Somsssss…

Aan tafel.
Isla heeft gedaan met eten. Mama en papa nog niet.

Om te voorkomen dat ze met alles begint te gooien (vb matje op de grond, beker uitgieten en er vrolijk met haar handjes in draaien zodat in een mum van tijd de hele keuken nat is enz…) vraag ik, met het pianootje in mijn ooghoeken, of ze voor ons muziek wil maken. Ze knikt…
Eerst tokkelt ze enthousiast, maar ze besluit dat het toch leuker is het ding naar beneden te gooien. “Sensatie verzekerd” moet ze gedacht hebben

Ze gooit het ding recht naar beneden!
De batterijen vliegen er uit.

Mama kijkt boos.
Papa kijkt boos.

Isla: “appot“
Wij: “Ja nu is de piano kapot. Dat mag niet hoor, de piano naar beneden gooien.”
Na enkele seconden rapen wij de piano en de batterijen op (de schade is beperkt).
Isla is even stil en kijkt bedenkelijk…
Isla: “appot” …………… “papa maakuu“
Papa: “dat kan ik niet maken hoor”
Isla: “papa maakuu” en wijst waar de batterijen ingestoken moeten worden.

Ze moet duidelijk gedacht “allez wat zegt hij nu, da’s toch niet zo moeilijk om te maken…”

Dus op Isla haar instructies zet papa de piano terug in elkaar. Ze geeft duidelijk aan dat ze de piano terug wil.
We geven het terug met * een wijsvingerke in de lucht en strenge blik * “en nu flink mee spelen en OP de tafel laten”

En….
inderdaad…
* big smile, uitdagende blik *
ze flikkert het ding weer naar beneden…

Zucht zucht zucht

Resultaat:
Isla in haar stoel op straf (met haar neus tegen de muur)
Drama allom
Piano opgeborgen op de kast…
Duidelijk uitgelegd waarom de piano nu bovenop de kast staat…

Tja… “eigen schuld….”