Herinneringen
april 28, 2009Ik heb er veel, herinneringen. De meeste zijn goede, grappige en gelukkige en da’s maar goed. Een vol hoofd kent de delete knop voor mindere momenten maar al te goed, en daar ben ik alleen blij om.
En zo soms springt er eentje naar boven, een herinnering. Als een film speelt die af voor mijn ogen. En ik kijk naar mezelf en de omgeving. Raar en tegelijk heerlijk warm 
Met pasen staarde ik naar buiten en zag hoe Isla met haar neefje buiten speelde. En plots dwaalden mijn gedachten af naar paaseitjes met lintjes. Ik zie me met het paasei schudden en hoor hoe de snoepjes tegen de rand botsen. Zo’n paaseieren kregen wij vroeger. Witte en bruine, grote en kleine.
Het zoeken, natellen en er elke keer opnieuw ergens eentje “kwijt” zijn. Een paasei waar Peter boven op ging zitten, een gesmolten paasei omdat die op de nog warme lampkap lag,… En ik vraag me af of Isla er ook opslaat, herinneringen.
Wat jammer dat ze dat hier niet kennen, paaseieren met een lintje en snoepjes.
En als ze dan toch afspelen, die “films”, dan kan ik ze niet zo gemakkelijk stoppen… Zoals die keer aan zee.
Mijn broer en ik mochten in de zee, ”maar alleen met onze voeten”. Lol dat wij 2 hadden. Eerst braafjes over de golven springen, later met kleren en al in de zee zwemmen. In “onzen tijd” mochten wij gerust alleen op het strand spelen. Kinderdieven bestonden precies nog niet. Daar kwamen we na een tijd het appartement binnengewandeld, kletsnat natuurlijk. En ik weet niet of er boze blikken waren, die zie ik in ieder geval niet. Ik heb alleen ons plezier en geschater opgeslagen.
Als ik een muntstuk vind achter het kussen in de zetel, moet ik elke keer denken aan onze zoektochten in de zetel. Wat uit vaders zak gevallen was, belandde in ons spaarvarken.
Ik zie ons verstoppertje spelen… en ik had het grandioze idee om me in mama’s kleerkast te verstoppen. Ik was toen zo slim om me IN de kast IN een kledingstuk te verstoppen… Het duurde lang voor men mij vond, het kledingstuk kon (door de scheur) jammer genoeg nooit meer gedragen worden 
En zo heb ik er nog ontelbare. Op de meest onmogelijke momenten flitsen ze voor mijn ogen en verschijnt er spontaan een brede glimlach. ‘t Zit hem in de kleine dingen… en eigenlijk feitelijk hebben ze dat goed gedaan, die oudjes van mij
Door dit te lezen komen er bij mij ook weer allerlei fijne kleine herinneringen naar boven. Bedankt!
Wat goed dat je veel fijne herinneringen hebt! Grappig, door jouw herinneringen te lezen kwamen er bij mij ook van die leuke momenten “terug naar boven”. Onze kindjes slaan die herinneringen vast ook op. Hoewel mijn verste herinneringen terug gaan naar toen ik +3 jaar was. Maxime herinnert zich ook bijna alles van vorig jaar (toen hij drie was) maar van het jaar daarvoor eigenlijk helemaal niets… (Die paaseieren met strikjes en snoepjes zijn precies “uit de mode”.)
Mooi, leuk, vertederend. Zowel jouw herinneringen als de mijne…
Tof dat je zo veel herinneringen hebt! Ik heb dat lang zo veel niet. Ik herinner me wel soms flarden, maar toch heb ik niet zo echt veel heldere herinneringen…
Leuk
ik had het al es geschreven. Ik heb nauwelijks herinneringen van mijn kleutertijd (en zelf maar een handvol van de lagere schoolleeftijd) dus ik ben altijd wel een beeeetje jaloers op anderen daaromtrent… Enjoy 
@ jennifer: dat vind ik zooo raar. Ik herinner me echt mega veel: ons speelgoed, dingen die ik gedaan / meegemaakt heb, dingen die ik gevoeld heb,…
)… Raar he?
Qua school herinner ik me nog al mijn leerkrachten en zie ik me zelfs nog zitten in de klassen (ik hoor zelf hun opmerkingen
Je hebt wel véél herinneringen precies en zo gedetailleerd. MOet wel leuk zijn. Zeker als het vooral goeie herinneringen zijn.
Ik heb eigenlijk ook eerder weinig herinneringen, wel van de lagere school, maar weinig van de kleuterschool. En van de enkele herinneringen die ik heb, ben ik niet zeker dat het echte herinneringen zijn of enkel opgewekt aan de hand van foto’s.
Ik heb ook nauwelijks herinneringen. Ik vind dat zelf best wel raar. Zo kan ik mij met de beste wil van de wereld nauwelijks dingen herinneren van mijn jongste zusje haar geboorte en baby-tijd, en ik was 7 toen zij geboren is…
Je kan ze nog vinden hoor, de paaseieren met lintje en snoepjes: in Gent bij Renard in de Wondelgemstraat. Ik heb als kind er zelf nog de snoepjes mogen in doen.
[...] zie hem zelfs zitten op de chauffage als hij daar paaseieren had [...]