Voor het eerst op de molen

Echt enthousiast was ze niet. Eerder verwonderd

Puzzelconcentratie

De stukjes uit de puzzel gooien gaat Isla voorlopig gemakkelijker af dan ze er in te steken, maar ze probeert…
De puzzel is in ieder geval nog goed voor veel oefenplezier!

Wat leert ze nu toch snel en veel…

Even geleden kreeg Isla een casette/ micro van de nichtjes. Ik vond het in ieder geval geweldig, maar dacht dat het daar toch nog wat vroeg voor was. Het openen en sluiten van het deurtje voor de casettes vond ze in ieder geval al van in het begin geweldig.
Maar vandaag kon ze ook klanken uitbrengen. Het was zo grappig en ontroerend. Het zijn die momenten die ik zo graag wil koesteren en onthouden…
Hopelijk lukt het om ze allemaal op te slaan…

Ziek, niet ziek, ziek, NIET ZIEK!

Het is me wat geweest… Het ziek zijn.
Eigenlijk is Isla al van midden oktober 2007 quasi onophoudelijk ziek. Na de antibiotica gaat het meestal wat beter, maar eens terug naar de kribbe pikt ze daar weer nieuwe bacteriën op en herbegint de ellende.
De kinderarts stuurde ons naar de NKO-arts en het verdict was: buisjes in de oren. Op 24/12/07 dus dagkliniek.

Alles is vlotjes verlopen. Gelukkig maar…
Om half 8 moesten we pas in het ziekenhuis zijn. Nico en ik hielden ons hart vast, want Isla moest nuchter binnen. Normaal drinkt ze tussen 6 en 7 uur ’s morgens haar fles… Dat was dus, naar ons normen, lang wachten. Maar Isla had er precies geen probleem mee.
Ongelooflijk!
Na een uurtje op de kamer rondhangen (tv kijken, met het bedje rondrijden) hadden we het allemaal zowat gehad. Isla ging op verkenning, op zoek naar vriendjes…
Net dan kwamen de verpleegsters ons halen. Gelukkig maar!
De ingreep zelf was kort, heel kort (slechts 10 min). Mama en papa mochten buiten aan de operatiezaal wachten en snel mocht, enkel de mama (net zoals bij het binnenbrengen), naar de ontwaakzaal.
Het gebeurde allemaal zo snel, maar achteraf erger ik me aan het feit dat ze niet eens vroegen wie van ons 2 (want ik kan best begrijpen dat niet iedereen mee naar binnen kan) naar binnen wou. Leve de emancipatie (grrr)! Dan gaat de papa mee, wordt hij daar nog buitengesloten ook! Maar goed, deze ergernis volledig terzijde natuurlijk.

In de ontwaakzaal trof ik een, door de verdoving, gedesoriënteerde dochter aan. Gelukkig duurde dat niet zo lang… Toch hield ik even mijn hart vast. Zou ik dezelfde dochter terugkrijgen zoals ik ze had afgegeven? Gelukkig was dat het geval.

Thuis moest Isla even wat recupereren van de verdoving. Toch wel vreemd als ons meisje eens langer dan een uur slaapt overdag!

Vandaag verklaarde de kinderarts Isla officieel “genezen”!!! Joepie!!
Hopelijk blijft ze nu wat gespaard van de “kiemen”-ellende…

Super 2008!!

Ieder kind moet er toch één (of meerdere) hebben: een echte cliché kerst-/ nieuwjaarskaart.
Eentje bij de kerstboom, eentje met een rendierdiadeem , eentje met een kerstmuts of…
Wij kozen deze…

Aanvankelijk had ik andere plannen, maar dat leek allemaal niet te lukken.

Isla wou niet verkleed worden, ze wou eigenlijk ook niets op haar hoofd laten staan, en eigenlijk waren we veel te laat begonnen.

Hier 2 foto’s die het niet geworden zijn.

She did it!!! Naast razendsnel kruipen kan ze nu ook stappen!

Welke dag, welke datum moet je kiezen om te bepalen of je kind nu iets kan of niet? Moeilijk.
Plots is het daar.

Soms lijkt het alsof het gewoon uit de lucht komt gevallen. Maar niets is minder waar natuurlijk.
Isla oefent toch al lang om te stappen. Ons heeft ze daar eigenlijk nooit veel mee “belast”. Ze stapte vooral als ze zich kon vasthouden: aan de zetel, aan het salontafeltje of wanneer ze een stoel of iets anders vooruit kon duwen.
Van het ene punt naar het andere (vb van zetel naar salontafel) ging ook al een tijdje. Maar haar evenwicht zelf herstellen en blijven staan om dan vervolgens verder te stappen kan ze “officieel” dus van kerstavond, en dat is wat ik onder stappen versta.

Vandaag, op kerstdag, deed ze het met nog meer zelfvertrouwen!
Wat leuk dat zowel Nico als ik er bij waren!
Wat leuk dat ze er zelf ook zo veel plezier in beleefde!!!

Logeren bij bobonneke

Om niet opnieuw ziek te worden logeert Isla van dinsdagavond tot vrijdagmiddag bij bonbonneke. Nu mag Isla absoluut niet ziek worden. Ziek betekent namelijk uitstellen van het plaatsen van de buisjes en dus verlengen van de lijdensweg.
Het zal “Nico en mij” ook eens deugd doen. Eventjes wat rust. Eventjes, want het op- en afgerijd om Isla te brengen en te halen is ook niet bepaald “ontstressend”.

Ongelooflijk, ze heeft het begrepen

Ik dacht dat ze het nooit zou begrijpen, overdag rustig een dutje doen.
In het begin had ze nood aan samen slapen, dan aan knuffelend in slaap vallen.
Maar nu, nu kan ze het dus helemaal alleen!!!
Als we Isla in haar bed leggen huilt ze soms nog even, maar soms is het onmiddellijk muisstil en slaapt ze even later.
Ongelooflijk!!! Ik dacht dat die dag nooit zou komen!

Het inslapen lukt beter, de duur van de dutjes is jammer genoeg niet toegenomen

Het NKO- verdict: 2 buisjes

De NKO-arts was er vlug van overtuigd. Isla zou op 24/12/07 2 buisjes krijgen.
De medicatie die Isla nu allemaal neemt werd even onder de loep genomen: de antibiotica zou helpen om de bacteriën te doden. De oor- en neusdruppels mochten we achterwege laten, die deden eigenlijk niet veel.
Tja ook nu weer: zo veel dokters, zo veel meningen.

Wat ik me afvraag, zou Isla door het vocht achter het trommelvlies minder horen? Zou haar taal vertraagd zijn?
Ze maakt in ieder geval regelmatig het gebaar “hoor” (met haar vinger naar haar oortje) en zegt “ooo”. Soms voor zeer stille geluiden.
Het gebaar voor “gedaan” (handjes open) verwoordt ze met “daaa”. Ze wijst ook heel schattig naar zichzelf als we vragen waar Isla is.
Ze tatert en roept ook voortdurend. Vooral nu ze terug beter is.

Ik hoop dat de buisjes de koorts wat weghouden en we voortaan / voorlopig zonder antibiotica verder kunnen.
Ik ben benieuwd.

Stapt ze nu alleen of niet?

Al een hele tijd stapt ze langs de zetel, het bad, aan 2 of 1 hand(en),…
Al een hele tijd “wil” ze wel, maar lijkt ze het nog helemaal niet gecoördineerd te krijgen (of zou ze het gewoon niet durven?).
Toch deed ze er 2 na elkaar, 2 ongecoördineerde stapjes.
Van papa’s hand naar dat van mama… of omgekeerd.

Zooooo schattig