Bezigheidstherapie met het fototoestel

Klein – groot

Als mensen me bij de geboorte van Isla zeiden / schreven “geniet er maar van, want ze wordt zo snel groot” wou ik dat Isla snel groot was.
Wat mij betreft kon niet snel genoeg gaan!

Het “platte baby’tje” moest er zo snel mogelijk af…
Ik wou actie en interactie…
Nu ze al wat groter is, kijk ik soms met “heimwee” terug.Wat zou ik soms nog graag een klein wezentje hebben, soms,…    

Och, voor alles is een tijd, zeker?

Zeker als ik een foto zie van een klein hummeltje denk ik “zo een foto’s had ik ook moeten (laten) maken”.
Maar ja, een mens kan niet alles.
En ook, toen Isla pasgeboren was wou ik eigenlijk alleen maar foto’s van haar met haar ogen open.
Een slapende baby vond ik maar niets.
Zo zal er altijd wel iets zijn zeker

Slaap-update

Slapen, het is hier des huizes een delicaat onderwerp. Veel valt of staat met voldoende slaap.

Is Isla moe, dan wordt/ is ze lastig. Soms gaat ze overdag goed slapen, soms niet. Maar het gaat steeds beter.
’s Avonds en ’s nachts lukt het ook behoorlijk. Sinds kort slaapt Isla niet meer op “onze” kamer en ik “vermoed” dat ze daar misschien wel wat moeite mee heeft (gehad).
Zodra ik me neergelegd heb bij het feit dat kleintjes nu eenmaal kunnen wakker worden ’s nachts lukt het beter. Ik weet dat nachtvoedingen niet meer hoeven, maar ik kan gewoon niets anders dan toegeven.
“Irene de sirene” stopt niet als ze mij (of beter mijn borsten) ruikt en ’s nachts heb ik weinig kracht om me daar tegen te verzetten.
Och maandagnacht hoefde ik haar geen eten meer te geven maar enkel te transporteren naar mijn eigen bed. Dinsdagnacht is het zelfs zonder wakker worden gelukt. Hoera!!!
Hopelijk blijft het (weer) zo…                                                                        

Het enige wat minder is, is het ziek zijn. Elke keer Isla naar de kribbe geweest is, is ze ziek… en ziek zijn betekent hier des huizes toch wel wakker worden ’s nachts…
Het groeit er uit beweert iedereen… maar daar zijn we nu vet mee…

Kruipen, rollen,…

Isla is een speelvogel.
Volgens mij doet ze het motorisch niet slecht. Soms rolt ze. Echt bewust doet ze het nog niet maar ineens ligt ze dan op haar buik of rug.
Raar hoe vanzelf dat toch komt.
Ook het kruipen lukt al een beetje. Grappig hoe Isla beide handjes in de lucht doet. “Kijk, ik kan het ook zonder handen”. En dan maar bewegen en bewegen en… plots ligt ze een heel eind verder…
“Kijk, kijk ik ga achteruit ”

Slapen, neen dank je…

Dutjestijd.

Maar na een tijdje “brullen” ga ik toch maar eens kijken.

Dan ligt ze daar vrolijk te spelen…

Niet moe zeker?

Wie sabbert er aan mijn knie?

Als Isla geen aandacht krijgt, vraagt ze die op een wel erg bijzondere manier…

Wanneer was het ook alweer?

Isla zit stevig. Heel stevig. Wanneer ze dat kon, tja al een tijdje. In de kribbe maakten ze er mij attent op want blijkbaar kunnen de meeste kindjes dat maar rond 9 maand.
Ik moet echt naar foto’s zoeken om het te “ontdekken”.

Sta ik er dan niet bij stil? Toch wel!
Vind ik het niet belangrijk? Toch wel!
Maar als alles goed gaat, stel je je niet te veel vragen bij zeker???

Deze foto bewijst dat het midden april was. Toen viel ze nog wel eens om. Ik vermoed dat ze een weekje erna helemaal stevig en alleen zat. Ze moet dan zo een goede 5 (a 5,5) maand geweest zijn.

Zo schattig…

In plaats van een knuffel houdt Isla de spijltjes van haar bed vast…

De eerste “kap”beurt!

Ze slaapt wel door, niet door, wel door,…

Wat een gedoe toch…
Dan heeft ze krampen, dan krijst ze om eten te krijgen (midden in de nacht), dan was ze te moe om haar laatste fles uit te drinken, dan dit, dan dat,…
Het was me meer dan beu. Nachten die gebroken worden, ik breek ook… Overal hoor je dat je ’s nachts niet mag belonen met voeding, dat je slecht gedrag beloont.
Wat je dan precies wel moest doen was me tot gisteren niet duidelijk. De kinderarts vertelde me dat ze dan maar water moest drinken .”Zie haar zitten, honger kan ze toch niet hebben”. Daar bedoelde hij duidelijk mee dat ze “rond en gezond” genoeg was…
Deze nacht zowel Nico als Isla uit de slaapkamer verbannen… en zelf lekker kunnen slapen, tot Nico om 6.30 met Isla naar de kamer kwam…
Ze heeft honger, ze wil borstvoeding…
Grrrrrrrrrrrrrrr en al dat poeder in de kast????
Ik vrees dat ik het explicieter had moeten zeggen. Laat me uitslapen, geef haar de fles, trek uw plan. Een wijze les!