Bang!!!

Het is heel opvallend, enorm opvallend,… en soms erg vervelend.

Isla is “bang”, “heel bang” van “dingen of mensen” die verkleed of geschminkt zijn (en dit terwijl ze zich zelf ook wel graag verkleedt, al zijn dat heel “brave” dingen (geen heksentoestanden enzo)).
Als ze gesminkte kinderen ziet, blijft ze herhalen dat ze niet geschminkt wil worden. Terwijl wij dat niet eens voorstellen.

Ook het hele halloweengedoe niets voor haar! Als ze decoratie in de winkels ziet, hangt ze plots te wenen aan mijn broek. Ook een “echte” Plop of Klus of… vindt ze maar niets. Ze weent en klampt zich helemaal vast aan mama of papa.
Wel jammer als je weet dat we er gisteren een dagje Plopsa Indoor op hebben zitten in thema “Halloween”…

Bij sommige dingen (zoals op de foto’s) konden we haar angst doorprikken, door vb de spinnen te aaien of met het geraamte te schudden en aan te geven dat het niet echt is.

Maar andere dingen bleven tot het einde “angst” geven. Zoals de mensen die in het park werken. Die waren ook allemaal geschminkt (in het groen met gekke bossen haar en…!). Aan hen konden we jammer genoeg niet vragen hun even te ontschminken…

Ook de echte Plop of Klus kon ze pas appreciëren als die “naar huis” waren Wel jammer… zeker voor het vriendinnetje van Isla die van niets bang is

Gelukkig was er nog genoeg om plezier te maken.
Voor wederhelft en mezelf bijzonder vermoeiend. 2 kids in de gaten houden die vaak elk een andere richting uit willen… amai santé!

Slaapwandelen?

Na haar middagdutje had Isla helemaal geen zin om uit haar slaapzak te komen. Nadat ze er mee uit de zetel was gegleden, kon ze er zelfs mee stappen. Heel grappig tafereel!

Hoe herken je dat het winter wordt?

Neen, niet door de bladeren die van de bomen vallen.
Maar doordat in de kribbe bijna iedereen een snotvalling en/ of fameuse hoest heeft…

Tja, Isla dus ook.

Al een hele tijd gaat het goed. Neusje spuiten met fysiologisch water en af en toe eens een hoestbui, maar niets bijzonders. Tot vrijdag… toen voelden we dat het niet de juiste richting uitging. Isla hoestte zich elke keer opnieuw wakker, zo zielig. Dus sliepen moeder en dochter samen en waren we samen regelmatig wakker….

De puffer maar weer van onder het stof gehaald en begonnen met ventolin puffen en vandaag bezoekje bij de kinderarts.

Eigenlijk doet Isla het prima. Ze is springlevend, eet goed, slaapt goed, geen koorts…. maar ze “piept” en uit ervaring weten we dat dat niet vanzelf over gaat.

Het verdict was: Nog 2 weken enkel met ventolin puffen en een week neusdruppels. Wanneer het daardoor niet betert ook met pulmicort puffen (*zucht*). De dokter zei: “als je met pulmicort start, vrees ik dat je de hele winter zal moeten puffen” (*zucht nog harder*).

Ik kreeg ook een voorschrift van: broncho vaxom, sommige kinderen zouden daar heel goed op reageren, anderen helemaal niet. Het is niet wetenschappelijk aangetoond dat dit de weerstand verhoogt, maar we kunnen het maar proberen lijkt mij?!

Naar allergieën heb ik nogmaals gevraagd en “het leek onwaarschijnlijk (doordat ze in de zomer slechts 1 keer een keelontsteking heeft gehad), maar de piste moesten we toch openhouden”.
De kinderarts dacht aanvankelijk dat we die huidtestjes al gedaan hadden. Als Isla toch niet snel beter is, zal dit dus binnenkort zeker op het programma staan…

Winteruur

Wel, daar hebben wij nu eens niets van gemerkt!
Isla bleef stil, muisstil… tot haar konijntje stapte (en we hadden er gelukkig op voorhand aan gedacht en hadden het ingesteld op het nieuwe ochtenduur)

Hoera hoera voor het kidsleep wekkertje

Babbelaar

Op een dag viel het ons op, nog meer dan anders…
…dat Isla eigenlijk feitelijk toch wel goed praat. En verbanden legt. On- ge – loof – lijk plezant! 4 à 5 (en meer) woordzinnen zijn plots heel “gewoontjes”

Zoals in:
“papa appelmoes?, geef t(d)an uw bord, Isla opdoen” en ze schept de appelmoes met veel enthousiasme op zijn bord.
“papa is moe, ei(gen)lijk pyjama aandoen” (tijdens haar fantasiespel waar ze eerst haar mama onderstopte en daarna haar papa)

“Is(l)a wil op rug mira (= paard van Lotte) rijden”
“Is(l)a kan niet bij mama s(z)itten” (in de auto waar ze op mama haar schoot wil zitten)

Wanneer Isla een foto van Moby, de poes van Bieke en Jim, kreeg
“Moby kan niet mee(r) Bieke vin(d)e(n), moby (ver)drietig” (en Isla trekt een pruillipje)
“zoene(n) geve(n) Moby” (en Isla kust de foto om hem te troosten:-) )
“Moby moet kip eten” (en ze geeft een plastieken kippenbil aan de foto) “ham ham ham”

“nog ete(n) pop, ande(r)s buikpijn” (tijdens spel, waar ze haar pop aanmaandt meer te eten)

Of als het niet verloopt zoals haar plan, luidt het (met het zwiepend vingertje):
“jij moet niet s(z)ingen”
“jij moet niet (h)elpen”
“dat mag niet, moet in (h)oek staan”
“Is(l)a heeft niet koud” (om aan te geven dat ze haar kleren niet aan wil doen)
…

Voornaamwoorden:
“van jouw” en “jij” zijn ook heel opvallende sprongen. “Ik” gebruikt ze heel soms ook, maar meestal is het nog Is(l)a.

Vragen stellen:
Op zoek naar een stoel om te zitten, vraagt ze: “waar moet Is(l)a s(z)itten?” “des(z)e papa (s)toel”

of als ze op zoek is naar vanalles en nog wat:
“waar is…. mayonaise, papa, moeke,f(r)uit(s)pap,…?”

Tegengestelden:
waarvoor haar boekenobsessie wel niet goed is . Vol, leeg, groot, klein, nat, droog,… het zit er ondertussen ook al actief ingebakken.

Werkwoorden vervoegen (opvallend is het voltooid deelwoord):
“Is(l)a heeft puss(zz)el gemaakt”
“Is(l)a heeft f(l)ink ges(l)apen”
“Papa (ko)nijntje (ver)keerd (g)ezet”
“Is(l)a heeft melk gedrinkt (gedronken)”
“Waar is tutter (g)ebleve(n)?”
“Moeke heeft dat gedaan”

Ook gesprekjes over dingen die ze niet ziet, lukken al aardig. Soms is het toch even nadenken om haar denksprongen te kunnen volgen
“sienna tanti s(l)ape(n), dat moet zo”
“Gitte bij buren” om aan te geven dat Brigitte die dag in het groepje naast het hare had gewerkt.

Op de vraag wat er zoal in het deeg voor de pannekoeken moet, antwoordt ze (zonder de ingrediënten te zien): “eikes, millesuiker (vanillesuiker)”

Ik vind dat toch wel straf allemaal!
Maar plezant straf

Van 1 naar 2!!

Aangezien we (jammer genoeg) niet in een mega villa wonen, een beperkt clubke geinviteerden…
Allez beperkt… per leeftijd zouden we maar 1 persoon mogen uitnodigen.

Daar zitten we duidelijk een pak boven

Ten aanval!

Kleurenkennis?

Al een tijd klinkt het hier “geel”, b(l)auw, rood, groen, paars,….”.

Gisteren wij in bad. Bij alles dat Isla nam of zag, zei ze de kleur (of toch de kleur die ze dacht).
Ik op een moment: ” En welke kleur heeft het bad?”
Isla: “vuil”

Oeps, en dat bij een wit bad… ofwel zijn wij niet goed bezig, ofwel heeft Isla het allemaal nog niet helemaal begrepen.

Zelf!

“Laat Is(l)a ze(l)f doen!” klinkt het hier heel regelmatig.
OK, dat is duidelijk…

Maar soms, zo heel soms slik ik even.

Zo bestudeert Isla hoe ik naar toilet ga.
Dat doet ze al heel lang, en daar kan ik gerust mee leven.
Maar nu neemt ze ook papier en klinkt het “Laat Isla zelf doen”. Zij wil dus “mijn poep” afvegen…

Zelfstandigheid is mooi, hulpvaardigheid ook.
Maar op dit moment in mijn leven doe ik dat liever zelf.

Beestjes

Wij zijn lid van de Gezinsbond. Tja, blijven plakken aan de gratis boekskes (brieven aan jonge ouders).
Niet meer, niet minder. Van die kortingskaart maak ik nooit gebruik. Behalve afgelopen zondag. Ik schreef ons ruim 3 maanden op voorhand in voor de gezinsdag in Planckendael.
Druk, drukker was het. Volk, niet normaal!

Maar planckendael is mooi en groot. Veel hinder van de drukte ondervonden we niet. Het mooie herfstweer en het grote domein waren meer dan de moeite. Alleen jammer dat we telkens weer verdwaalden en de giraffen pas net voor sluitingstijd vonden.

dat ijsje wou Isla wel oppeuzelen!

kinderboerderij en diertjes “aaien” blijft een absolute topper. Isla was zelfs wat ontgoocheld dat ze de apen, de leeuwen, de bizons,.. niet kon “aaien”.

Spelen, klimmen,… vindt ze natuurlijk ook super!

Ons meisje (en wij dus ook) genoot.
Toen we in de auto ingestapt waren en vroegen: “En? Was het een leuke dag?” riep ze ondeugend: “Neeeeeeeeeeeeee!”
Na een tussenstop om iets te eten hadden we verwacht dat ze in de auto in slaap zou vallen. Maar de dag hoefde precies niet te eindigen voor ons meisje want ze zei: “Isla wil niet moe worden” “Isla wil niet rusten”