Vreemd toch hoe alles in elkaar vloeit…
januari 14, 2008Elke keer Isla iets nieuws kan zijn Nico en ik supertrots, zoals ongetwijfeld alleen de ouders zijn. Als ik terugdenk hebben we al heel wat gehad: belletjes blazen, handjes gericht sturen om iets te nemen, hoofd stevig houden, rollen, kousjes uitdoen, …
Allemaal van die kleine dingen die je nog het meeste opmerkt als ze er plots niet meer zijn…
Er zijn natuurlijk ook grote mijlpalen de revue gepasseerd zoals doorslapen, zelf zitten, achteruit en daarna vooruit kruipen en nu dus stappen…
Het ene volgt logischerwijze op het andere.
Meestal is het ene nog niet goed en wel “verworven” of mevrouw is al druk aan het oefenen voor de volgende stap.
Het lijkt alsof het, naar haar normen, allemaal niet snel genoeg kan gaan.
Nu is ze dus volop volgende zaken aan het inoefenen: eten met een lepel / vork, overal opkruipen (jammer genoeg hebben we geen trappen, het salontafeltje / de zetel / het bed moet er aan geloven), kleertjes helpen aan- en uitdoen,… en natuurlijk mama en papa helpen met de klusjes…
Als het aan Isla ligt, hoe drukker hoe liever!
Ik vind dit zo fantastisch he! Dat is al de derde keer deze week dat ik “toevallig” op een blog uitkom (ik zag dat je reageerde bij de Buddykids, en klikte door). En ik zie m’n eigen blog bij de links staan
D Hihi, ik ben toch wel heel populair ;o)
In het begin dacht ik bij elk stapje van Ella makkelijk te kunnen onthouden wanneer ze het overwonnen had, nu moet ik blozend bekennen dat ik het bij de meeste al vergeten ben.
Alhoewel: zondag heeft ze voor de eerste maal iets vastgegrepen. Of was het zaterdag….?