Aan zee

Meer dan een jaar geleden trokken we voor het eerst met Isla naar zee.

Veel begreep ze er toen nog niet van.
Deze keer was dat wel anders. Ze genoot van het strand, het water (waar ze recht in wou lopen), de schelpjes, de glijbaan en de compagnie natuurlijk
Het enige minpuntje was de wind, die soms zo hard blies dat Isla gewoonweg omviel.

Dit moeten we zeker vaker doen!!!
De zee, pure magie!

Op verplaatsing

Isla gaat graag op stap, maar ze komt ook heel graag thuis.
Dat is zo, dat weten we.
Af en toe gaat ze op reis naar bobonneke (in Gent). Soms met ouders, soms zonder.

Ondertussen weten we dat de eerste nacht in een vreemd bedje geen succes is.
Een andere kamer, een ander bedje, een ander lichtje, andere geluiden,… Alles anders, je zou voor minder wat “bang” zijn.

Ook nu was de eerste nacht geen succes. Paniek alom.
We hebben al geleerd dat forceren niet helpt bij Isla.
Haar dwingen zou er misschien voor zorgen dat ze na (heeeeel) lang brullen in slaapt valt, maar dat wreekt zich zeker weten.

Dus wat doet mama dan?
Haar geruststellen, haar in het grote bed nemen, haar heel stevig vasthouden en sussen, hopen dat ze in slaap valt zodat ze naar haar eigen bedje verhuisd kan worden, te weten komen dat ze helemaal niet zo vast slaapt zodat ze bij transport naar eigen bed elke keer weer “panisch” wakker wordt, haar dan maar tussen ons in laten slapen, ’s nachts toch maar besluiten dat het bed echt te krap is met 3, haar dan in haar eigen bedje leggen, na een korte huilbui en geruststellende woorden van papa vaststellen dat ze in haar eigen bedje slaapt

En wat doet Isla dan?
Om in slaap te vallen het gezicht van mama blijven aaien tot ze er rustig van wordt, de adem van mama opzoeken om er toch maar zeker van te zijn dat ze nog steeds daar is, bij elke beweging van mama (om er vb stiekem vandoor te gaan) haar armpjes krampachtig rond mama’s hals klampen,…

Een nachtje heel veel aandacht werpt zijn vruchten af.
De tweede dag gaat ze overdag al vrolijk naar het bedje om een dutje te doen.
Ook de volgende nacht geeft ze geen kik meer.

Voor ons meisje weten we dus: de eerste nacht heeft ze gewoon extra veel knuffels en geruststellingen nodig!

Foetsjie

Kan iemand mij verklappen waar kinderen hun tutjes verstoppen?
Waar bevinden die reusachtige tutjes-schatkamers zich?
Waar?
Waar?

Ik ben er van overtuigd dat er zich in Isla haar schatkist ongetwijfeld al 20 tutjes bevinden.

Wij kopen regelmatig een nieuw tutje (van moeten kopen), maar als het tutje nergens aanhangt (een beerke ofzo) is dat op een goede dag gewoon spoorloos verdwenen…

Vreemd…

Fijne motoriek

Isla is al een hele tijd “geobsedeerd” door fijnmotorische handelingen. Potjes, zalfjes, tubes tandasta, stiften,… neen niets is nog veilig!

Open, dicht, open, dicht, open, dicht,…
Dan weer smeert ze zichzelf in met tandpasta, dan weer heeft ze een stift vast en zie je haar vrolijk mee rondstappen,…..

Overal moet ik ogen hebben.
En altijd moeten ze open staan

Spreuk

Probeer nooit een ander te kneden tot wat jezelf bent.
Je weet toch wel dat er maar één zoals jij hoeft te zijn?

Ralph Waldo Emerson

Plopperdeplopperdeploooop!

Met dit regenachtige weer stond Plopsa Indoor op het programma. Het was een gok.
Zou Isla nog te jong zijn of zou ze het haar ding zijn??

Haar eerste blik toen ze het pretpark binnenkwam was de rit al meer dan waard. Ze leek van de ene in de andere verbazing te vallen. Zaaaalig!

Van de Bumba -show hadden de oudjes duidelijk meer verwacht. Ook Isla was maar matig geïnteresseerd. Het duurde allemaal wat te lang (voordat het begon, voor er actie was,…). Ook de luidsprekers stonden wat te luid, waardoor ze regelmatig schrok.

De attracties… …op een afstand keek Isla vol enthousiasme… tot ze er daadwerkelijk opzat…

Zelf dingen ondernemen en zelf zaken laten bewegen (thuis op haar auto, schommelpaard of loopfiets,…) ligt haar duidelijk beter dan zich in een of andere molen passief te laten meevoeren.

Tegen de tijd dat wij het als ouder allemaal maar niets meer vinden is zij ongetwijfeld “gek” van die dingen. Ik maak me dus absoluut geen zorgen Moe maar voldaan richting huiswaarts! In de auto sliep ze als een roosje, dus zeker voor herhaling vatbaar…

Curieuzeneuze…

En nu…

… nu is er dus niets meer veilig!!!!

Wat op de kast ligt belandt nu ook op de grond.

Sien en Maria, schoonmaak(en opruim)koningiiiiiiiiiiinnen, waar blijven jullie??

Sneeuw

Omdat de sneeuw op deze “lentedag” wel erg lang bleef liggen, toch even met een goed “ingepakte” Isla naar buiten.
A ja, zieker moet ze niet worden natuurlijk

Echt enthousiast was ze niet…
Eerst bleef ze verwonderd staan, later ging ze toch wel enkele pasjes richting sneeuw…

Maar er aan voelen, no way!

Vinger- / handverf

Plan: vingerverven op papier

Resultaat: handen in de verf draaien en tafel, stoel, zichzelf,… en o ja… ook het blad papier besmeuren.

Schuldige: mama natuurlijk!!
Aanvankelijk stak Isla enkel haar vinger heel voorzichtig in de verf. Maar een handafdruk, dat leek me leuk, dus stimuleerde ik haar haar hand in de verf te draaien.
Tja en toen was het hek natuurlijk van de dam, want Isla uitleggen dat die handen in de verf draaien slechts éénmalig was, dat was net iets te moeilijk!!

Dansen

We dansen al van kleinsaf met Isla rond. Maar nu danst ze ook zelf.
Mega- grappig en schattig!!

Ze begint de dag graag dansend, want ze gaat vol enthousiasme bij de insallatie staan en geeft ons duidelijk aan dat het ding aan moet.
Als ze een leuk (kinder)liedje hoort, gaat ze vaak naar de luidspreker om het allemaal nog beter te horen. En dansen dat ze doet (met het hoofd zwieren, benen in de lucht, met de armen zwieren,…)

Ook als ze haar “eigen” muziek aanzet danst ze vrolijk. De irritante muziek “old mac donald had a farm hia hia how” en de gingels van happy birthday… nemen we er dan graag bij.

Megaschattig haar zo zien shaken.