Zomervakantie betekent ook…

…onze woning wat rommelvrij maken.
Rommel dat hadden en hebben wij.
We hadden al veel, maar sinds Isla er bijgekomen is hebben we veel te veel te veel te veel…

Hoewel er nog niets borrelt.
Hoewel ik me afvraag of die dag ooit zal komen dat ik nog een mini mensje wil…

Toch hou ik al die babykleertjes zorgvuldig bij…

Maar waarom toch?
Uit één of ander schuldgevoel omdat ik het ergens toch wel zielig vind zo broer-of zusloos op de wereld?
Zou dat “een teken” of gewoon “een vreemde afwijking” zijn?

Ik zeg het u, 2 maanden vakantie… veel te lang!
Een mens begint er zowaar van te twijfelen

Stoer!

… het hoeven niet altijd pyjama’s met prinsessen of roze hartjes te zijn…

Isla koos hem zelf, lekker stoer, met een echte werkman op  

Je bent een stoere meid of je bent het niet hè!

Cruella?

Wederhelft vond mijn aanpak gemeen…
Ik vond die vooral heel duidelijk.
De waarheid ligt ongetwijfeld ergens in het midden

Wat ik dus deed: de tut aan de ketting (met een belleke) heel duidelijk uit de auto halen en aan Isla tonen hoe die naar binnen bij de andere tutters ging/ vloog.
Ik zei ook: “vanaf nu gaat de tut niet meer mee in de auto”. “Je bent al een flinke meid en die hebben geen tutjes nodig in de auto.”
OK Isla was er niet mee akkoord.
OK er volgde een kleine scène.

Maar kijk, ze begreep dat het ding niet mee was en dat ze er dus best niet te vaak naar kon vragen.
En nu, nu vraagt ze er gewoon niet meer naar.
Als dat niets is

Ik blijf er van overtuigd dat het misschien een beetje hard maar toch heel duidelijk was…

Tut goodbye deel 2

OK een tut is gemakkelijk, maar eigenlijk toch niet altijd…

Isla haar tutter was al verbannen naar “bed” en “auto”. Fase 2 ging gisteren (ietsje met tegenzin van wederhelft) van start. Dit betekent dus: “tut enkel nog voor in bed”.

De eerste autoritjes zullen misschien met iets meer lawaai gepaard gaan, maar ook dat zal ze snel doorhebben (en hopelijk zal het lawaai snel wegebben)…

Bij fase 1 van het goodbye tutterplan had ze al heel snel door dat er in de buggy geen tut meer was.

Ik hoop dat fase 2 even vlot verloopt, maar ik vrees dat ze het na een kribbedag toch wel ietsje moeilijker zal hebben…

Haar

Haar groeit…
en blijft groeien …

…en er kunnen nu al wat gemakkelijker staartjes in…

Staartjes ik ben er zo niet voor. Maar daar denkt Isla natuurlijk anders over. Ze beslist nu al (?!) hoe haar kapsel er uit ziet *zucht*. Gelukkig (nog) niet altijd…

Gegiechel en gedoe in de badkamer en daar kwamen Isla en papa trots Isla haar (indianen?)coiffure voorstellen…

:-)

Vaak klinkt het hier des huizes “oepie de poepie!” (joepie de poepie)

Ze hadden ons gewaarschuwd…

… het zou nog erg worden met dat puberen.
Wel dat is het!

Ok het pre-puberen was hier ook al om U tegen te zeggen. Maar het peuterpuberen is nog erger.
In een notendop: niet voor rede vatbaar, roepen, tieren, op de grond liggen, blijven liggen, rood worden, niet stoppen met brullen,…

De oorzaak weten we vaak niet of vinden ‘we’ maar al te belachelijk (hier vb omdat ze uit bad moest, tja…)…

Er zijn leukere dingen dan op een vrije dag of na een werkdag meer dan 1,5uur geroep te moeten trotseren. Veel leukere…

Maar goed, ook dit waait wel weer over.
Toegeven staat in ieder geval niet in onze woordenboek maar in de hare precies ook niet
Die appel en die boom toch…

U vraagt, wij draaien…

Speciaal voor u Lotte!

(Hand)tekening

Isla tekent, draait haar blad om, zet mini krabbels en zegt: “Isa Pajadis” (= Isla Paredis)
Waar ze dat vandaan gehaald heeft weet ik niet, maar het was wel ongelooflijk schattig

So lonely…

Tja, zo geen broertje of zusje… Het heeft zo zijn nadelen