Speeltuinplezier

Ze heeft het helemaal begrepen

Al een tijdje heeft ze helemaal begrepen hoe het werkt. Afwasmachine leegmaken en alles wegzetten

 

Krij – ij – ij – ij – ij – ij – sen

Deze ochtend wou ze eerst melk, maar als de melk klaar was, geen melk
Dan wou ze slaapzak uit, als hij uitgedaan werd, toch liever aanhouden
…..

En ik maar proberen om goed te doen
En ik maar proberen om haar te begrijpen
En ik maar proberen om geduldig te blijven
En ik maar proberen om niet slechtgezind te worden

Tussen al het
Krij – ij – ij – ij – ij – ij – sen
door!!!
(Ongeveer een uur, ja een uur aan een stuk.
Toch maar even temperatuur genomen want ik dacht al dat ze stervens ziek was)

Tactiek: “als je zo brult denkt mama dat je moe bent, dan moet je nog maar even slapen” + terug in bed

10 minuten laten BRUUUUUUULLLLLLLEN en ondertussen zelf een taske koffie gedronken.

Resultaat: het was over!
Hmmmmm waarschijnlijk had ik haar met het verkeerde been eerst uit haar bed getild…

Dat peuterpuberen is hier des huizes al erg, maar ik vrees dus dat het nog veel erger kan!

Omgekeerde wereld…

In het begin mochten we Isla nauwelijks helpen, maar nu ze het kan (alleen eten, alleen fles drinken, alleen stappen,…) nu vraagt ze regelmatig “elpuuu” (helpen) of pakkuuu (pakken) of…

Waarom laat ze ons toch altijd in de val lopen
Aja, je geeft wel eens toe omdat je denkt, “tja aardbeien prikken da’s nu niet echt gemakkelijk, ik help wel”
Maar soms lijkt het of ze terug in de tijd wil
en nog eens gewoon een baby wil zijn (aja dat zegt ze dan ook nog doodleuk ook! “isa beebie”)

Ik hoop dat het overwaait
Ik hoop het, want een hele vakantie pakken en helpen en… hmmmmm ik weet niet of ik dat zo leuk zou vinden…
Bij deze Isla, je bent gewaarschuwd!

Papegaai

Isla blijft haar taal oefenen en “verfijnen”. Af en toe lijkt ze een echte papegaai

Voor buitenstaanders is het vaak nog onverstaanbaar gebrabbel, maar voor ons toch al vaak behoorlijk verstaanbaar

Soms raakt ze gefrustreerd als we iets niet begrijpen (wat zich uit in roepen en tieren), maar meestal probeert ze vol goede moed opnieuw (al of niet in dezelfde woorden).

Woordjes (en vooral werkwoorden) lijken er elke dag bij te komen, ongelooflijk. Opmerkelijk is dat ze ook al heel wat woordjes combineert tot zinnen:
wat is dat? = “wasda?”

wie is dat? = “wiesda?”

dat is van mij = “dasvamij”

mama moet mij / wil je helpen = “mama elpe”
mama moet mij / wil je mij pakken = ” mij pakke”

mama, ik wil in bad = “mama, mij bad”

TV kijken = “vee kijke(n)”

niet bang zijn = “nie bang sij”

het is warm = “tis varm”

het is koud = “tis toud”

het is lekker = “tis tekker”

het is gedaan = “tis edaa”
het gaat niet = “gaa niet”
we zijn thuis = “we sij thui”
papa hier zitten = “papa sitte (+ wijzen waar hij moet zitten)”

hoe moet dat? = “moet dat?”

dat mag niet = “mag niet”
…Heel grappig en tegelijk confronterend is dat ze heel heel heel vaak als ze iets gedaan heeft “vowa” (voila) zegt en ondertussen haar schouders optrekt.
Om door te kunnen gaat het van “tuut tuut”.
Ik was me er natuurlijk niet van bewust maar dat doe ik ook

Ook liedjes vult ze soms (als ze veel zin heeft en we er zeker niet te veel naar vragen) aan:

Ze geeft de toon aan, begint te wiegen en te draaien…

Enkele liedjes:

Saap, kindje,____ saap
Daar buite loopt een _____ saaaaap
Een saaaaap met witte _______voete
Die drinkt haar melk zo ______zoete

Ik heb de zon zien zakken in de zee

Sonsiesakke see

Sonsiesakke see

….

Met “Hie hie hie ha ha ha ha” spoort ze ons aan het liedje van de 2 beren die broodjes smeren te zingen

En de gebaren die bij de liedjes horen doet ze wel superenthousiast! Het is dikwijls zo dat we ze kunnen ontcijferen (zeker in het begin)

Jiiiiiiiiiiihaaaaaaaaaaaaaaaa!

Helemaal alleen… en zonder steun…

Ik hield aanvankelijk mijn hart vast, zeker toen ze ook nog met haar benen begon te zwieren…

Toen dacht ik: “Tja er ligt zand… dat zal hier wel gemaakt zijn om te vallen zeker?”

Maar die gedachten waren compleet overbodig want ze bleef heel goed op de band balanceren.

Wet van de sterkste?

Gisteren bladerde ik in één of ander roddelboekske en ik zag staan:
“Angelina en Britt straffen hun kinderen niet als ze ruzie maken.
Ze moeten hun plaats binnen de kudde leren kennen en de wet van de sterkste aanvaarden… “

Hmmm… ergens zit er wel iets in, bedacht ik me.
Ergens…

Aanvankelijk greep ik te veel in. Maar nu laat ik Isla vaak doen.
Dat betekent “laten slaan” en “geslaan worden” (of haren trekken of krabben of…) omdat het vaak deel uitmaakt van het spel (ze willen perse het zelfde en duwen en trekken om het vervolgens gewoon aan de ander te geven;-) ).

Maar waar trek je zelf de grens?
Wanneer is het echt “te erg”?
Wanneer moet je eigenlijk wel ingrijpen?

Er is nog niets uit de hand gelopen.
Isla heeft nog niemand een hersenschudding geslaan.
Dus valt het al bij al wel mee, zeker?

Dat je er met “roepen en tieren” alleen niet komt, begint ze stilaan te beseffen. Alhoewel, deze ochtend liet ze zich in de kribbe nog eens goed horen (Isla kan nogal dramqueenachtig beginnen brullen als ze iets afnemen of het niet naar haar zin verloopt), maar noch de begeleiding, noch de kinderen, noch ik gingen er op in…

Ondertussen heb ik al meermaals gezien dat ze zich ook wel fysiek weet te verweren (slaan, nagels zetten in de arm,…).

En ergens hoop ik dat ze van zich af zal kunnen blijven bijten (figuurlijk dan natuurlijk ).
Ergens hoop ik dat ze zich niet zal laten doen…
Ergens…

Goeiemorgen bos haar

En dan komt de vraag opnieuw…

Zou ik er de schaar niet nog een keertje laten inzetten??

"Bauwe, bauwe, bauwe,…"

Wij dus nog maar eens schoenen halen…

Aja Isla kon nog echte meisjessandalen gebruiken

Schoenen passen. Het leek Isla aanvankelijk beter af te gaan dan mij *ik haat schoenen kopen *

Als ze de schoenen pas aanhad trok ze haar benen zo hoog op (het leek alsof ze tot aan haar oren zouden komen) en liep wel 100 rondjes…

Als het van haar afhing waren alle maten goed…

Maar eens ze “de blauwe” (voor in het water) schoentjes aanhad, wou ze niets anders meer passen!!

Vader en moeder waren voor het eerst getuige van “liefde op het eerste gezicht voor schoenen”…

Zucht zucht zucht

Daar konden / wouden we natuurlijk niet tegenop en de blauwe schoenen gingen mee…

Bob de bouwer!

Isla is fan.
Fan van Bob de bouwer.
Ze leest met veel plezier die boekjes (voor).

Spud, die vanalles fout doet, vindt ze natuurlijk geweldig. Zeker om hem te berispen

“Da mag nie”

* zie het vingertje zwiepen *