*smelt*

Isla: “Mama’ke, jij mag mij nooit alleen late(n). Jij moet altijd bij mij blijf(v)e(n)”

Opletten

Als ik met Isla ergens heen ga, vraag ik me soms af hoelang het nog duurt voor ik mij op een bankje kan placeren om toe te kijken wat ze doet. Gewoon zitten en voor me staren of misschien, heel misschien in een boekske bladeren…
Ik zie in de speeltuin zo ouders en vraag me af hoe oud die kids zijn. Soms lijken die amper ouder dan Isla.

Soms lijkt dat moment dus dichtbij en vraag ik me af of ik ze niet te veel in het vizier hou.
Maar soms lijkt dat moment weer verderaf, vooral als Isla zoekend mijn richting uitkijkt om te zien of ik er nog ben.

Maandag bleven de temperaturen stijgen en had ik het grandioze idee om naar een openlucht zwembad om de hoek te trekken.
Gepakt en gezakt stonden we daar voor een leeg zwembad. Leeg als in: ‘nog niet met water gevuld’ en ‘nog niet open’.
Dju… dan maar naar de onbewaakte plas wat verderop. Eigenlijk mag er niet gezwommen worden, maar hey, vloeken mag ook niet hé. Het zag daar behoorlijk zwart van het volk. Maar dat strandje was onbewaakt en er mocht niet gezwommen worden.

Aangezien je dat nog niet echt zwemmen kan noemen wat Isla doet, ploeterden we wat in het water.
Isla en water, het is en blijft een supercombinatie!

                          

Na een tijdje had ik het wat gehad en zette me vlak aan het water op een handdoek. Zo zonder parasol voelde ik de zon branden op mijn vel, vreselijk vind ik dat. Mijn hersenen begonnen al een beetje te koken.
En Isla liep vrolijk in het rond en spetterde zichzelf vrolijk nat. Ze zong en taterde er op los. Heerlijk! Ze bleef ook dicht bij en behoorlijk aan de kant. Ik keek en zag dat het goed was…
Ook toen vroeg ik me af wanneer dat boekjesmoment zou komen… Maar omdat ik geen boekje bij had, bleef ik Isla nauwlettend in de gaten houden.

Haar geploeter veranderde plots. Lopen en zich dan met een plons in het water laten vallen. De oudere kerels deden dat en wat anderen kunnen, wil Isla ook kunnen
En het ging goed en nog een keer en nog een keer en…

… en toen niet.

Ik zag Isla ploeteren en iets dat leek op een zwembeweging (vlinderslag maar dan vergeten om naar boven te komen om te ademen).
Vreemd dat zich dat afspeelde bij een 3 tal meisjes (20 tigers) op amper 1 meter. En zij, zij hadden niets door…

Tijd dus om in te grijpen. Ik verliet mijn handdoekje en viste haar uit het water…
Isla had en heeft het nog steeds over “verzuipen” en “nie(t) meer kunnen ademe(n)” enz, maar ik probeer er allemaal zo luchtig mogelijk over te doen (o jij wou de vissen onder water zoeken).

Maar als ik daar zat met een boekske, zo zonder redders, was Isla gegarandeerd verzopen.

Laatste schooldag

Kort en krachtig, dat is Isla haar kennismaking met de school geweest.
En omdat ik zelf geen verplichtingen meer had die laatste schooldag, mocht ze gewoon thuisblijven…
We knutselden een kaart voor de juf (en hoewel we met de andere ouders samengelegd hadden voor een ander (voor mij onbekend) cadeau) mocht Isla gerust iets kopen. Bloemen plukken wou ze niet.

Dus trokken we naar haar lievelingswinkel, de Spar met zijn minikarretjes, en zocht ze het perfecte cadeau uit!
Juist ja, snoepjes die ze zelf heel lekker vindt. Ik vond het in iedergeval een mega prestatie dat het zakje dichtbleef tot op school… Bovendien vond ik het een heel grappig geschenkje, en de juf gelukkig ook Kon zij haar cadeau nog uitdelen aan de kleuters

Och, cadeaus voor onderwijzend personeel… ‘t Is de attentie die telt, dat vind ik er althans van.

*slik*

Isla is doodmoe en ligt na de douche met een chocoladesnoepje in het ouderlijk bed.
Ik sta in de keuken aan de kookpotten.

Isla: Maaamaaaa! Mag ‘k een koek?
Ik: Neen, we moeten dadelijk eten
Isla: Maaamaaaa! Mag ‘k alsjeblief een koek?
Ik: Neen, we hebben al een koek gegeten en moeten dadelijk eten.
Isla: Maar… ik mag nooit niks van mama…

En toen hield ik wijselijk mijn mond en bedacht me dat die uitdrukking wel vrij vroeg kwam.
Ik had zo stiekem gehoopt dat ik die opmerking pas in haar puberteit op mijn bord zou krijgen.

Vele handen…

…maken het werk licht.
Dus had de juf voor het 2de jaar op rij aan de ouders gevraagd of ze wouden helpen. En gelijk heeft ze… want zo 1 bak speelgoed afwassen is al een hele karwei.

Isla was bovendien heel fier dat ze speelgoed uit de klas mee mocht nemen.

Klein hartje (2)

Och, ‘t is niet dat ik het niet wist…
Maar tussen iets “weten” en iets “zien/ voelen” is er toch een groot verschil.

Isla had er me een tijd geleden al over verteld… en als ik er nu aan terugdenk heeft ze het er al vaak over gehad: dat ze weent als haar juf koffie gaat drinken en dat ze weent als haar juf kijkt of de postbode geweest is (= een sigaretje gaan roken). Over wenen tijdens het eetmoment had ze het nog nooit gehad…
Zelfs toen Isla zei dat ze pas stopt met wenen als haar juf terugkomt, had ik moeite om dat te geloven.

En o ja een tijd geleden had de juf me aan de poort gezegd dat Isla zo brulde als zij de klas eventjes uitging (om iets te halen). De kinderverzorgster kon haar gewoonweg niet troosten (en die is er ook elke voormiddag). Isla stopte pas met brullen toen ze van de kinderverzorgster op een stoel aan de deur mocht wachten om te zien wanneer haar juf terugkwam.

Dus misschien had ik het gewoon moeten weten…
Gisteren zei de juf me dat ze dat nog nooit gehad heeft (lap, in die 20 jaar dat ze dat doet), zo een flinke meid die zo kan brullen en blijven brullen als zij weggaat.
In de kribbe hangt ze ook aan de vaste begeleidsters (al is dat nu al veel beter) en had Brigitte, een vaste begeleidster,  me lang geleden gezegd dat ze dat ook nog nooit meegemaakte (lap, in die 30 jaar dat ze dat doet), zo een sterke wil bij zo een klein meisje.

Tja, ‘t is een doorzetterke… als ze eenmaal begint te brullen, stopt ze niet zo gemakkelijk. Negeren werkt soms wel, maar soms ook niet…

En omdat iedereen recht heeft op zijn koffie- en middagpauze snap ik dat ze kiezen voor iets dat werkt. Als dat op een bankje zitten is en wachten op de juf, kan moet ik daar “met mijn klein hartje” gerust  mee leren leven. *zucht eens heel diep*

Al heb ik mijn aanpak bewust veranderd. Ik liet haar kennismaken met alle juffen. “Kijk Isla, dit is ook een juf. Euhm: hoe heet u? ” en zo ging ik het rijtje af op de speelplaats. Ik krijg iets van dat “ge-juf” zo zonder naam. Als Isla alle juffen wat leert kennen, krijgt ze ongetwijfeld wat meer vertrouwen dat ze niet alleen op die speelplaats hoeft te blijven en hopelijk gaat het dan beter… En zo breng ik haar ’s morgens niet meer bij haar eigen juf, maar na een goeiemorgen bij haar juf zet ik haar af bij een andere juf. Nu de schoonmoeder ook nog van die manier overtuigen.

De juf en ik hebben Isla ook nog ‘ns verduidelijkt dat de juf altijd terugkomt als ze zegt dat zegt.

Maar op zo’n momenten merk ik het. Ze is al flink voor haar leeftijd maar soms, zo heel soms… is ze nog piepklein met een heel klein hartje…

En volgend schooljaar…
volgend schooljaar zal het ongetwijfeld beter gaan

Klein hartje

Vandaag op school: piratenspel (kleuters + leerlingen 6de lj zouden één of ander spel spelen, geleid door de turnjuf en de andere juffen).
Isla trok dus naar school ipv naar de kribbe. Ik dacht dat zo een activiteit haar wel deugd zou doen.
Een volledige dag hoefde ze niet te gaan, want na de boterhammen kon ik haar ophalen.

Iets vroeger dan gepland kwam ik op school aan.
Speelplaats leeg, dus trok ik naar de eetzaal.

En daar hoorde ik ze… wenen… *zucht*
Ik zag ze door de glazen deur staan, ze werd geplet tussen de oudere kleuters die stonden te duwen en te trekken. *zucht*
De enige juf (of begeleidster) zag niet eens dat ik daar was. Zij stond aan de andere kant van de eetzaal. *zucht*
De deur werd door één van die kerels opengeduwd en plots stond er een andere kerel buiten naast mij de deur weer dicht te duwen… en Isla maar jammeren en wenen…*zucht*
Om de deur te openen en mijn jengelend meisje op de arm te nemen, diende ik die kerels toch wel aan te “spreken”.

Met Isla op de arm probeerde ik te achterhalen wat er aan de hand was en al gauw klonk het tussen haar tranen door: ”juffrouw Nicolle is weg, juffrouw Nicolle moet terug-komen”.

En o ja… de (voor mij onbekende eetzaal)juf zag me na een tijdje, maar een deel van de kids was er al vandoor en een ander deel liep wat te vechten. Miljaar wat een chaos! 

Pas op, ik kom op veel scholen en ik weet hoe chaotisch het er aan toe kan gaan, zeker in een kleuterschool. Maar wat ik daar zag. *zucht eens heel diep*

Toen ik van Isla hoorde dat niemand haar getroost had, brak mijn hart…
Toen ik van de eetzaaljuf vernam dat ze de hele tijd al weende (juf Nicolle was ruim 30 min weg) brak mijn hart nog meer… 

Pffff

Omdat ik in het gedoe per ongeluk een verkeerd jasje  had meegenomen, keerde ik na een half uurke alleen terug naar school (zo naast uw schoonmoeder wonen is dan wel een voordeel).
Ondertussen had er een andere juf toezicht. Er zijn 3 speeltijden en ik vroeg of Isla altijd zo weende als ze haar juf niet zag.

En…
ELKE keer als de juf weggaat, weent ze
ELKE keer…

Ze hebben Isla “aangeleerd” om op het bankje te zitten en te kijken tot de juf terugkomt. En dat doet ze. Maar spelen? Neen, daar komt ze dan niet toe, behalve als haar juf toezicht heeft. Behalve dan…

Mijn hart is bij die woorden niet 1, maar meerdere keren gebroken…
Isla heeft soms duidelijk een klein hartje, maar de mama ook

Beelden kijken

  
Beeldenfestival in Lommel.

Isla: “Mama, waar s(z)ijn de voete(n) van de grote v(l)in-der?”

“Onder de indruk” of “bang”, ze wist het aanvankelijk niet goed.
Ze vergat gewoonweg van haar ijsje te likken, zo veel indrukken waren er.

De vlinder of prinses vond ze het mooist, daar bleef ze vol bewondering kijken of imiteerde de bewegingen van het beeld.

2 beelden hadden ook snoepjes die de kinderen bij hen mochten komen halen, maar dat heeft ze net niet aangedurfd…

Disney stickers 23, 29 en X4 gezocht

Die panini toestanden, ik herinner me ze nog van toen ik in het lager zat.
Mijn broer had een boek met voetallers, ik één van de WWF.
Dubbelkes ruilen op school, hoge torens stickers, ze netjes op volgorde steken,…
Jammer genoeg raakte er nooit of te nooit een boek vol….

Dus wou ik eigenlijk niet meedoen met die Carrefour toestanden. Met de gedachte: “ik haal dat toch niet”.
Maar allez ik spaarde ze toch. Eerst zonder boek, want “dat ging mij toch niet lukken”, maar toen ik al aardig wat nummertjes had kocht ik toch een boek.

En nu, nu moet ik er nog maar 3 meer hebben. 3!

Wie o wie helpt mij… en verlost me van mijn “nog nooit zo een boek vol trauma”?
Dus wie heeft 23, 29 en X4. Hier ligt ook een toren, dus wie weet zit er ook iets voor jou tussen.
Wie?

Kapper Gino

U raadt het al, onze kapper is Gino.
Isla speelt dus dat ze “kapper Gino” is en niet “kapster Isla, want ik is (ben) da(t) nie(t) echt hé mama”

Na papa mocht ook ik regelmatig bij haar in de kapstoel komen zitten…

Maar met de kam en de borstel maakte ze iets te veel knopen naar mijn goesting, dus introduceerde ik de pop waar ik de vlechten losknipte. Oorspronkelijk had ze 2 dikke vlechten met veel haar, of leek het alleen zo?

We hebben goed gelachen met de pop haar koppeke. Maar last but not least, nu hoef ik niet meer in die zetel

Voila si, goed geregeld. Al zeg ik het zelf…