… en dus kreeg Isla een meegroeibed (natuurlijk uit Ikea!).
Met papa zette ze het ding in elkaar… en trots dat ze was 
De regels zijn duidelijk: ze moet in haar bed blijven “tot het konijntje stapt”. Het spijlenbed staat voorlopig nog op haar kamer en zal, in geval van nood, terug gebruikt worden…
Maar deze avond was ze zo moe dat ze geen enkele keer uit het bed is gehuppeld…
De eerste keer 2 dagen helemaal alleen met 2 kids van = leeftijd
= heel veel plezier, veel grappige praat, veel ambiance, veel rommel (die ook wel flink opgeruimd werd), heel flink spelen: rollenspelen, knutselen, met de fietskes in huis rondrijden,… maar ook af en toe tussenkomen in kleine ruzies, gejengel moeten trotseren omdat ze niet wouden slapen, regelmatig de kreten ”da’s van mij” met de nodige decibels beluisteren,… en wat me zeker opviel was dat ik heel veel snottebellen moest afvegen en regelmatig met de potjes in de weer was,…
Nog nooit heb ik zo geconcentreerd zo veel schoolwerk kunnen doen als toen ze met 2 waren… Straf toch!
Zeker voor herhaling vatbaar!
We eten spaghetti.
Ik: “Wil je nog wat kaas?”
Isla: “f(v)oor de aller-laa(t)ste keer hè mama”
Ik geef een zoen voor haar middagdutje
Isla roept: “mama, nog een zoen… f(v)oor de aller-laa(t)ste keer”
Ze weet het maar al te goed, wat “niet mag” en soms is het een echte “klikspaan” of “moeial”.
In de kribbe vb merkt ze alles op wat niet door de beugel kan en gaat het doodleuk doorvertellen…
“dat mag niet hè op de stoel staan”
“X slaat Y, da mag niet hè”
Eén van de begeleidsters vertelde me zelfs dat ze bij ruzie Isla “ondervragen” om te weten wat er echt gebeurd is.
Tja, zo zal ze niet voelen dat “klikken” of “moeien” niet zo een geliefde activiteit is (vooral voor degenen die iets mispeuteren).
Of op een verjaardagsfeestje komt ze naar me toe.
De kids waren allemaal min. 3 jaar ouder.
Isla: “mama, X doet Y pijn. Dat mag niet hè…. Zal ik het effekes zeggen?”
Ik: “neen bolleke, dat is niet nodig. Als ze jouw pijn doen, mag je daar iets over zeggen. 
”
Of hier thuis.
Ik geef aan wat mag en niet mag tegen een logeetje.
Isla herhaalt zeer kordaat en met zwiepende vinger wat ik net gezegd heb.
Isla: “S., jij mag geen tutje. Tutje is om te sla-pe(n) hè S.” x 4 of 5 of…
Ook de oudjes krijgen regelmatig een opmerking. Isla en mama eten ’s morgens een platte kaas.
Isla: “jij mag nie(t) knoeie(n) hè mama…. anders is op jou(w) badjas”
Soms vraag ik me waar ze de inspiratie toch vandaan haalt om zo een dingen te zeggen (neen, ik kijk niet naar mezelf ).
‘t Is allemaal nog grappig, toch ben ik benieuwd of ze dat blijft doen….
Hoe is het met het krabben?
Wel, hier het vervolg van de “kaakskes soap”. In oktober 2008 werd het een beetje een “probleem” (door de wondjes), en nu is het dat nog steeds 
De “tic” is dus zeker geboren.
De wantjes werken wel (een beetje). Ondertussen heeft ze een paar in de kribbe en een paar thuis, zodat we die niet elke dag moeten verhuizen.
Papa blijft van het krabben gespaard (dank zij de stoppelbaard). Mama wordt vaak geaaid / gekrabd.
Meestal begint het lief en zacht, tot ze “iets” vindt om aan te prullen, draaien, krabben,… (die geboortevlekjes toch!)
Bij zichzelf krabt ze altijd rechts. Zeer vreemd. Zelfs als ze haar rechterwantje al aanheeft, krabt ze met haar linkerhand rechts. Rare dingen toch!
Ze doet het vooral als ze haar tutje heeft of als ze melk drinkt. Iets om rustig van te worden zeker?
De wantjes doet ze ondertussen heel flink aan. De snoepbeloning geldt hier des huizes nog altijd.
Soms klinkt het ‘ s morgens dan zo:
Papa of ik: “En, zijn de wantjes nog aan?”
Isla kijkt naar haar handjes en zegt heel ontgoocheld: “maar die moete(n) wel aan-blijf(v)e(n)!”
De aftelkalender , waar ik wou mee aangeven wanneer papa terugkwamwas een succes.
Aanvankelijk dacht ik dat Isla nog niet echt klaar was voor een kalender, maar omdat ik de foto’s toch al had bedacht ik dat ik ook een weekkalender kon maken.
De foto van de belangrijkste activiteit of de foto van de persoon met wie die actitiveit zal plaatsvinden wordt dan op de dag gehangen. Op die manier is de verwarring zo voorbij. Al valt die verwarring hier thuis nogal mee en is dat heel gemakkelijk te doorprikken (wat bij mijn leerlingen met autisme toch wel even anders is).
Elke ochtend na het drinken van haar fles nemen we de bovenste dag + foto weg. De dag wordt terug beneden gehangen (mijn plan voor de kalender was er 1 in de vorm van een cirkel om de continuiteit te demonstreren, maar de praktische uitvoering en het werk zag ik niet zitten).
Toen Isla vorige week op bobonnekesvakantie ging, nam ze haar kalender mee en zag ze dat ze daar niet eeuwig moest blijven
De kalender helpt natuurlijk ook om haar weekendobsessie te doorprikken en aan te tonen wanneer ze echt mag thuisblijven
Och, nodig heeft ze die kalender niet. ‘t Is alleen iets plezant om wat duidelijkheid te brengen (ook voor mezelf, want een mens zegt / belooft zo veel…). Ook de kleuren, de dagen en heel wat tijdsbegrippen kunnen zo af en toe eens aan bod komen.
In papa zijn auto.
Isla: “Dat is papa haar auto.”
Ik: “Ja, dat is papa zijn auto. Papa is een jongen, het is zijn auto.”
Isla: “Papa s(z)ijn auto.”
*stilte*
Isla: “Dat is niet mama zijn auto.”
Ik: “Neen, dat is niet mama haar auto. Mama is een meisje, het is haar auto”
Isla: “Mama haar auto.”
*stilte*
Isla: “Da’s nog een beetje moe(i)-lijk… “
Foto in de auto, ze zet zelf haar bril op als de zon in haar ogen schijnt. Zonneschermen vindt ze maar niets, het belemmert te veel haar zicht.
Bedoeling: een hartje maken voor papa. Normaal doen we daar zo niet aan mee, maar aangezien Isla hartjes zo mooi vindt…
Hoe?
- met lijmstift over het blad rijden (voorzichtig!)
- de pluimkes op het hartje (de lijm) kleven
Resultaat: dit!
In de lijmstift zat binnenin een dopje, maar voor ik dat door had…
Er kwam dus geen lijm uit die stift en dat had Isla al heel snel door.
Ik deed het dopje van de stift en gaf hem terug aan Isla. Ze had me nochtans alles zien doen, maar bedacht waarschijnlijk dat ze op die lijmstift moest duwen om er wat lijm uit te krijgen.
Resultaat… de halve tube lijm op haar blad….
De pluimen konden er dus op gegooid worden En toen moest ik daar nog een hartje uitknippen (aja want dat was ons “doel”). Ook een extra paars blad anders zou het waarschijnlijk aan ons tafel blijven plakken zijn
Het 2de exemplaar is meer hoe ik het “gepland” had.
Tja, voorbereiding is alles. Maar met een chaoot zoals ik, kon het niet anders dan foutlopen.
Kleuterleidster, dat zou echt niets voor mij zijn
’s Morgens aan de ontbijttafel wou Isla mee naar de winkel.
Als ik haar ging afhalen, wou ze in de kribbe blijven.
Ik wou naar een winkel met grote karren, zij naar een winkel met kleine karren.
Ik wou “eten” kopen, zij gewoon in de winkel rondrijden met haar karreke.
We komen aan de winkels aan en Isla ziet de hartjes in de etalage (in AVA) hangen.
Isla: “Ik wil naar die winkel. Hartjes s(z)ijn mooi. Dat is versiering.”
Ik: “Als je flink bent in die (wijs hem aan) winkel, gaan we straks in die (wijs hem aan) winkel naar de hartjes kijken.”
In de winkel had zij liefst alleen koekjes gekocht, ik daarentegen….
Bij alles wat ik verwoordde te zullen kopen, klonk er “Ik wil eigenlijk geen appels kopen” of “Ik wil eigenlijk geen kaasjes kopen” of…
“Tja, ik eigenlijk wel”
(“eigenlijk”, wat een woord voor een 2 jarige!)
Na het winkelen bedacht ik me *Eindelijk uit de winkel*
Isla: “En nu gaan we hartjes kijken”
Ik: *Dju ze weet het nog!*
In de winkel stonden er tot grote vreugde van Isla kleine karretjes… de hele winkel is ze doorkruist!
Gelukkig kon ik haar overtuigen om haar aankoop in de winkel te beperken tot een zak pluimpjes (om iets mee te knutselen), want als het aan Isla had gelegen hadden we een hart gekocht, zo groot dat ze er kon gaan opliggen
You are currently browsing the isla en ? blog archives for februari 2009.
