe aan de risicovaccinatie of niet.

Deze ochtend was ons meisje haar koorts helemaal verdwenen en werd ze voor een half dagje richting school gestuurd. Een compromis, want ik had mezelf verraden en gevraagd of ze naar school “wou”. Tja…

h1

’s Nachts…

oktober 26, 2009

Ooit, lang geleden vlotte slapen op verplaatsing niet zo goed.
Momenteel lukt slapen soms goed, soms minder. Isla is geen slaper, dat weten we hier al van haar geboorte :(

De beloningskaart , die eens ingevoerd werd,  is nog steeds in gebruik. Aanvankelijk was dat een succesformule, maar momenteel is ze daar niet meer zo mee bezig. Na een volle kaart volgden er al cadeautjes en leuke uitstapjes (vnl kermis), maar echt zwaar tilt ze niet meer aan een dag zonder sticker / lachend gezichtje.

Ze probeert wel, maar uit haar bed komen is vaak sterker dan zichzelf. Vermoedelijk is haar ritme ook nog niet helemaal in orde door school en haar geprobeer om het ’s nachts ook droog te houden.

Vrijdag waren Isla en ik in Gent en besloten toch maar om een nachtje te blijven slapen. Het kinderbed wordt thuis al heel lang niet meer gebruikt en zelfs op verplaatsing leek ze daar nu te groot voor. Dus mocht Isla in het grote bed met mama. Allemaal goed en wel en ze ging om 20.30 als een roosje slapen. 

Om 1u werd ik gewekt
Isla: “Mama, is’t konijntje al aan’t stappen?” “Is’t nog lang voor het konijntje stapt?”

Dju dat wekkertje hadden we niet bij…

Ik uit bed om het uur te inspecteren en verklaarde dan dat ze nog heel lang moest slapen. Maar mevrouw was wakker en er klonk nogal vaak “Mama, ik is wel uitgerust hoor”. Ze was dus niet meer van plan om te slapen *zucht*

Na de zoveelste verwittiging vloog ze in het kinderbed, waar ze haar keel eens goed openzette (ik ben er van overtuigd dat ze alle buren heeft gewekt) en toen….. * BOINK!!!*

Madam was gewoon in de pikkedonker uit haar bed geklommen en daar stond ze te blinken.

Net bekomen van een hartaanval (ik dacht echt dat ze met haar hoofd tegen de vlakte was gegaan) en net niet helemaal uit mijn vel gesprongen zwierde ik haar in de hoek, om zo ondertussen plan B te bedenken (want terug in mijn bed na zo een toestanden, no way!). Ik gooide de kindermatras op de grond en nadat ze uit de hoek mocht komen moest ze maar op de grond slapen.

Isla was er duidelijk niet goed van, want op haar matrasje snikte ze nog na en een keer of 4 vroeg ze “Mama, nu ben ik flink hé” om er tot slot ook nog aan toe te voegen “Mama, ik ga nooit meer zo stout zijn”.

Als u nu denkt dat we er voor een aantal uur tegen konden, hebt u het duidelijk mis. Om 5 uur was mevrouwtje alweer wakker… en toen heeft ze toch nog een mini uurtje bij mij in het bed geslapen.
Leuk hoor zo een slaapgraag kindje. Heel leuk! ;-)

Overdag op terugweg richting Lommel klonk er in de auto: “Mama, ik kan echt niet wakker blijven” om dan na een “Slaap dan maar Isla” als een blok in slaap te vallen. Maar hey, na dutje van een half uur kon ze er alweer tegen.
Kinders he ;-)

h1

Draagmoeder

oktober 24, 2009

Plots was ze ook “zichtbaar” zwanger. Al had ze dat niet zelf bedacht.

016 b

De zwangerschap duurde niet zo lang en toen de baby er was werd die rondgedragen (in zo ‘n zwangerschapsband die ik toch nooit draag).

033    034

Lief hé!

Er zijn al heel wat vragen de revue gepasseerd. Elke dag vraagt ze of de baby nog in de buik zit. Ze vroeg ook al hoe die baby in de buik gekomen is en daar maakte ik me vanaf met een “mama en papa hebben die gemaakt”. Gelukkig bleef de “hoe?” nog wat uit. Aja de vragen worden beantwoord, maar ik loop niet voorop op de vragen…

Toch weet ik dat de “hoe?” en “wat?” en “waar?” en “wanneer?” vragen … nog komen.
Dus… kent er misschien iemand een leuk boekje waar dit wordt uitgelegd?

h1

Bottekes

oktober 22, 2009

En toen kreeg ze een paar winterlaarsjes.

010

En trots dat ze is, niet te doen!!

033

We trokken vorig weekend richting bos op zoek naar kastanjes voor in de klas. En ze werden meer dan goedgekeurd die laarsjes!

Zoekresultaten van Desktop

Nu wil ze zeker geen broek meer aandoen ;-)