In wijnegem shoppingcenter op een woensdagmiddag uw eigenste dochter – tegen haar zin – een pamper aandoen.
Miljaaaaaaaaaaaaaaar…
… daar zat ik dan met Isla in de WC (in een ruim toilet met 2 WC’s in een speciale ruimte voor kids).
Zij wou en zou geen pamper aandoen en begon te roepen, slaan, tieren,… miljaar…
Ik probeerde het allemaal heel duidelijk uit te leggen. Maar ze wou en zou er niet naar luisteren. Ze wou en zou geen pamper aandoen, dat was duidelijk.
Maar goed, met nog meer dan een uur in de auto (of langer als we pech hadden) voor de boeg, moest ze gewoon voor de veiligheid en het gemak het onding aandoen (* diepe zucht *).
Ok, dan maar de “harde middelen”, bedacht ik en deed haar het ding tegen haar zin aan.
De pamper kreeg ik tussen het schoppen, roepen, brullen,… met veel moeite aan.
Maar de broek, dat was iets anders… die spartelende benen kreeg ik daar niet in.
Isla bleef maar roepen en tieren “geeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeen pamper aandooooeeeeeeeeeeen!”
Pfff na enkele minuten in die WC ben ik naar buiten gegaan.
Ik kon het niet meer aanhoren, ik kreeg er spontaan claustrofobie (terwijl de WC meer dan geschikt was voor moeder en kind) en werd er van het aantal decibels helemaal tureluut van.
Tjonge tjonge tjonge…
Daar stond ik dan aan de WC-deur. Alle blikken van de mama’s op mij gericht. De meeste mama’s hadden een veel jongere baby bij en hun blikken lieten vermoeden dat ze nog nooit zo een toestanden hadden meegemaakt. Hun blikken hadden zoiets van: “die van mij zal nooit zo doen”.
Mijn blik had meer zoiets van “je zal wel zien, ooit komt ook uw dag” 
Leuk was het in ieder geval NIET.
In de hoop dat het nog zou overgaan ging ik aan de deur wachten. Maar Isla stopte niet.
In de hoop dat het nog zou overgaan ging ik op den duur op een stoel zitten. Maar ze bleef maar verder roepen en tieren.
Toen er plots een andere mama met kind het toilet wou gebruiken, probeerde ik Isla nog maar eens te kalmeren. Maar kalm, dat was nu net wat ze niet wou worden…
Ik verplaatste dus “mijn tierende dochter” en ging weer zitten.
En wachtte…
en wachtte…
en wachtte…
en probeerde haar af te leiden…
Maar het mocht niet zijn.
Isla bleef boos en enorm veel decibels produceren.
Ondertussen kreeg ik het overal warm…
Na een tijdje wist ik absoluut zeker dat Isla niet meer zou stoppen, dat ze zo over haar toeren gedraaid was.
En wat doet een mens dan?
Kordaat rechtstaan, krijsend kind in de broek hijsen en haar nogmaals proberen af te leiden.
En het lukte, ze was wel zeker 5 volle seconden rustig.
Maar toen herbegon het weer….
Op den duur ging het niet meer zozeer over de pamper. Toen riep ze dat ze wou stappen, maar als ze op de grond gezet werd liet ze zich vallen. Toen riep ze dat ze dorst had, maar als ze haar drinkbusje kreeg gooide ze het weg. Toen riep ze enz enz enz…
Het heeft me heel wat spierkracht, stalen zenuwen, extra grijze haren gekost. Maar ik ben er in geslaagd om de spartelende dochter van meer dan 14kg de buggy en mezelf na +/- 40 min. EINDELIJK in de auto te hijsen.
Tjonge tjonge…
Alle mensen, alle winkeljuffrouwen, hebben ons gehoord en ook gezien… A ja, Isla bleef gewoon zo lang roepen dat de mensen gewoon naar buiten kwamen om dat “stoute kindje” eens zien (en dat zelfs tegen haar te zeggen)
Maar goed, we hebben het overleefd.
Ik heb haar niet van het 2de verdiep naar beneden gegooid. Ik heb haar geen rammeling gegeven. Ik heb haar, als ze over mijn schouder hing, niet laten vallen omdat ze mij aan het schoppen was. Ik heb me behoorlijk kalm gehouden (en heel veel calorieën verbrand 
). Al zeg ik het zelf.
Eigenlijk is de hele crisis begonnen omdat Isla
- geen pamper aan wou doen (ze neemt het hele zindelijkheidsgedoe nogal serieus, wat toch ook best flink is)
- dood-dood-doodmoe was, omdat ze geen middagdutje in haar bed gedaan had (eerst NKO-arts, dutje in de auto, tussenstop in Wijnegem op weg naar Bobonneke)
Tja, ‘t was een wijze les (en voor de Gentenaars “wijs” betekent hier niet “leuk”, laat dat duidelijk zijn)
