Hoe komt het toch?

Hoe komt het toch dat ik me als moeder zoveel vragen stel?
Hoe komt het toch dat ik als ik “thuis voor school werk” met moeite door kan werken als Isla in de buurt is?
Hoe komt het toch dat ik me schuldig blijf voelen als ik Isla op woensdag naar de kribbe doe (om eens goed door te werken, of later om me eens goed te ontspannen)?
Hoe komt het toch dat ik “denkbeeldige opmerkingen” niet naast me neer kan leggen (aja want op een woensdagnammiddag hoort je kind toch thuis als je zelf thuis bent)?
Hoe komt het toch dat ik – Isla op woensdag naar de kribbe brengen – lijk te zien als falen in het moederschap?
Hoe komt het toch dat ik “moeders kunnen toch alles” in de praktijk wil omzetten?

Rationeel weet ik dat een extra kribbedag de beste oplossing is. Zo kan ik werken, waardoor ik een “rustigere” mama word en ongetwijfeld relaxter ben als ik ze kan ophalen.
Rationeel weet ik dat Isla veel plezier beleeft met de andere kinderen.
Rationeel weet ik dat ik Isla, Nico en mezelf daar een plezier mee doe.
Rationeel….

Maar waarom ligt dat emotioneel allemaal zo anders???

Waarom kan ik rationeel en emotioneel zo moeilijk op elkaar afstemmen?

Knibbel, knabbel, knuisje, wie is er aan mijn huisje?

Soms lijkt het hier meer een kribbe dan een woning… Speelgoed dat er hier ligt!
Niet normaal…
Alsof het allemaal nog niet erg genoeg was hebben we in onze living (en zij die weten hoe groot onze living is…) een speelgoedhuisje gezet. Het huisje is trouwens groter dan hetgeen in de kribbe staat!!!
Het dak hebben we er niet opgelegd omdat we anders ons rolluik niet meer kunnen opendoen
We moeten dus door het deurtje naar binnen gaan om ons rolluik open te doen. Benieuwd hoe lang we dat vol houden.

Isla had in ieder geval de tijd van haar leven!!!!
Wij met haar zo te zien spelen en genieten ook

Een pluim!

Isla verdient een pluim.
Ze sliep maar liefst van 20.00 tot 8.23!!!
Wooooow!

Melk, en nu!

Communicatie, ik had altijd gedacht dat ik er, logopedie-matig, meer mee bezig zou zijn.
Maar ook dat gaat geleidelijk aan en vanzelf…

Een mooi voorbeeldje dit weekend:
Een uur voordat Isla (normaal) haar laatste fles drinkt, bracht ze eerst haar slabbetje… en stapte daarna recht op haar doel af. Ze zette haar keel open en wees richting microgolf.
Meer had ik niet nodig.
Isla wou haar melk, en nu!

Knuffelen!

’s Morgens voor we opstaan houden we knuffel-en melktijd in bed.
Maar het knuffelen gaat de hele dag door: als we Isla in bed stoppen kan ze zich zo vastklampen, als we  spelen geeft ze soms zomaar een knuffel,…
Leuk, zo een “knuffelbeerke”!

Kringloop-koopje

Uren hebben wij al kinderstoelen vergeleken. Geen enkel exemplaar leek te voldoen aan onze eisen.
Te lelijk, te groot, te hoog, te laag, te duur, te dit, te dat,…

En daarom stond hier een geleende, mega-lelijke, maar toch praktische stoel. Het ding paste absoluut niet in ons interieur, maar goed. Het stond hier en het bleef hier staan. We hadden duidelijk geen haast meer om een ander exemplaar te kopen. Het enige wat we bijkochten was een riempje, zodat ze niet uit haar stoel kon “springen”, want aanvankelijk ging ze gewoon in haar stoel staan

Maar toen ik vorige week naar de kringloop ging, zag ik daar de kinderstoel van mijn leven

Een mega oude stoel voor 2 euro!!!

Na de nodige ontsmet-, reinig-, en oplapbeurt staat hij dus bij ons thuis te “blinken”.
En dan mag iedereen het een onpraktisch geval vinden, ik ben er gewoon verliefd op!
Wat Isla er zelf van vindt, tja… als ze maar gewoon kan eten zeker?

Slapen versus wakker II

Dat Isla weet wat ze wil is hier al meer dan duidelijk! Het is eentje met PIT! Amai…
Als ze uitgeslapen is, is ze de vrolijkheid zelve. Maar als ze moe is, tjonge tjongen, tjonge,…
Gelukkig is de nachtrust niet zo een probleem. Meestal slaapt ze door (als ze ziek is niet meegerekend natuurlijk ) al zouden we toch wel blijer zijn met wat meer uren rust (Isla slaapt ’s nachts van +/- 20.00 tot +/- 06.30 en overdag, als we geluk hebben, 2 keer een klein uurtje).
Overdag daarentegen gaan “dutjestijd” en “dramatijd” vaak samen…
Pffff….
Muisstil moeten we zijn. Het minste geluid, de minste beweging kan haar uit haar “inslaapval”-ritueel storen en o wee dan mogen we het vergeten.
Critici zeggen dan “laat ze maar doen, ze valt wel in slaap”, maar dat werkt hier overdag jammer genoeg niet.
Misschien moet ik ze wel in een bunker te slapen leggen?

"Neen"

“Meestal” krijg je er veel van terug, maar er zijn zooo van die dagen…
“Neen” blijft nu eenmaal “neen”, of Isla dat nu leuk vindt of niet.
En dat zij het duidelijk maar niets vindt, zullen we hier geweten hebben…

Dat wij “neen” gebruiken zet er haar ook blijkbaar toe aan om te “neeeeeee”-en.

Pfff, wanneer gaat nu eindelijk die zon eens schijnen zodat we er allemaal een pak vrolijker van worden?

Oud-er

Soms vraag ik me af of je het krijgen van een kind kan inschatten. Ik vergelijk de komst van Isla nog steeds met een bom die hier in huis is ge(of beter ont)ploft.
Niets, maar dan ook niets, is meer wat het was: mijn lichaam, ons interieur, ons ritme, onze vrije tijd, onze inkopen, onze gespreksonderwerpen,…
Niet dat dat zo erg is… toch vraag ik me soms af ik dat allemaal niet wat beter had kunnen inschatten.
Naast moe-der, voel ik me soms een pak oud-er

Bijgeloof…

Isla is al vaak ziek geweest, heel vaak. Aërosollen, oordruppeltjes,… het is ons allemaal bekend. De apothekeres, waar ik voor de komst van Isla amper kwam, kan alles op de voet volgen. Dat zegt waarschijnlkijk wel genoeg.
Maar… sinds de komst van de buisjes gaat het goed. Heel goed. Misschien wel te goed?

Voor het geval dat, staat het aërosolapparaat bij ons thuis. En… elke keer we die machine terug durven doen of dit keer uitlenen, gaat het mis.
Niet dat Isla nu echt ziek is, maar die verdomde hoest is terug van weggeweest.

Vreemd…
Aanvankelijk dacht ik dat het toeval was… maar blijkbaar moeten we het lot gewoon niet tarten…
Vanaf nu blijft die stomme machine gewoon bij ons!