Ik verval in clichés…

Het gaat inderdaad snel, heel snel…
Isla is geen baby meer, het is een heuse brok!
Ze heeft een eigen mini leventje, met favoriete speeltjes, favoriete bezigheden, …
Hoe vervelend en vermoeiend ik het in het begin soms vond om bij Isla te zijn… Zo leuk vind ik het nu!!
Is het door het mooie weer?
Is het omdat ik nu gewoon mijn eigen zin doe (tegen alle stomme regels in)?
Is het omdat ik rust gevonden heb in het feit dat je niet meer kan doen dan je best?
Is het omdat ik mijn meisje gewoon elke dag liever zie?
Ik denk het…
Liefde moet groeien, maar dat die kan blijven groeien… ongelooflijk!
En nog zoiets… ook ik ben een moeder geworden die ongelooflijk graag over haar meisje praat of schrijft

En hoe was het in de kribbe???

Vandaag ging Isla nog eens naar de kribbe en dat was lang geleden…
Toen ik haar ging ophalen kwam ze me tegemoet gekropen…
Zo schattig!!
Zo ongelooflijk schattig!!
Maar het allerschattigste was dat ze zooooo blij was

Samen in de file, ja da’s gezellig…

Bijna 5 uur deden we er over om van Gent terug naar Lommel te rijden.
Gelukkig had ik eten, drinken en pampers bij…
Gelukkig want ik durf wel eens iets vergeten…
Gelukkig want ik durf wel eens te redeneren “ik koop dat wel als ik het nodig heb”…
Maar al stilstaand is dat moeilijk natuurlijk, want na een uur rijden stonden we, na een ongeval, stil.

Net toen we stil stonden, werd Isla wakker en kroop ik naar achter om haar koude groentepap te geven. Die ging heel vlotjes binnen.
Net toen we klaar waren met de maaltijd, kwam de politie de autosnelweg vrijmaken.

Van timing gesproken!!!
Goed en wel op dreef deed Isla haar pamper goed vol, met de nodige geuren tot gevolg. Haar dan aan de kant een verse pamper aangedaan, wat gelukkig ook zonder problemen verliep.

We kozen zelfs op goed geluk een ander file- loos parcour langs weilanden (en dit zonder kaart, zonder gps!!). Hoe ik dat in vredesnaam klaargespeeld heb is nog steeds een raadsel.
Och, gelukkig waren WIJ niet betrokken in het ongeval en na verloop van tijd gewoon thuis!

De trap…

Isla kruipt nog maar even, maar het is al duidelijk dat het opletten geblazen is…
De trap vindt ze zelf uiterst interessant…

En dan denk je dat het beter wordt…

Als Isla nog heel klein was dacht ik “het wordt beter als ze kan zitten”.
En inderdaad even ging het goed.
Tot ze wou kruipen.

Toen dacht ik “het wordt beter als ze kan kruipen”.
En inderdaad even ging het goed, even had ze plezier in het kruipen.
Nu lijkt dat kruipen al zoiets vanzelfsprekends dat ze daar ook niet meer tevreden mee is.
Nu wil ze staan!
Dus altijd maar optrekken, altijd maar frustratie.

Ook in bed trekt ze zich op, dus als ze wakker is staat ze, met slaapzak aan, recht in bed.
Ook ’s middags als ze niet wil slapen. Dus haar even laten brullen vind ik niet echt meer verantwoord, of denk ik dat verkeerd?

Even bezinnen…

Opvoeden, wat is dat nu eigenlijk?

- Welke waarden wil ik Isla nu eigenlijk meegeven?
- Waar baseer ik me op?
- Wil ik het doen zoals mijn ouders of helemaal anders?
- Wil ik nu eigenlijk in Lommel wonen of in Gent?
- Wat wil ik eigenlijk?

Ik zou het allemaal niet weten.
Regelmatig spoken er antwoorden door mijn hoofd. Maar die ook in de praktijk brengen is toch wel moeilijker.
Och, uiteindelijk zal alles zichzelf wel uitwijzen zeker?

En dan gaat papa weer een hele tijd weg…

Waarschijnlijk zal papa voor de langste trip dit jaar wegzijn (van morgen 16/08 tot 27/08)!
Om alles voor Isla duidelijk te maken, maakt ze samen met haar papa zijn koffer.

Hocus pocus…

… pats

Zeer zeker “pats” want ons meisje lag plots onder water!!

In bad, je moet er toch echt bijblijven!
Isla zwierde iets te enthousiast met haar benen in het bad… en toen lag ze plots op haar rug. Haar ogen en neus nog net boven…
En dit bijna geluidloos!
Brrrrr ik zou maar eens niet in de buurt geweest moeten zijn…

Isla kruipt!

Het zat er al een tijdje aan te komen…

Isla oefent al een tijdje, maar verder dan enkele voorzichtige bewegingen voorwaarts kwam ze niet.

Snel is ze nog niet, maar ze gaat vooruit…

Met het kruipen gaat ook het “prutsen” samen. Kruimels die al de grond liggen, verdwijnen in haar mond. Kastjes die open kunnen, trekt ze open… dat is dan misschien een minpuntje: overal ogen moeten hebben.
Maar het grote voordeel (en daar weegt mijn inziens NIETS tegenop) is dat ze EINDELIJK kan volgen waar ik ga. Eindelijk geen gejammer meer als ik de kamer uitga…
Hop naar de volgende stap!

Spiegeltje spiegeltje II