h1

Vliegangst

april 13, 2014

Ik weet niet hoe het komt maar hoogtes en vliegen enzo boezemt mij nogal angst in.

Maar echt, ik moet echt dit filmpje bekijken en dan vermijd ik ‘t misschien niet meer ;-)

Die lach, zo aanstekelijk!

http://www.droomplekken.nl/nieuws/hilarisch-oudere-dames-gaan-voor-het-eerst-vliegen.html

h1

Miropraat

april 13, 2014

Miro heeft al net zo’n grote oren als zijn zus en vangt dus heel veel op. Vermoedelijk heeft hij iets van het nieuws opgevangen.

Plots vraagt hij: “Wat ligt het verst: Gent of coma”

Aanvankelijk frons ik mijn wenkbrauwen.

“Ahja want die mevrouw is toch in coma? Waar is dat eigenlijk?”

Ik moet eerlijk toegeven dat het Isla en mijzelf toch heel wat energie heeft gekost om hem te overtuigen dat coma geen plaats is waar je bewust naartoe gaat ;-)

h1

2014 maart

april 6, 2014

De flipagramlink voor ‘t beeldjesoverzicht:

http://flipagram.com/f/Xcq68rwq0Z

 

h1

Uit ‘t leven: woensdag 02/04/14

april 4, 2014

Ik zag ‘t hier en vond ‘t wel eens leuk om te doen en dus nam ik het stokjesgewijs op ;-) Woensdag, rustdag? Hmmmm

Op woensdag werk ik normaal gezien niet. Allezja toch niet buitenshuis… Maar werk of niet. De vroege vogel in mezelf was al een dik half uur op als deze foto werd gemaakt. ’t Zomeruur is dus al redelijk verteerd. Toch bij mezelf. Om 06.39 had ik er al wat ochtendmails opzitten ;-)

DSCN9379_1067x800

Om 7.13 zijn de kinderen spontaan wakker. De dag dat de kinderen lang zullen slapen, moet hier nog uitgevonden worden. Hoewel het positief is als het konijntje op ‘t wekkertje stapt is de zoon toch boos. Boos op zijn wekker, boos op zijn konijn, boos op iedereen.

een woensdag_800x800

Door de theorielessen in de rugschool moet ik af en toe eens wat uren verplaatsten. Dus stond er een vroeg uurtje werk op voor vandaag. Hup in de douche dus… En iedereen, ook de wederhelf, had toch wat hulp nodig in de douche of om in de kledij te geraken ;)

DSCN9384_1067x800

Na ’t ontbijt ribedebie. Maar eerst moet er nog wat gekust en geknuffeld worden… Doordat de gekwetste wederhelft thuis was, hadden de kinderen nog wat extra speel- en tandenpoetstijd en kon ik vertrekken

DSCN9387_1067x800

8.29. Hoewel ik me voorgenomen had om met de fiets naar de “werk”school vlakbij te rijden, nam ik toch de auto. Tja, als je daar om 8.35 moet zijn, heb je niet zo veel tijd meer om te fietsen.

DSCN9389_1067x800

En zie, om de verwarring wat in stand te houden, geldt in mijn auto dus nog het winteruur. Benieuwd hoe lang dat nog zal duren…

Netjes op tijd wandel ik de school binnen. “Lachend naar school, het kan”. Schoon toch. Moest het nu nog elke dag waar zijn.

2014-04-02_800x800

Na de begeleiding, het spelletje als afsluiter en een babbel met de juf, terug naar huis. En zie eens hoe flink ik mijn boekentas draag. Helemaal zoals het van de rugschool moet ;-)

En als mijn kroost dit ooit leest, dit is dus de reden waarom ik liever niet te veel spelletjes speel thuis. Ik speel er al genoeg op mijn werk.

10.45 een maatschappelijk assistent van de crisishulp van familiehulp op bezoek.

DSCN9401_1067x800

Na de miserie met mijn eigen lijf en het fietsongeluk van de wederhelft toch maar een helpende hand ingeschakeld. Na een intakegesprek, wat vragenlijsten, een prijsberekening, toch maar een verzorgende toegezegd. Zij kan dan wat klusjes, boodschappen en wat poetswerk op zich nemen. De spontane handen kunnen we ook nog gebruiken, maar zo blijft ’t voor iedereen wat draaglijk.

12.10 Hey, wie staat daar opeens naast mij om de kinderen op te halen?

DSCN9403_1067x800

De kinderen naar huis voor ’t middagmaal. Een werktelefoontje hield me meer dan een half uur op en zo kwam ik aan tafel als de rest al gegeten had… Helaas…

DSCN9404_1067x800

Om 13.20 wordt de dochter normaal op de tekenacademie verwacht en keer ik met de zoon terug naar huis (of naar een terras). Maar omdat de wederhelft zijn rust goed kon gebruiken werden de plannen wat door elkaar gegooid. Zon, mooi weer en een telefoontje later en we trokken naar een goed afgesloten speeltuin. En dat op buitenspeeldag ;)

Van 13.45 tot 16.30 had de wederhelft rust.

een woensdag (2)_800x800

En eerlijk gezegd, ik ook. Tetteren, wat van ’t mooi weer genieten en af en toe de kinderen eens iets te drinken of te eten geven ;-) Heerlijk.

Om 16.45 thuis gaf de zoon aan dat hij honger had. Hij had in ieder geval zijn cadeauknutseltafelkleed al gebruikt om de tafel mee te dekken.

DSCN9414 - kopie_800x800

Oeps… geen eten in huis… aangezien de boodschapper van dienst gekwetst is…

Dan maar over op ’t noodplan ;)

DSCN9416_1067x800

Och voor een keer…

DSCN9417_1067x800

Gelukkig lag er voor ons, de oudjes ;-), elk nog een (overvandeBBQ) biefstuk in de ijskast…

18.00 na ’t eten toch wat puin ruimen… (ai die rug)

DSCN9420_800x800

18.30 vlug, vlug… nog wat boodschappen doen (ai ai die rug). Gelukkig had ik een assistente mee…

DSCN9423_1067x800

Nadat de zoon om 19.15 ondergestopt was en lag te knorren….

DSCN9435_1067x800

toch even de spieren wat ontspannen in ’t bad, waar ik al snel bezoek kreeg van de dochter.

DSCN9425_1067x800

DSCN9427_1067x800

20.28: Veel later dan normaal naar bed…

DSCN9428_1067x800

Dat verdomde zomeruur toch… Na het invullen van haar slaapkletsboek en een avondzoen, ook van haar papa..

DSCN9432_1067x800

dook ik nog even in de zetel om nog wat Ipad #365daysoflittlehappiness bij te werken en wat TV te kijken…

DSCN9436_1067x800

En nadien ‘t bedje in…

h1

Eddy

april 4, 2014

Miro: “Maar mama. L. neemt haar knuffel elke dag mee naar school… en N. die brengt zelfs nog haar tuutje mee”.
De zoon sleurt regelmatig wel eens iets mee naar school. Een knikker, een auto, een ballon, een elastiekje,…
“Eigen verantwoordelijkheid, je weet wel. Kwijt, da’s jammer. Kapot, dikke pech”

Maar toen hij ook zijn lievelingsknuffel, zijn koetje, zijn Eddy, zijn maatje elke dag wou meesleuren naar school, vloeiden toch wel wat traantjes. Ik mag er niet aan denken dat we die zouden verliezen.
Dus sloten we een compromis. Enkel en alleen op woensdag mag zij of is’t eigenlijk hij mee ;-)

DSCN9237_799x800

En ja, deze blik is er eentje als Eddy moet thuisblijven.

h1

Spoed ’14 (2)

april 2, 2014

Zondag.
De feestnamiddag werd niet afgebeld.
Gelukkig, want 4 jarigen kijken lang uit naar hun feestje…

Via via kon de wederhelft op zondag al terecht in het ziekenhuis in Herentals.
“De specialist wacht om 14u op u. Neem uw foto’s mee en ga langs spoed.”

Zo geschiedde, mijn broer laadde hem in en wanneer de “gasten” / familie op ‘t feest aankwamen, was de wederhelft on the road.

Het oordeel ginder was dat de breuk zeker geopereerd moest worden.
“Heb je al gegeten? Anders doen we het vandaag… Zo niet morgen.”

De wederhelft die toch al wat in zijn maag had en stiekem ook liever op ‘t feestje bleef, ging op maandag binnen.

Maandagochtend zagen we er zo uit. De wederhelft klaar om naar ‘t ziekenhuis te vertrekken. Wij om naar school te gaan.
DSCN9357 - kopie_960x960

Na een zenuwachtig maandagje (zeker voor mij) is hij op dinsdag thuis met wat extra ijzerwerk.

10154788_477007439091847_754067427_n

En nu maar hopen dat hij snel en helemaal herstelt.

h1

Spoed ’14 (1)

maart 31, 2014

De miniman is 4.
Minimannen worden ook groot.
Minimannen verdienen dan een groot feest, dat spreekt ;-)

Er werd een feestjeszondag geprikt op 30/03. We hadden geluk, het beloofde een prachtige zomerdag te worden met 24°C.
Dus besloten we een BBQ te geven.

Mooi weer en BBQ, dat gaat nl hand in hand.

De wederhelft, die sinds kort een fietsman is, keek me beteuterd aan toen bleek dat hij die feestvoormiddag niet echt kon gaan fietsen. Toch zeker geen uren aan een stuk.
Voorbereidingen en taken verdelen, je weet wel.

Soit, hij zou de zaterdagavond wel nog eens fietsen.
En hup weg was hij ;-)

Toen hij rond 21.00 met de boodschap thuis kwam: “ik ben aangereden” moest ik eerst eens kijken of het wel serieus was.
Soms tapt hij wel eens flauwe moppen, die vent van mij.

Maar toen iets later ook de automobilist aan ons deur stond om de verzekeringspapieren in te vullen en de wederhelft maar bleef herhalen dat hij naar spoed moest omdat hij voelde dat het allemaal niet juist zat, zijn schouder er toch maar vreemd uitzag vertrokken we holder de bolder naar Spoed.

Al ‘n chance dat mijn moeder toevallig op week-end bij ons was, zodat de slapende kinderen gewoon in hun bed konden blijven.

We vertrokken naar Spoed in Mol.
Zonder GSM, zonder iets.
Spoed, ik dacht dat we wel zo zouden terug zijn.

Dat was toch een kleine misrekening.
Pijnmedicatie werd snel toegediend, nog meer pijnmedicatie want de wederhelft werd precies toch heel bleekjes…
En dan werd het wachten.
En nog wat wachten.
Gelukkig had hij een bed en ik een stoel ;)

De RX foto was meteen al duidelijk: sleutelbeen op 2 plaatsen gebroken

Soit. Na een uur wisten we dus al iets, van de verpleegsters. Ze vermoedden dat we niet onder ‘t mes zouden moeten, maar we moesten het oordeel van de spoedarts even afwachten.
We waren redelijk gerust en we zaten te wachten en te wachten en te…

Na nog 3 uur kwam eindelijk de spoedarts die de foto’s had bekeken en wat tijd voor ons had.

Er was een “uitslag”
“het sleutelbeen is op 2 plaatsen gebroken, waarvan het been “de huid dreigt te perforeren”, in zo’n geval moet het geopereerd worden”

en dan een boel speculaties.
Veel misschiens ook.

Misschien moet je deze nacht al hier blijven.
Misschien komt deze nacht de specialist nog.
Misschien komt hij morgen.
Misschien kan het spontaan herstellen zonder operatie.
Misschien moet je toch maar opereren zo een dubbele breuk herstelt niet goed spontaan.
Misschien kunnen we u morgen opereren.
Misschien moeten we maar het Mirofeest van de jarige uitstellen.
Misschien moeten we de operatie uitstellen.
Misschien moeten we maar naar een ander ziekenhuis.
Misschien moet ik me maar zo snel mogelijk laten opereren zo ben ik sneller terug hersteld.

Misschien… Misschien…

Toen de spoedarts de specialist had gebeld bleek dat hij niet zou komen kijken en op zondag niet zou opereren.
We kregen de mededeling van de spoedarts dat hij een band moest dragen, pijnmedicatie innemen en tijdens de week eens bij hem op raadpleging moest komen…
De spoedarts sprak: “Wacht nog maar even, de verpleegster moet nog eens kijken in zijn agenda, want we krijgen u nergens ingepland”

Om 03.00 hadden we ‘t wel gehad.
De wederhelft sprak: “We trekken onze plan wel. Een vervolgafspraak hoeft niet. Ik ken een andere dokter in een ander ziekenhuis, ik zal daar wel terecht kunnen”.

En na nog een avondrondrit naar een apotheek van wacht konden we eindelijk in ons bed.

Zomeruur. Niet 1 uur verloren, maar wel 2 ;)

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 38 andere volgers