Ik vind dat die windpokken of waterpokken er als een pijnlijk affaire uitziet. Maar Isla heeft er – wonder boven wonder – weinig last van. De medicatie die we meekregen (fenigel zalf en claritine siroop) is hier overbodig. Ze schreeuwt het uit als ze de zalf nog maar ziet, dus stippen we de “wondjes” maar aan met een ontsmettingsproduct…
Eén nacht was er een beetje koorts, maar voor de rest zit de ”ziekte” hem vnl in het feit dat ze weet dat ze “een beetje ziek” is. Aja want hoe verklaar je anders die kribbeloze dagen…
“Ik is ee(n) beetje s(z)iek, ik wil graag dat jij bij mij slaapt.”
“Ik moet nog f(v)eel genes(z)e(n), ik heef niet graag dat ik alleen slaapt want da(t) vin(d) ik niet leuk.”
