Kijken als een 12 weken oude

Denken over leven en dood…

Leven en dood
Begin en einde

Het houdt me heel erg bezig.

Mijn grootvader is niet goed.
We vragen ons af, is dit zijn einde?
Moeten we afscheid nemen?
Maar hoe doe je dat? Hoe neem je in vredesnaam afscheid?
Hoe ga je in vredesnaam om met “de dood”,?
Hoewel het rationeel een logische stap “doodgaan”, toch lijkt dat “emotioneel” altijd een dag te vroeg.

De cyclus van het leven.
Geboren worden en doodgaan
Ik ben er mij nog nooit zo bewust van geweest.

Zomaar

Hoe origineel is de naam “Isla”?

Wat “Het Belang van Limburg” allemaal niet teweeg brengt…
Ergens in de bijlage van de krant staat “Iska” als “originele” naam, als naam die maar 1 keer voorkomt…
Aanvankelijk dachten Nico en ik dat het een vergissing was, dat ze “Isla” bedoelden.
Dus nam ik een kijkje op de site van “Kind en Gezin”.
Blijkbaar hebben ooit nog mensen de naam “Isla” gekozen… Maar echt veel is het nog niet voorgekomen.
Wat wel leuk is, Isla is de allereerste in Limburg. En dat is onze spruit, daar is ons meisje geboren!

Wie had ooit gedacht?

Wie had ooit gedacht dat ik langer zou willen thuisblijven?
Wie had ooit gedacht dat de tijd zo snel zou gaan?
Wie had ooit gedacht dat ik zo zou kunnen genieten om samen thuis te zijn met Isla?
Wie had ooit gedacht dat het leven zo veel mooier zou zijn met een kleine spruit?
Wie?
Ik niet…
Toch is het zo…

Wat gaat het toch allemaal snel

Het blijft me verbazen hoe ongelooflijk snel alles gaat.
Isla is iets meer dan 10 weken en is al 7 cm gegroeid! Ze is ook al bijna 2kg zwaarder geworden (nu dus: 58cm – 5,180kg).
Een tijdje geleden kon ze amper 5 minuten “alleen” doorbrengen. Nu ligt ze zich al een half uur te amuseren onder haar speelgoed!
Ze begint zich ook heel bewust te worden van alles wat rond haar gebeurt. Lachen, kijken, grijpen, belletjes blazen,…

Als “moeder” gaat de tijd ook veel sneller.
Een dag is nog nooit zo snel voorbij gevlogen als nu.
Ik hoop dat ik mij die zaken zal kunnen blijven herinneren.
Dat ik me nog zal kunnen herinneren dat ze helemaal afhankelijk was, dat ze leeft doordat ze “mijn” melk kreeg,…

Maar nu lijkt het begin al zo wazig. Zo veel indrukken, zo moeilijk ze allemaal te onthouden.

Badderdebad!

Hoewel we eigenlijk niet te veel in bad mogen (last van droge huid), kunnen we het niet laten. Niets zo leuk als in het water!
Zo moeder, zo dochter?

Vader en dochter

Wat doet Isla zo overdag?

Wat doet Isla zo overdag?
Slapen? neen, niet echt…

Maar wel… eten, eten, eten,…
en ook…

boksen….

tutje proberen pakken met de mond…

mama laten smelten met mijn lach…

haarbanden passen

op de buik liggen (maar nog dikwijls dik tegen haar zin)…

maar natuurlijk ook…
mama entertainen!!!
Aja, want Isla wil “actie/ beweging”

Str*nt-praatje

* gelukkig kan je het niet ruiken*

Ook de stoelgang van onze kleine spruit is veranderd.
Aanvankelijk kwam er na elke (borst)voeding een lading, later elke dag (minstens 1 keer). En nu… nu is het van vrijdag geleden.
Niet dat we iets aan haar merken, ze is nog even vrolijk en laat de hele dag stinkende scheten. Aanvankelijk maakten we ons wat zorgen, maar ook dat lijkt weer “normaal”.
De str*ntlading is soms wat “overdreven”, vandaar deze reeks als “bewijs”.
Toch maar overstappen op een grotere maat pampers zeker ?!