Schooltje
juni 8, 2009Vandaag de eerste keer tranen bij het afzetten, dit na 5 dagen school. Lang zal dat verdriet niet geduurd hebben, al had de papa het liever anders gehad 
Als ik school en kribbe vergelijk, mis ik die dagelijkse babbel met de begeleidsters toch het meest. Echt weten hoe je kind het gesteld heeft of wat ze gedaan heeft. Aan de schoolpoort komt dat niet elke dag even goed over en thuis lijkt het soms op een kruisverhoor…
Isla: Als juf Nicolle weg-gaat dan ween ik, maar a(l)s ze terug-komt is (ben) ik weer blij.
Ik: En juf Esmeralda (kinderverzorgster), vind je die niet lief?
Isla: neen, die tatert de hele tijd.
Isla: In de eetzaal ben ik nie(t) graag. De kindjes duwen en trekken mij en s(z)e slaan mij en s(z)e kijke(n) boos naar mij … (en nog een opsomming van een reeks van die dingen).
Ik: O? En duw jij dan soms ook?
Isla: neen
Isla: Vandaag heb ik iets heel spec(i)aal voor papa gemaakt, voor centjes in te steken.
Ik: Da’s leuk! Is het een spaarpot?
Isla: ja, die centjes moet je d’er in-steke(n), voor geen bier mee te kopen.
Ik: En heb je die geschilderd (dat kon ik afleiden aan de verf op haar kleren)?
Isl: ja!!
Ik: En heb je met een vriendje of vriendinnetje gespeeld?
Isla: ja, maar ik weet niet meer met wie
Ik: Was het een jongen of een meisje?
Isla: een meisje
Ik: en wat heb je gedaan? gelezen? puzzels gemaakt?
Isla: da(t) weet ik ook niet meer, mama. Ik is een beetje moe.
Verder heeft ze het ook de hele tijd over “wonnen” en “gewonnen”.
Loopt ze naar de auto en komt ze als eerste aan, klinkt het. “Ik heeft (heb) gewonnen”.
Begint ze te eten, klinkt het: als ik klaar ben, heeft (heb) ik gewonnen.
Of “neeeeee, mama jij mag nog nie(t) ver-trekke(n) anders kan ik nie(t) wonnen (winnen).”
Een beetje competitie, mijn gedacht 
Ik vond dat ook enorm wennen in het begin dat je niet veel tijd krijgt om eens een babbeltje te doen met de juf over de afgelopen dag. In zo’n heen en weer schriftje is het ook vaak heel miniem hé.
Maar blijkbaar past ze zich toch goed aan.
‘t Zou allemaal uit Lommes mond kunnen komen. Die praat net op dezelfde manier.
Ja, dat is waar, die mindere feedback is soms wel jammer. Maar geen nieuws is goed nieuws he. Ook al ben ik ook doodcurieus hoe ze het echt doet.
Om de twee weken kan ik Nora woensdag zelf halen en dan vraag ik de juf wel een beetje uit… Nora begint ondertussen ook steeds meer uit zichzelf te vertellen, heel leuk.
Er zal ook wel eens een dag komen dat ze zal zeggen: “ik wil niet naar school vandaag, het is niet leuk”. Ondanks dat ik onze Maxime altijd opgewekt ga ophalen, gebeurt dat wel eens.
Het vervelende is dan dat je vaak niet te weten komt waarom het niet leuk was/is.
Hier is dat ook zoals Patsy zegt: af en toe zeggen ze dat ze geen goesting hebben terwijl je normaal doodgraag gaan.
Er zijn ook dagen dat ze terugkomen van school en dat ze alles stom en saai vonden. Dan denk ik ja, ze kunnen niet alles leuk vinden he. En ook: het lijkt me ontzettend moeilijk om als juf telkens een geschikt programma te maken dat alle kindjes leuk vinden. DE ene doet dat graag, de andere dat. Er zal er altijd ene het niet leuk vinden en zagen, man dat lijkt me moeilijk
[...] 08 11 2006 Een geheugen is te klein om er alles in te bewaren « Schooltje Vaderdag in kwadraat juni 14, 2009 We verstopten het pakje vrijdag onder het bed… [...]
[...] had er me een tijd geleden al over verteld… en als ik er nu aan terugdenk heeft ze het er al vaak over gehad: dat ze [...]