Tja, nu weet ik waarom…

Een ververskussen, neen dat had ik niet nodig. Ik zou Isla wel eens vlug op mijn schoot verpamperen.
Isla lag op mijn bovenbenen met haar hoofdje op mijn knieën en haar beentjes naar onder.
Toen ik haar pamper uitdeed liet ze een scheet, gevolgd door… inderdaad str*nt…
Daar zat ik dan met de slappe lach en een verse lading op mijn broek!
Tot overmaat van ramp plaste ze mij nog helemaal onder ook!
Gelukkig konden Bieke en ik er goed mee lachen!
Gelukkig maar…
Vanaf nu gebruik ik toch maar een ververskussen of een handdoek…
Je weet immers maar nooit!

Isla de denker

Draagdoek

De eerste keren was het moeilijk om de draagdoek aan te krijgen. Moet het nu strak of los? Moet dat stuk er nu onder of boven?
Maar zoals met alles “baart oefening kunst”.
Oefenen terwijl je baby helemaal in overdrive-brullen overgaat, tja er zijn betere momenten
Als Isla knuffelachtig of lastig is zit ze nog het liefst in de draagdoek. Bijna onmiddellijk valt ze in slaap!!!
Merci Susan!

Vroedvrouw aan huis

De voorwaarde om het ziekenhuis na een bevalling vroeg te verlaten is dat je een vroedvrouw aan huis laat komen. Ik raad iedereen dat aan. Iedereen!
Het is bovendien voor een aantal beurten gratis.

Mijn (korte) ervaring in het ziekenhuis leerde me dat de verpleegsters er nauwelijks tijd hadden, noch om mij te verzorgen, noch om uitleg te geven. Ze hadden enkel tijd en energie om mijn moeder die in de voormiddag op bezoek was weg te jagen!! Ze moesten hun schamen! Ze was nochtans helemaal uit Gent naar Overpelt gekomen (en vreemd genoeg luisterenden we)!

Dit stond loodrecht tegenover de vroedvrouw die aan huis kwam. Zij had of nam haar tijd (en dronk een koffietje waardoor het ook nog gezellig werd) en dat had ik als kersverse moeder toch wel nodig.
Hoewel de vroedvrouw vond dat het er prima aan toeging, toch hadden we kleine bekommernissen / vragen waar zij natuurlijk de antwoorden op wist!

“neen baby’s zijn niet ziek als ze niezen”
“neen, het is niet erg als je kindje de hik heeft”
“ja het is normaal dat je de oogjes ziet wegdraaiden als je kindje slaapt”

Ze kon ook dingen (over spenen en flessen en…) als de beste uitleggen!
Hoewel ze vaak ’s morgens heel vroeg kwam…
Hoewel ik misschien stiekem liever in mijn bed had gelegen…
Hoewel het voor niets nodig was dat Isla en ik op het vroege ochtenduur gewassen en gestreken klaar waren

Ik zou het iedereen aanraden!!

Ze kwam, zag en besloot (hoewel ik nog recht had op een aantal beurten) dat ze overbodig was

Beveiligd: Moeder en dochter.

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

Cliché ****: De tijd vliegt

Ik heb nauwelijks tijd om “iets” te doen, nauwelijks tijd om te wennen aan al het “nieuws”.
Volgens de vroedvrouw is dit normaal.
“Borstvoeding geven is een voltijdse job.” Toen ik mijn wenkbrauwen fronste gaf ze me de raad om een lijstje bij te houden, met de tijdstippen van borstvoeding.

17/11/06: : … – 10.30 – 13.30 – 16.30 – 19.15 – 21.00 – 23.15
18/11/06: : 01.15 – 04.30 – 09.00 – 12.00 – 13.30 – 16.00 – 18.00 – 23.00
19/11/06: : 02.45 – 06.15 – 10.00 – 13.15 – 17.00 – 19.30
20/11/06: : 00.15 – 05.00 – 9.00 – 11.00 – 18.00 – 20.00 – 23.30

Toen werd het echt duidelijk! Minimum 6 keer per dag voor ongeveer een uur bezig zijn met voeden (aja want na de voeding volgt meestal een pamper vol st****, dus dan ook nog verversen).

Je zou voor minder tijd hebben om iets anders te doen.
Een echt duidelijk patroon zit er nog niet in, dus is het altijd wat afwachten wanneer Isla wakker wordt en honger heeft.
’s Nachts terug inslapen na het hele voedings- en verversritueel vindt Isla niet zo een probleem. Maar ik wel…
Ook overdag heb ik heel wat moeite om te slapen.
De hele tijd ben ik in de weer, maar met wat?

Tja, ik wil perse een “nestje” voor Isla bouwen. Het houdt me enorm bezig.
Of het echt nodig is om NU grote kuis te houden?
Of het echt nodig is om NU alles in orde te brengen?
Dat is maar de vraag natuurlijk.
Vreemd hoe ik voor Isla er was helemaal geen aparte kamer wou maken.
Nu is het plots topprioriteit om mijn eigen stekje (bureau) voor haar af te staan.

Het is maar de vraag of het echt nodig is om als een kip zonder kop rond te rennen??
Of om bij elke “kik” die Isla geeft aan haar zijde te staan??

Soms lijk ik me te verliezen in alles wat “het moederschap” betekent.

Wat is toch het “schema” van zo’n kleine uk?

Iedereen beweert dat er langzaam één of ander schema zichtbaar moet worden…
Kinderen zouden ongeveer altijd op hetzelfde uur eten en slapen en….
Ik merk in ieder geval nog geen enkel schema op *zucht*…
Zou ik de natuur misschien een handje moeten helpen en zelf één of ander schema moeten verzinnen?

Waar je naam vandaan kwam

Het leek alsof een aantal dingen “weg” waren. Hoe sommige zaken zo snel vervagen en vergeten worden. Zo ook met de naam van onze spruit.
Nico en ik wisten het niet meer.
Iedereen (die op babybezoek kwam) vroeg ons hoe we er op waren gekomen, maar het antwoord was zoek.
We wisten het niet meer precies.
We hadden elk onze eigen interpretatie maar die leek nu zelfs al niet meer op elkaar. Vreemd hoe ieder zijn eigen visie, zijn eigen interpretatie, zijn eigen “gelijk” van het verleden (en heden) heeft…

En plots, plots wist we het weer!
Op onze trip in Italië (in juli) waren we “plaatsen” aan het vertalen om met de familienaam “Paredis” te linken. We dachten aan lido (strand), lago (meer),.. en toen plots aan Isla (eiland)…

Een “paradijslijk eiland”, als dat niet mooi was!

Hoewel Nico en anderen aanvankelijk niet zo voor de naam “Isla” te vinden waren, bleef ik er van overtuigd: we kregen een dochter, we kregen een Isla!

Isla kan niet stilliggen…

Voor het eerst samen in bad…

Isla in zo een klein badje of in de lavabo wassen, ik vind het zo een gedoe. Aangezien ik supergraag in bad ga en we “home allone” waren gingen we gewoon lekker met zijn tweetjes in bad…
Toen Isla het beu was, kon ze van de borst drinken, zodat we nog wat extra badtijd konden inlassen.
Zo konden zowel moeder als dochter optimaal van het badmoment genieten…