Oude doos deel 2: "in mijnen tijd"

Tjonge tjonge wat houdt het “oude-dozen-gevoel” mij bezig de laatste tijd.

Niet dat ik versleten ben…

Niet dat ik vreselijke ouderdomskwalen heb … alhoewel die bekkenbodemspieren kunnen toch wel wat extra training gebruiken

Niet dat ik zo overdreven veel rimpels heb… alhoewel onlangs ontdekte ik toch dat mijn gezicht meer en meer “kreuken” vertoont

Niet dat ik me als een oma kleed… ahoewel ik het steeds moeilijker vind om kleding voor mezelf te kopen, vooral omdat ik me voortdurend de vraag stel of ik daar toch niet te oud voor ben en omdat ik steeds weer verdwaal tussen die kinderkleding, en dat versterkt natuurlijk dit gevoel want daar ben ik zeeeeeker te oud voor

…

Zeer vreemd….
Zeer vreemd allemaal…
“Het zit tussen je oren, je denkt daar allemaal te veel over na”, dat beweert althans mijn omgeving.
Maar is dat ook zo?
Kinderen maken toch dat je (een) “oud-er” wordt , dus dan is dat toch een compleet normaal proces?

Ik kan me niet voorstellen dat ik daar voor de komst van Isla mee bezig was, met “de vergankelijkheid van het leven”, “met het oude-dozen-gevoel”.

Maar goed ik wijk af…
Wat ik al helemaal verschrikkelijk vind, is dat ik steeds vaker praat in termen van “in mijnen tijd….” (die goede oude tijd ja, toen de dieren nog spraken, toen…)

Als dat niet bomma-achtig klinkt…. 

Miljaaaaar…