Soms vraag ik me af…

… wie er hier eigenlijk komt lezen…

Update: merci voor de berichtjes! 
Een aantal onbekenden maakten zich bekend, leuk!
Een aantal bekenden reageerden niet, maar ik weet dat jullie er zijn

Beveiligd: 31

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

Wachtwoord:

2009!

2 jaar geleden besloot ik, net zoals vele ouders, om kaartjes te maken van Isla… Ik vond / vind het leuk om elk jaar opnieuw een kaartje met een opgroeiende spruit te hebben. Bovendien is het ook leuk, vooral voor ons en de familie… Of vrienden en kennissen er zo blij mee zijn laat ik in het midden

Ik vind het moeilijk om de clichés te doorbreken.
Isla de engel en Isla de kerstman kwamen al aan bod. Iets nieuws verzinnen dat bovendien haalbaar was  bleek moeilijker dan gedacht… Meerdere ideeën zijn daardoor in de prullemand verdwenen. Tja, echt veel zin in fototoestanden had Isla niet en van photoshop ken ik veel te weinig… Voor zoiets eenvoudigs als het eindresultaat had ik zelfs al een hulplijn nodig

Gemiste kans

‘t Is hier ook altijd hetzelfde…

Als we een huis bekijken om te kopen, vinden we ik het meestal  maar niets.
Maar als het huis plots verkocht is, lijkt het een gemiste kans…

Vorige vrijdag hadden we na het zoveelste huis, samen beslist een “eens afgekeurd huis” toch maar te kopen wegens behoorlijke mogelijkheden / prijs… Maar het is niet meer te koop en nu lijkt het alsof we het huis van ons leven gemist hebben.

Tsss, we leren het ook nooit.

Hop naar droogheid

Isla plant in de kerstperiode graag “grootse dingen”. Vorig jaar zette ze haar eerste reeks stapjes, dit jaar hop naar een bestaan zonder pampers overdag.
K*ka lukt al heel lang op het potje / de wc. Ze geeft dit ook op tijd aan, maar met p*pi is het een ander verhaal. Met haar pamper aan komt ze dit nog niet zeggen. In de kribbe hadden ze me gezegd pas met zindelijkheidstraining te beginnen als ze droge pampers had, maar sinds een aantal weken heb ik haar door…
Isla kiest gewoon de easy way.
Met pamper aan doet ze haar ding lekker in de pamper en zwijgt ze in alle talen. Laat ik de pamper uit dan blijft ze “droog” en gaat ze als ze moet zelf op haar potje. Omdat het winter is kwam ik daar natuurlijk niet zo snel achter omdat ze niet zo vaak in haar blootje rondloopt…
Dus huppelde ze voor en in de kerstvakantie een aantal momenten rond zonder pamper en bleef ze “behoorlijk” droog. Behoorlijk want soms weigert ze op haar potje te gaan. In tegenstelling tot een maand geleden pubert ze op potjesvlak iets minder, maar soms wil ze niet op commando. Het lukt best met “Nu moet je even proberen op het potje en als het niet lukt dan lukt het niet” of “als de puzzel klaar is, dan gaan we even op het potje proberen” en vandaag voerde ik het belletje in (om discussies te vermijden). Op vragen als “Moet je pipi doen?” antwoordt ze gewoon veel te vaak “neen” en zo een extern ding leek me goed om machtstoestanden enzo te vermijden.
Voorlopig lukte het. We zullen zien hoe ze het op vakantie bij bobonneke doet. 
Natuurlijk zijn we er nog lang niet, maar ze doet haar best
Wordt ongetwijfeld nog vervolgd…

Haar lokken

Isla had al meermaals laten verstaan dat haar haar te lang was: staartjes vindt ze niet leuk, haar kammen kan ze niet uitstaan…
Tijd dus voor een kerstmiskapbeurt. Toch gemakkelijk zo een nonkel kapper

Er was iets meer gedoe nodig om haar op de kapstoel te krijgen. Maar met al die supporters, de Tik tak video en de beloofde snoep (uit Tim zijn kerstcadeau) kwam het helemaal  goed…

Een kort koppeke waar er zeker nog speldjes maar niet zo nodig staartjes in moeten…

Tsjoeke tsjoeke….

Isla is al regelmatig in een station geweest om iemand op te halen, maar vandaag haar eerste “echte” treinrit:

Vertrek: Lommel 09:43
Aankomst: Gent Dampoort 11:35

Reistijd: +/- 2 uur

Ik hield mijn hart op voorhand vast, maar vaderlief zag het volledig zitten.

Isla was dolenthousiast en zong “in een klein stationnetje”. Ze bleef ook een hele tijd heel enthousiast… Volgens wederhelft tot ze in Berchem 10 à 15 min moesten wachten op de aansluiting en er tot overmaat van ramp in dezelfde wagon een kindje van dezelfde leeftijd met een TUT zat…

Tja… dat vond ze natuurlijk niet eerlijk!
Och ik kan ze geen ongelijk geven, het is ook echt een lange rit… zeker voor een eerste keer.
En dat zei ze ook: “ik ben me(t) de t(r)ein ge-komen, da’s vee(l) te ver”

Puzzelen

Isla houdt naast lezen ook ontzettend van puzzelen. Houten puzzels genieten hier nog de voorkeur wegens vaak nog hardhandig iets uitproberen

Ze kan alleen en heel geconcentreerd de puzzels oplossen, maar heeft er graag iemand bij. “Helpen” is het eigenlijk niet, meer “kijken” en “aanmoedigen”, want als je durft  helpen krijg je de volgende boodschap te horen: ”jij mag niet helpen” of “jij mag niet puss(zz)elen.

Gek genoeg worden de dierengezichtjes soms nog tegenovergesteld gelegd. Ook boven en onder wisselt ze soms nog. Ze kan de foutjes er na afloop wel zelf uithalen en zich corrigeren. Misschien heeft het te maken met welk stukje er eerst ligt? Toch vind ik het gek…

Puzzels worden hier soms ook wat “aangepast”. Ik herinner mij dat wij vroeger een doos hadden met 3 puzzels. Op de achterkant had elk puzzelstukje een symbooltje. Zo konden wij de puzzels zelf sorteren voor we ze maakten. Dit idee pikte ik en de visstukjes kregen een X met een visje en de poesstukjes een *. Ook op de bovenkant van de stukjes  zette ik wat tekeningen met alcoholstift. Het sorteren zelf kan Isla nog niet, toch helpen de tekeningen om de boel wat te vereenvoudigen.

In de ban…

Isla is helemaal in de ban van kerstlichtjes. Als het buiten nog / al donker is, gaat ze vanuit haar autostoel op straat “sterre(n), (v)fe(r)-siering of lichtjes
s(z)oeke(n)”.   

Ze vindt het zo mooi dat het aanvankelijk zo klonk: “Papa miss(ch)ien effkes stoppen om te kijken?”

Bij de kerstboom die we zondag van dichtbij bekeken en waar de lichtjes jammer genoeg nog niet aan waren, klonk het deze ochtend: “Licht-jes b(r)anden wel, ee(r)st niet. Ke(r)st-boom is ee(n) beetje stom.”

Ten aanval!!!

Het label “allergisch aan huisstofmijt” gaf me richtlijnen. Duidelijke “to-do’s”. Het ene leek al wat haalbaarder dan het andere, maar goed ik schoot in actie. 
Wederhelft wist (na 9 jaar) niet dat ik zo veel opruim- en kuiscapaciteiten had Je ziet, “het label” is dus ook ergens goed voor… Aja, want voor je kind doe je gewoonweg alles. Dat blijkt maar weer.

De wasmachine draaide overuren: knuffels, lakens, kussens, gordijnen,… alles werd eens goed gewassen en op minstens 40° om al die huisstofmijtbeestjes te doden. Niet dat dat nooit gebeurde, maar toch niet elke week of maand of… zoals op ons lijstje stond natuurlijk.
Nu pieker ik me nog suf hoe ik dat allemaal moet onthouden wat wanneer gewassen is en wat ik best op welke dagen doe enz enz. Misschien moet ik eens bij de lijstjesgoeroe Tamara  (of Islabel of Kim of…) in de leer gaan om een goed en haalbaar systeem in elkaar te steken

De kribbe schoot eveneens in actie (waar ik natuurlijk heel blij om ben)
- Stofzuigen gebeurt niet meer in Isla haar aanwezigheid. Eigenlijk best wel jammer voor haar, want ze vindt dat zooooo leuk en kan zo cool de knoppen aan- en uitstampen met haar voeten.
- Een doek die voor de gezelligheid aan het plafond in het slaapgedeelte van de oudste kindjes hing werd verwijderd.
Qua kuisnormen voldoet de kribbe mijn inziens meer dan zeker aan alle regels.

Thuis kreeg Isla haar kamer en speelhoekje in de living een grondige beurt. Er kon eigenlijk wel wat aangepast worden ook…
Sommige dingen buiten: speeltapijt, een deel knuffels (en ze heeft er nog heel veel!), open rekken vol spullen, mickeymouse-zetel, kartonnen dozen, kartonnen speelhuisje.

Isla haar slaapkamer voor (rommel, rommel,… en dan werden het logeerbed vol kussens, de wieg vol knuffels, het speelgoed bovenop de kast,… niet eens op foto vastgelegd).

Isla haar slaapkamer na: 3 nieuwe dossierkasten (leve de makro en haar promoties), een anti-allergie kussen voor dochterlief, 2 bakken vol knuffels, interieurstickers om alles wat “kindvriendelijk” te maken. Ze mocht die stickers zelf kleven, waardoor ze wat dansen…

Isla is in ieder geval reuzeblij met haar “nieuwe kamer”. Het hoofdkussen vindt ze fantastisch en elke ochtend ligt ze te genieten op haar kussen om zo haar “vissen” te kunnen bewonderen.

We zijn dus goed op weg… 

Als we hier blijven wonen zal Isla het met deze kamer moeten doen. Echt alles van de muur halen doen we niet. Het klinkt er nu al zo hol en het blijft ten slotte een kinderkamer…