Luxe probleem

Velen zullen me niet begrijpen.
Velen zullen zich afvragen waar ik me druk om maak.
Velen zullen zeggen: “jij bent een gelukzak, jij hebt 2 maanden vakantie”

Maar ik heb dus een probleem.
Een luxe-probeem.

Toen ik het “opvang-blad” van de kribbe moest invullen, kreeg ik het warm en koud tegelijk.
Slechts 3 keer mogen we afwijken van ons vakantieschema. 3 keer. Da’s maar weinig.

Hoe kan ik nu in vredesnaam weten wat ik in de vakantie ga doen?
Hoe kan ik nu weten wanneer ik eens een moment alleen iets wil doen en wanneer de kribbe echt goed van pas zou komen?
Hoe kan ik nu weten of Isla eigenlijk veel of weinig naar de kribbe wil?

Helemaal niet gaan was vorig jaar geen optie (Isla was het voor de vakantie nog maar net gewend en die 2 maanden zouden er voor gezorgd hebben dat de hele aanpassingsperiode weer doorlopen zou moeten worden).
Maar zou dat voor dit jaar een optie zijn?

Na het nodige gepieker is het blad dus ingevuld. In totaal gaat ze 11 dagen naar de kribbe.
Tijd brengt raad

Genezen

Longen OK
Medicatie mogen we nu eindelijk stoppen
1 buisje uit het oor

Benieuwd hoelang we nu bij de dokter kunnen wegblijven .

Waar ik mij toch weer aan ergerde…
Pas op, de kinderarts is een moeder en een schat van een dokter…
Maar toch, met sommige visies heb ik wat moeite…

De ergernis: bijwerkingen van medicatie.

Altijd doen dokters daar zo lichtjes over.
Ik: “Ik heb het toch wat moeilijk met al die medicatie. Ik wou al langer stoppen omdat ik het gevoel had dat het niet meer nodig was. Waarom moesten we toch zo lang cortisone geven?”
Zij: “Om eens helemaal de oorzaak weg te nemen”
Ik: “Ik heb het toch niet op die cortisone, ik las dat ze dan kunnen stoppen met groeien. Klopt dat?”
Zij: “Ja da’s waar het kan zijn dat kinderen stoppen met groeien”
Ik: slik, slik
Zij: “Maar dat zien we wel als we ze meten. Mijn collega heeft er ooit eentje gehad (om aan te geven dat het weinig voorkomt zeker )“
Ik: “Waarom meten we haar dan niet?”
Zij: “We zullen dat in september wel eens doen”
(aja ik had al afgerekend )
Ik: slik, slik “Tja, het zal je kind maar zijn dat niet meer groeit. Leuk is iets anders… Groeien die dan nooit meer?”
Zij: “Als we stoppen met cortisone, groeien ze gewoon weer verder. We geven ze dan andere medicatie.”
Ik: (ik heb een heel strijdplan tegen snot en ziekte meegekregen om wanneer met welk pufje te starten) “Ik probeer toch die cortisone wat te beperken. Is er zo niets natuurlijk of preventief dat ik kan geven?”
Zij: “Neen, we zullen het toch bij puffen moeten houden (eerst ventolin en als we het niet onder controle krijgen ook cortisone). Natuurlijke zaken zijn niet echt onze winkel.”

Tja, en dan begint het gepieker weer.
Het laatste wat ik wil is dat mijn kind stopt met groeien natuurlijk

Grootouderdag

Hoewel Gent en Lommel niet naast elkaar liggen, kwamen de grootoudjes uit Gent toch richting Lommel.
Als dat niet schoon is

Wat ons opviel

In het restaurant.
Lang wachten voordat ze ons bestelling komen opnemen.
Als het dan klaar is beslissen om eerst de volwassenen hun bord te geven en pas als laatste het kind.
Vreemd, heel vreemd…
Gelukkig konden we de decibels beperken

Maar wat ik me nu afvraag:
Zou dat volgens de regels zijn?
Zouden alleen ouders dat opmerken?
Zouden ze dat niet doorhebben dat je voor de goede vrede beter een andere strategie kiest (en het kind dus eerst moet bedienen)?

De gekozen labels: “kinderijsje, kindermenu,…” zouden toch een belletje moeten doen rinkelen…

Pot – het vervolg

Ons repertoire heeft zich uitgebreid…
Naast “kaka in het pottie” zongen we vandaag voor het eerst “pipi in het pottie”.
Isla vroeg deze morgen zelf om op de pot te gaan en ik verwachtte me aan de zoveelste “op de pot, af de pot, op de pot, af de pot,…- spel” …
Maar neen, alsof ze nooit iets anders deed plaste ze!

Straffen toebak!

Isla was al iets minder verbaasd over ons enthousiast gedrag.
Wordt ongetwijfeld nog in een hele soap vervolgd…

Den buiten

Als stadmens zo op den buiten wonen.
‘t Heeft zijn voor- en nadelen.
Een voordeel is toch dat je hier vaak aan de kant van de straat het kinderboerderij effect hebt

Miljaaaaaaaaaarrrrrrrrrrrrrr

Bestel ik dus een fotoboek bij extrafilm, met een code die ik “gelukkig” gewonnen had met een wedstrijd.
Ik begon er natuurlijk veel te laat aan. Een dag voor de actiecode verliep, en achteraf bleek dat ze de actie met 14 dagen verlengden, grrrrrrr konden ze dat niet eerder laten weten!!
Natuurlijk vergde het opstellen van dat boek meer tijd dan ik gedacht had…
De software reageerde niet zoals ik wou, de achtergronden konden maar beperkt gewijzigd worden, de kaft kon je pas op het einde maken, de keuze van de kaftlay-out was zeer beperkt (maar doordat ik dat pas op het einde (na het samenstellen van het boek) te weten kwam, had ik geen zin om HELEMAAL te herbeginnen), het opladen van de foto’s leek een eeuwigheid te duren,…

Maar goed.
Na een tijd begon ik behoorlijk moe te worden, maar het fotoboek moest en zou verstuurd worden… Aja een korting van 15 euro kon ik toch niet laten liggen

Maar toen gebeurde het dus. In de roes het ding af te krijgen, maakte ik een kanjer van een fout. En wat voor één???
Ik schreef Isla haar naam gewoonweg verkeerd.
Kan het nog erger???

Toen het boek gisteren bij mij thuis lag, leek het alsof ik even geen adem meer kreeg…

Shoes…

Isla is ruim 1,5 jaar en ze is al aan haar 5de paar schoenen (pantoffels en laarsjes niet meegerekend).

Hmmmm

Isla’s voeten zijn nog niet zo gigantisch groot met maatje 20,5.
Dus hebben we ergens een fout gemaakt. Dat is duidelijk.

Een maand geleden (12/04) kochten we op een uitverkoop 2 paar zomerschoentjes (van hetzelfde merk en in dezelfde maat ttz maat 21). We dachten daar de zomer (of toch een deel ervan) mee rond te komen.

Ik had nochtans haar voetjes laten meten…
We waren nochtans met 3 man (+ kind) sterk ter plaatse.
Met 3 man konden we zoeken tussen de rommel naar paren, konden we Isla in de gaten houden, konden we beraadslagen over het model en de maat, konden we beslissen,…
Maar ja, wat weten wij nu eigenlijk van kinderschoenen…
Daarbij, ik kan met moeite oordelen over een paar schoenen voor mezelf. Laat staan voor een ander…

Nico vond ook overduidelijk dat “te grote” schoenen helemaal niet konden… Aja het kind verloor zowaar bij sommige modellen of maten gewoonweg de schoen tijdens het stappen…

Och, waarschijnlijk zijn we door het rommelen en zoeken tussen dozen helemaal het noorden kwijtgeraakt met ons clubke, want zo goed hebben we het er duidelijk niet van af gebracht…

Och, het kind heeft natuurlijk alweer andere schoenen en wij hebben wijze lessen geleerd.
- Koop schoenen niet “juist gepast” want die zijn bij kinderen zo “te klein”.
- Verdiep u in de “wondere wereld van koopjes doen voor kinderen”.

Aaaa… hij komt toch nog terug…

13 dagen is HIJ weggeweest.
13 lange dagen…

‘t Is toch lang voor zo een prutske (en voor de mama ook natuurlijk).

Aanvankelijk wou Isla hem heel veel bellen / vertellen, maar de laatste dagen was dat verminderd.
Ook haar foto’s waar (zij met) papa op staat wou ze minder bekijken.
Ze leek zelfs een beetje boos met haar “neeeee” geroep als ik vroeg om te bellen…

Maar ’s morgens was er van die boosheid nauwelijks sprake als ze naar hem vroeg en toch controleerde of hij niet toevallig in het grote bed lag…
Maar gisteren kwam hij dus terug, haar papa…
Ze was er helemaal ondersteboven van, want natuurlijk had ik haar dat verteld.
In de kribbe liep het niet zoals anders… tot hij er was!

… en blij dat ZE was…
… en blij dat HIJ was…
Zoveel knuffels en zoenen en… speciaal voor hem!

Waarom thee zo lekker is…

Eerst was thee gewoon lekker omdat mama en papa het drinken (of omdat het toch net iets anders smaakt dan water).
Maar nu staat thee drinken gelijk aan het zakje in en uit de beker doen en dan pas drinken.
Dat wil ze nu perse zelf doen.
Dat mag, zolang ze maar niet met het zakje zwiert…