Op een zonnige zondag in mei…
Ook wij waren bij de uitverkorenen en mochten mee 
De foto is van bij Nike (haar wederhelft Stefaan nam de foto) en ik gaf hem een titel omdat ik er niet in slaagde hem te posten.
Van links naar rechts:
bovenste rij: Nike en Tristan , Peter (wederhelft van Lien), Saar & Steven en Titus , Isla en ik
onderste rij: Sara met Joost en Alexander, Lien en Janne, Annelies en Vic, Tamara & Jurgen met Nora en Marie
Hoe de meeting tot stand kwam, lees je hier. Ik moet zeggen dat ik het superleuk vond om op een goede dag in maart een uitnodiging in mijn mailbox te ontvangen.
Gepakt en gezakt met de trein richting zoo. Isla genoot van de rit! Tot in Antwerpen is net lang genoeg.
“De trein rijdt vlug hè, als we d’er maar niet uitvalle(n)”
De eerste kennismaking was soms wat “vreemd”, want eigenlijk zijn het gekende onbekenden. Je weet wel wat van elkaar (of toch wat de ander wil prijsgeven), maar de meest vanzelfsprekende dingen zoals iemands grootte of stem of accent of… ken je eigenlijk niet. Vreemd, maar zoals in “leuk vreemd”
De uitstap was geslaagd, maar vermoeiend druk. Een massa volk kwam waarschijnlijk voor de baby olifant. Tja dat hadden “de organisatoren Nike en Sara” niet kunnen weten, natuurlijk. En of we de mini olifant zagen? Nope.
Daar staan wachten tot die “misschien ooit” eens buitenkwam hadden we er gelukkig niet voor over
Overal, maar overal was het druk: op de trappen, bij de indoortoestanden (apen, vissen,..), voor de kooien,… Er was ook regelmatig fillevorming door de buggy’s.
Als je dan een stapgrage of in sommige gevallen een slentergrage ”kleuter” bijhebt, dien je de concentratie op volle toeren te laten draaien. Foto’s trekken tussendoor lukte daardoor niet echt goed. Enkel van Nora en Isla maakte ik wat plaatjes.
De meisjes zochten mekaar de hele tijd op, maar hadden jammer genoeg niet echt tijd om te spelen. Op de trappen of bij de vissen waar ze vrolijk het water in het rond lieten spetteren hadden ze het meeste plezier. Ze voerden gesprekjes over tutjes waar Isla Nora duidelijk de les spelde met haar zwiepend vingertje: “tutjes s(z)ijn om te sla-pe(n), s(z)o is da(t) Nora” (en dit zonder aanwijzing van tutjes, vreemd). Ze daagden elkaar ook de hele tijd uit door juist wel of niet te doen wat de ander wou… mekaar opzoeken en dan negeren, tsss… meisjestoestanden zeker
En als toemaatje kregen we voor de treinrit naar huis assistentie van bobonneke.
‘t Was plezant en ik kijk al uit naar een volgende keer 
