Ik: “Welke dag is het vandaag?”
Isla: “Wi(e)ek-end!
Isla moet niet naar (de) kien-djes (= kribbe) va(n)daag. Isla mag thuis-b(l)ijven. Mama en papa ook thuis-b(l)ijven. Mama en papa niet wer-ken. “
En dat antwoordt ze elke dag. En als het dan week-end is, dan blinken haar oogskes (en de onze ook natuurlijk)!!
Als we Isla iets vragen krijgen we heel vaak haar lievelingsantwoorden te horen.
Het gaat dan als volgt:
Ik: “Kom, Isla we gaan slapen” of “Isla moet je plassen?” of…
Ilsa: “neee-eee, nog niet heeee-le-maaaal” of “nee-eee, nog nieeee – ieeet”
(zou ze stiekem een fragment gepikt hebben uit “We zijn er bijna, we zijn er bijna)
Zondagmorgen nog een keukenhanddoek, zondagmiddag wantjes met een touwtje om te strikken (bedankt moeke!).
Als ze de wantjes na het slapen nog aan heeft, krijgt ze een snoep. Ik ben nl van mening dat dit zowat de grootste drijfveer is om die aan te houden… Pedagogisch is het misschien niet, maar het werkt in ieder geval. En voorlopig draait het daar om.
Ik geef ook aan dat ze op haar handjes kan gaan liggen. Ze is toch een buikslaper. Op die manier kan ze gewoonweg niet aan haar wangen en ligt ze precies nog gemakkelijk ook 
Haar wangen zijn “ongeveer” genezen. De zalf heeft prima zijn werk gedaan. En mijn inziens jeukt er niets, helemaal niets.
We zijn dus goed bezig… Nu nog volhouden…
Bedtijd: Isla ligt (na haar boekjes) knus in bed te wachten op een dikke knuffel en dikke zoenen…
Een hele tijd was ik tijdens dit ritueel vooral “de gever” en Isla “de grote ontvanger”.
Maar sinds kort knuffelt ze even hard terug en doet ze speciaal haar tutje uit om dikke zoenen te geven.
En dan, dan smelt ik 
Vandaag kregen de begrippen sneeuw en sneeuwman (sneeuwbeer?) ook echt een betekenis (merci Tim)…
De vorige keer vond ze de sneeuw maar niets, maar nu wou ze amper naar binnen! Ze wou met haar blote handen ”nog sneeu(w)manne(n) maken”
Om het ook nog eens over iets anders te hebben… Een stokje dus. Via Annelies en An kwam het hier aan…
Hier zijn ze dus, de 6 (on)interessante dingen over mij (An, over Isla kan ik niets verzinnen dat ik nog niet geschreven heb )
1. Ik ben een vreselijke chaoot, vooral in het “huishouden”. Vol enthousiasme begin ik vaak aan verschillende dingen tegelijk tot ik het even plots wil laten liggen. Zo gebeurt het dat ik midden in “iets” den boel gewoon “laat liggen”. Zoals beginnen afwassen en dan plots geen zin meer hebben of beginnen opruimen en dan met een slagveld toch maar beslissen dat het genoeg geweest is of…
Ik moet zeggen, het is ietsje beter nu Isla er is. Aja, het kind moet toch een goed voorbeeld krijgen he
2. Als ik ’s morgens wakker ben, MOET ik opstaan. Gewoon van mezelf!!! Vreselijk!! En als ik moet blijven liggen om Isla vb niet wakker te maken krijg ik stresssssss…. Ronduit triestig!
3. Pakjes snoep, koeken, chips,… moeten altijd OP. Ik kan dat niet een halve zak chips terugleggen. Ik eet alles op tot ik er zelfs mottig van wordt. Als ik echt niet meer kan, zwier ik het de betreffende zakje in de vuilnisbak… Triestig, zo weinig karakter . Koeken of snoepen ik aparte verpakkingen genieten hier de voorkeur.
4. Vroeger beet ik aan al mijn nagels, nu is dit beperkt tot 1 vinger. Mijn rechterpink. Is er een lange nagel te zien, dan gaat alles super. Is die nagel gekortwiekt en voel ik mijn hart daar kloppen omdat het allemaal zo kort is afgebeten / afgepeld, dan heb ik last van stress.
5. Koken… en een (nette) keuken achterlaten. Deze combinatie is gedoemd tot mislukken… Vorige week nog liet ik mijn plastieken lepel op mijn kookplaat liggen tot een vreemde geur mijn richting uitkwam. Tja, en dat is zeker niet de eerste keer…
6. Als ik in bad ga, stap ik in een bodemke water en laat het dan vollopen… En met een boiller die het soms laat afweten zit ik dan te kijken in een kwart warm water…
Zo, dit waren ze. Nu moet ik eigenlijk het stokje doorgeven aan 6 personen, maar dit is een moeilijke klus want de meesten hebben het al gekregen. Kreeg je “de stok” toch nog niet en wil je graag meedoen, gewoon doen!
De wantjes hebben we een keer geprobeerd. Ze kreeg haar tut en wantjes (zonder TAPE welteverstaan) samen. Wonder boven wonder had ze haar wantjes, ’s avonds als ik ging kijken, nog aan. Maar ’s morgens natuurlijk niet meer. Een 2 jarige met een eigen wil zou er mijn inziens ook de tape afkrijgen
Een knuffeltje of popje of… aanbieden om te aaien deden we ook al, zelfs van voor het krabben eigenlijk. Als we Isla in bed leggen, leggen we haar beertje en andere knuffels bij haar en aaien er soms al eens mee tegen haar wangetje. Maar dit helpt blijkbaar niet (meteen ?). Ze weet ook perfect dat ze niet mag krabben. Het eerste dat ze me zegt als ik in de kribbe aankom is :”Isla f(l)ink geweest, Isla niet (g)ek(r)abd”. Maar of dat klopt, da’s maar de vraag natuurlijk…
In de kribbe adviseerden ze om er Fucidin zalf op te smeren, tegen de infectie. Dus bij deze doen we dat maar. Ja zelfs al is dat weer één of andere antibioticum… Ook het soort pleister (een second scin toestand) was volgens de verpleegster geen goed idee. Zij adviseerde iets anders, maar bij de apotheek kreeg ik nogal verwijtende blikken en verwijtende woorden naar mijn kop.
“Was ik daar al mee naar de dokter geweest? Ik moest er maar eens mee naar een dermatoloog! Zag ik misschien niet hoe erg het er uit zag? ….”
Na een reeks verdedigende antwoorden, droop ik af… zonder het product (door mijn colère kan ik nu het briefje niet terugvinden). Gelukkig was dat mijn vaste apotheker niet, want dan ging ik er nooit meer terug!!! Een dokter bij Kind & Gezin is toch ook een dokter, zij verwees me niet door. De verpleegsters in de kribbe zijn toch ook verpleegsters, zij verwezen me niet door (en dat zouden ze zeker doen, 1 van die verpleegsters is met een kinderarts getrouwd)….
Ik ging ook al op zoek naar andere wantjes of handschoentjes, maar nergens kan ik iets vinden dat we eventueel kunnen gebruiken.
Maar goed, bij deze is de tactiek van het moment. Er zalf voor het slapen opdoen en niet afplakken omdat het volgens mij alleen maar erger wordt. Haar velleke ziet er nogal uit.
Als het er maandag niet beter uitziet, zal ik maar een afpsraak met de kinderarts maken. Aja, kwestie dat ik geen label “kindermishandelaarster” krijg.
Merci voor de reacties!!
De oorzaak, daar zijn we inderdaad ook naar op zoek. Isla “aait” al altijd haar wangen, maar dat was nooit een probleem. Nooit, geen wondjes niets van dat alles. Tot er dus die muggenbeet kwam en ze die openkrabde. En toen… toen onstond mijn inziens een “tic”. Of zou het toch iets anders zijn? Tja, dat weten we gewoonweg niet.
Ze krabt / aait thuis alleen als ze haar tut krijgt en in haar bed ligt te wachten om in slaap te vallen of ligt te wachten om op te staan (verveling?). Maar in de kribbe doet ze het ook als ze vb naar een verhaaltje luistert of moe wordt.
Soms denk ik dat het een soort ritueel geworden is ofzo…
Tja of het jeukt weten we eigenlijk niet. Wij denken van niet, maar we mogen sowieso toch niets op de huid smeren zolang er open wondjes zijn… en daar is dus die visieuze cirkel. Krabt ze omdat ze jeuk heeft, jeukt het omdat ze gekrabd heeft,…. Wij weten het niet, niemand weet het… misschien weet Isla het, maar daar kan ze niet op antwoorden…
Vandaar dat we het hier toch maar proberen om er haar bewust van te maken (want volgens ons doet ze het grotendeels onbewust) door haar die snoep te beloven. Misschien fout door er aandacht op te vestigen, maar ik geef ook aan dat ze wel aan vb de oogjes van haar beer of pop of… kan krabben. Vooral omdat ik niet weet of ze persé wil krabben of aan die wangen wil zitten… Pfff
Tja het belonen was gewoonweg een idee, maar als ik daarnet op internet zat te zoeken vond ik zelfs informatie over een ‘krabbeheersingsprogramma’. Daarin benadrukten ze dat zelf willen stoppen met krabben zeer belangrijk is, want anders de kans op niet slagen heel groot… En dan lijkt het al helemaal een hopeloze zaak * zucht*.
Misschien maak ik er meer van dat het eigenlijk is, maar ik pieker me suf bij wie ik voor die oorzaak terecht kan…
O ja de nageltjes hielden we sowieso heel kort, maar toch kan Isla wondjes maken door te wrijven (denk ik). Zeer vreemd allemaal…
Advies van de opvoedingswinkel (Genk): wantjes aandoen, vastTAPEN (brrrrrr dat zal ze niet leuk vinden) aan de pols zodat ze de wantjes niet uit kan doen, geen pleisters kleven, enkel verwoorden waarom ze die wantjes aan moet, wel toelaten om te aaien maar nooit om te krabben, en dit alles lang genoeg volhouden tot de “tic” verdwenen is en die zou volgens hun verdwijnen… Allez ben eens benieuwd, dus nu op zoek naar wantjes…
Isla krabt haar wangen open, dat schreef ik begin oktober al hier .
Helemaal tureluut word ik daarvan. Vooral omdat we niet goed weten hoe we dat moeten aanpakken.
Wat doen we eigenlijk? We kleven pleisters (of zo van die second skin (plastiek?)) zodat ze er niet aankan en zodat het wondje kan genezen. En dat lukt behoorlijk. Maar die wangen lijken van al dat geplak toch wel een beetje te irriteren (maar daar lijkt Isla wonder boven wonder geen last van te hebben)…
Zijn de wondjes genezen (vb zoals eergisteren) laten we de pleisters weg en dan vinden we ’s morgens of na een kribbe dag….
…u raadt het al: nieuwe wondjes!
Een snoep zou op zo een moment wat motivatie kunnen bieden, dus hier luidt het “als je niet krabt, krijg je straks een snoep… je mag het beerke of de pop wel krabben (om een alternatief te bieden)”
Thuis lukt het soms om een snoep te verdienen, maar in de kribbe niet.
Pfff hoe moeten we die gewoonte toch afleren?
Moeten we er geen of juist wel aandacht aan besteden?
Moeten we verder klungelen zoals we bezig zijn?
Moeten we haar armen tegen haar lichaam binden? :-) (want wantjes laat ze overdag al niet aandoen, laat staan dat ze die ’s nachts aanhoudt)
Moeten we????
De Kind & Gezinarts had geen idee… maar misschien is er hier iemand?
Natuurlijk heeft Isla Sinterklaas en Zwarte Piet niet zelf getekend / gekleurd. Aja, de mama vond dat ook leuk om te doen Maar het “plakken” van de baard, de versieringen op de muts en het haar van de Piet deden we samen en dat deed Isla heel nauwkeurig en geconcentreerd.
Tja, alles voor de Sint hé (ik wil vooral dat ze er niet bang meer van is, eind december).
Dit is de brief voor de Sint: Neen, Isla wil geen speelgoed. Ze wil alleen snoep en appelsienen. Ik vind dat eigenlijk ongelooflijk schoon dat ze nog niet zo een alles “willen” attitude heeft…
You are currently browsing the isla en ? blog archives for november 2008.
