Wat kan ze toch al veel zelf

Groot worden, het is zo dubbel.

Langs de ene kant ben ik superfier, supertrots dat mijn meisje al zo veel zelf kan. Kruipen, spelen, staan, ministapjes zetten (als ze haar kan vasthouden aan de tafel, de zetel,de stoel,…), flesje nemen en zelf uitdrinken, situaties herkennen, zelf al flink dingen nemen om op te eten, met een beker zelf slokjes nemen (als ze het niet eerst leeggiet natuurlijk), brabbelen (baba, mama…), gillen, zwaaien (dada), blazen als het eten te warm is,…
Wat een contrast toch met het begin, toen ze enkel kon slapen, drinken en huilen natuurlijk.
Maar langs de andere kant kijk ik soms met heimwee terug naar het knuffelend kleine wezentje, dat toch o zo afhankelijk was. Het knuffelend wezentje dat liefst van al de hele tijd bij mama was
Eigenlijk was dat ook mooi, al had ik toen soms moeite om er het mooie van te zien .
Maar een flesje drinken is toch nog altijd leuk met 2. Jipie!!