Islapraat

Isla op terugweg van een verjaardagsfeestje (op de boerderij van een vriendinnetje):
“Mama de koe had een kalfje in de buik. Maar we waren te laat, want het was al aan’t boren.”

Toen ik in de lach schoot, begreep ze langs geen kanten waarom

2012 / 01

Het 2011 - 365 fotoprojectje is afgesloten en ik mis het wel.

Ik vond het erg verrijkend om elke dag op zoek te gaan naar een fotomoment. Iets kleins. Iets wat onbelangrijk lijkt, maar het in feite niet is. 
Sommige dingen zijn zelfs tijdelijk en verdwijnen na een tijd.
Soms vergeet je ze zelfs…
Met een foto “blijft” het wat meer in je herinneringen hangen. En misschien “kleur” je zo de herinneringen van de kinderen, want van mijn herinneringen bestaan geen foto’s.
Maar eerlijk is eerlijk, hoewel ik het 365 projectje wat mis, elke dag een foto nemen is een beetje van het goede te veel.

Met een GSM foto’s nemen dan?
Het hele GSMfotogebeuren gaat wat aan mij voorbij.
Ten eerste heb ik een brolGSM die ik de helft van de tijd niet weet liggen. Er zit wel een fotofunctie op, maar de kwaliteit is zeer slecht.
Ten tweede weet ik niet eens hoe je die foto’s kan uploaden.
OK, stilstaan is achteruitgaan… maar voor mij gaat die GSM en pc-evolutie soms een beetje (veel) te snel.

Dus blijf ik gewoon prutsen met mijn fototoestel

En na lang nadenken, overwegen, wikken en wegen, besloot ik om in 2012 elke maand een foto te posten. Eentje van het gezin, eentje van Miro en ISla, eentje van….. Wel één die verband houdt met de kinderen, want het is hier ten slotte een Isla&Miro blog natuurlijk.

Die reeks achteraf in een fotoboek gieten zal in ieder geval al een pak eenvoudiger zijn, en dunner

Na de 2012 gezinsfoto wou ik graag  de kinderen nog eens samen op een foto. De wederhelft nam de benen en liet me alleen met de kinderen… en hallo kroket, stil zitten of blijven liggen… da’s niet echt aan hen besteed.

The making of:

De locatie was ”op” het logeerbed en daardoor een begrensde zone. Het doel was op het bed blijven, zodat ze een beetje in de picture zouden blijven.

Ik vond het ongelooflijk om te zien hoeveel verschillende kunstjes ze deden op 7 minuten. 7! en toen ben ik gestopt. Plezier dat hadden ze, echt fotogeniek was toch iets anders Eens naast elkaar liggen was niet zo evident. Isla versleepte Miro van de ene kant van het bed naar de andere, Miro beklom Isla, ze vielen om, enz enz 

Dat een fototgraaf zich beperkt in beelden, zoals ik hier las, vind ik daarom raar. Zeker bij een groep. Dat kinderen beter meewerken bij iemand anders kan volgens mij niet anders, want mijn spruiten luisterden langs geen kanten

Gewoon eens naast elkaar ligggen was onmogelijk. Tegen dat ik ze naast elkaar had gelegd en terug was bij mijn fototoestel, was er alweer eentje vandoor

3 foto’s kon ik maken toen ze naast elkaar lagen. Gelukkig had Miro op 1 foto zijn ogen open en Isla op de andere. De 3de foto zit bij de collage en daar liet Isla mijn trommelvliezen nog eens goed trillen. 

In het digitaal tijdperk kan je zelfs van 2 foto’s 1 maken. Ik kan dat niet, ik krijg daarvoor hulp, van deze fotomadam. Merci Els! ‘t Is een foto geworden om te koesteren.

En zij kan zelfs lichte lakens opleggen van achter haar pc (en de rozige schijn laten verdwijnen), knap zeg!! Misschien dat ik ook eens een cursus photoshop moet overwegen.

2012

Elk jaar denk ik dat ik een nieuwjaarsfoto op tijd klaar heb.
Elk jaar vergis ik mij.

Meestal vind ik in de kerstvakantie wel een moment om daar tijd voor te maken (en de wederhelft eens te motiveren), maar dit jaar was anders

Maar kijk, februari is nog niet begonnen, dus wat mij betreft kan het nog net.

Opsturen is sowieso veeeeeel te laat… Mijn kaartjes zijn zelfs al opgeruimd, maar “virtueel” en zeker hier in blogland maakt dat niets uit.

Stotteren

Onze spraakwaterval, Miro, die al zeer goed en zeer verstaanbaar praat, volledige liedjes zingt, laat zijn plaat bij het vertellen “soms” eens haperen.
En “soms” kan ook al “regelmatig” zijn.

En kijk, als logopediste, weet ik dat dat een compleet normaal verschijnsel is. En dat ongepast reageren er wel eens voor kan zorgen dat het peuterstotteren/ kleuterstotteren… echt stotteren wordt.
En dus blijf ik rustig als hij zo een hapermoment heeft.
En ik moet zeggen als hij een volledige dag thuis is, vallen de momentjes wel mee.

Naast het rustig blijven, ben ik ook zeer alert op reacties.
De wederhelft werd dus al regelmatig eens op de vingers getikt als hij het hapermoment te grappig vond en er een beetje de spot mee wou drijven

Want hey, als Miro het heeft over “Kij-ij-ij-ijk een ki ki ki ki kker” of “a a a lle auto op een rij ma-ken” of “ba ba ba ba b(r)andweerauto v(l)iege(n)dan kan dat behoorlijk grappig zijn.

Maar toen Miro vrijdag terugkwam van de kribbe en hij het weer heel hevig had, vertelde de wederhelft mij ook hoe een begeleidster uit de kribbe daarop reageerde.
En kijk, ik kreeg weer bijna een hartaanval… hoe is dat toch mogelijk dat ze daar in een kribbe niets van afweten?
Ik vermoed dat ik Miro nog een keer zelf zal moeten brengen / halen om nog eens een preek af te steken in de kribbe.

Moe

*zaag- en klaagpostje*

20.00 moe, moe, moe
en een uur later vallen mijn ogen gegarandeerd toe

meestal ben ik een heel vaste slaper
en slaap ik door alle nachtelijke toestanden door
en kijk, eigenlijk vind ik het dan doodnormaal dat ik verder mag slapen

maar de laatste nachten is het mij niet meer gegund
de wederhelft is ook moe
uiteraard
en hij vindt dat ik maar eens moet troosten

en zo was het deze nacht om 01.00 gedoe, om 03.00 ook nog eens en om 05.00 kroop Isla bij ons in bed, maar ik was zo moe dat ik geen courage had om haar terug naar bed te sturen
en vaak zijn er zo een reeks nachten op een rij
de reden is mij niet helemaal duidelijk
de jongste gaat meestal dood van de honger
de oudste is plots midden in de nacht uitgeslapen

en zo soms of neen gewoon vaak
wou ik dat ik van die goede slapers in huis had

En ‘t huis?

Ik hou van licht
en van wit.

Onze muren zijn wit (door plakwerk) en ik vermoed dat dat zo zal blijven (ooit eens vervangen door verf )

Maar kleur maakt vrolijk…
en daarom kregen Isla haar kamer / nachtkastje al wat kleur.
en daarom gingen we voor paars in de keuken.

Paarse afwasverf ofzoiets, ondertussen al droog (en minder blink blink) en afgewerkt met een inoxboord, zodat we het werkblad gemakkelijk kunnen afwassen, maar wegens echt veel te veel rommel in de keuken geen foto

En verder wordt het huis geleidelijkaan afgewerkt.

De afwerkingsgraad is volgens mij is al lang goed, al kan ik natuurlijk nog steeds een hele lijst opsommen (je moet ons verlichting eens zien…)
de wederhelft daarentegen die ergert zich vaak blauw.

Het enige dat, wat mij betreft, wel snel in orde mag komen is dit:

Onze deur in de living
De 12 dagen leveringstijd voor de glazen deur, zijn ondertussen wel al even voorbij.
Maar helaas, nog geen deur.
Maar hey, wie heeft ooit gezegd dat verbouwen volgens plan verloopt?

De lat…

…ligt bij de dochter soms hoog.
Heel hoog.
Te hoog volgens mij.

Met haar tekenlatje tekende ze in de kerstvakantie een krokodil,  kleurde alles in en wou toen een hartje tekenen.

Opeens begon ze te wenen… haar hartje was geen echt liefdeshartje. Ik begreep er niets van, maar volgens Isla hebben echte liefdeshartjes een puntje…

Ik kon nog net voorkomen dat ze de tekening scheurde.
Mijn “maar ik vind dat wel heel mooi hoor, hartjes hoeven toch geen puntje te hebben om een liefdeshartje te zijn” gingen het ene oor in en het andere uit…

Isla herbegon…
En tekende juist hetzelfde. Ze hield het latje anders waardoor de 2 krokodillen naar elkaar kunnen kijken.

Na wat onderhandelen mocht haar mislukte versie (rechts) ook opgehangen worden… 
Maar helemaal weg is haar frustratie over de liefdeshartjes niet, want onlangs was ze weer heel verdrietig / boos toen haar hartje zoals het rechter uitzag.

Ik hou mijn hart al vast voor het 1ste leerjaar volgend jaar

Groot bed?

Al een tijdje speelt er zich elke avond hetzelfde tafereel af.

Terwijl Isla haar pyjama aandoet of haar tanden poetst, kruipt Miro in haar bed
“Mijne bed! Mino grote bed s(l)a-pe” roept hij dan…

Soms is het grappig, maar als Isla moe is volgt er dan ruzie.
En Miro vind het ook niet zo leuk als hij uit Isla’s bed wordt geplukt

Dus vermoeden we dat we voor Miro naar een groter bed moeten uitkijken.

Miro in Isla haar meegroeibed leggen en voor Isla een groter bed kopen is een optie… maar vreemd genoeg vindt Isla het nog steeds gezelliger in een wat kleinere, nog niet volledig uitgerekte versie van haar meegroeibed.

Wordt vervolgd dus…

…

06/01/12

Ik kuste mijn wederhelft voor zijn verjaardag…
en vroeg een zakdoek aan mijn mama,
want die had ik gegarandeerd nog nodig die dag.

Wat eigenlijk niet voorzien was, gebeurde wel.
Ik las die dag in het crematorium in Lochristi mijn eigen woorden voor Peter.

De wederhelft zei:
“Vaders, zitten vol verrassingen. Als je op voorhand had geweten dat ze het aan jou zouden vragen op de dienst, je had gegarandeerd geweigerd.”
En de wederheft had gelijk.
En mijn eigen vader had ook gelijk.
Niet hij moest dat lezen (zoals ik had gevraagd / hij had gezegd), maar ik.

En
ergens ging het, tussen de tranen door, vanzelf
Eigen woorden lees je niet, die vertel je.
De woorden hadden zich onbewust al zo vaak in mijn hoofd afgespeeld.

Maar de perfectionist in mij vond het nog niet goed genoeg.
Misschien zit de nauwkeurigheid hem bij mij niet in rechte bordjes / plankjes en afgemeten, recht gelegd bestek, maar in woorden…

Mijn vader en mijn oma moedigden me tijdens het lezen aan en voor hen deed ik het.
Papa: “Niemand had dat beter kunnen doen als jij. Als ik dat had gelezen, was het nooit hetzelfde geweest. Bedankt.”
Oma: “‘t Was heel mooi gedaan, dat koester ik voor de rest van mijn leven”

Isla vroeg me ‘s avonds: “Mama, is dat echt waar dat jullie bij Peter altijd naar dezelfde video keken?”
gevolgd door
“Nu ga ik een beetje aan Peter denken”

En ‘t doet mij slikken, want op een dag is het voor ons allemaal gedaan.
En ‘t doet mij nadenken over dingen die ik nog wil zeggen en wil doen.
En ‘t geeft mij het “watertrappel”gevoel. Zo hard je best doen, zonder vooruit te gaan.

GSM foto van Jorn
Bloemen vol symboliek

Paarse orchideeën, die oma kreeg op haar trouwdag en nu wou teruggeven.
Witte rozen en paarse orchideeën van zijn zus en kinderen.
Witte rozen van zijn klein- en achterkleinkinderen.
En ik vind dat mooi.
x

Trouwen

Er ligt een uitnodiging voor een verjaardagsfeestje van een jongen in Isla’s klas in de brievenbus.

Wij: “En, wil je daar naartoe?”
Isla: “Ja, T. heeft gezegd dat ik naar zijn feestje mocht komen. Ik moest wel mijn trouwkleed aandoen, want hij zegt elke keer dat hij met mij wil trouwen.”
Wij: “Ooo? en wil jij dat? Moeten we nu een trouwkleed kopen “

Isla: “Neen, dat moet niet, want ik weet nog niet of ik met hem wil trouwen “