Och, ‘t is niet dat ik het niet wist…
Maar tussen iets “weten” en iets “zien/ voelen” is er toch een groot verschil.
Isla had er me een tijd geleden al over verteld… en als ik er nu aan terugdenk heeft ze het er al vaak over gehad: dat ze weent als haar juf koffie gaat drinken en dat ze weent als haar juf kijkt of de postbode geweest is (= een sigaretje gaan roken). Over wenen tijdens het eetmoment had ze het nog nooit gehad…
Zelfs toen Isla zei dat ze pas stopt met wenen als haar juf terugkomt, had ik moeite om dat te geloven.
En o ja een tijd geleden had de juf me aan de poort gezegd dat Isla zo brulde als zij de klas eventjes uitging (om iets te halen). De kinderverzorgster kon haar gewoonweg niet troosten (en die is er ook elke voormiddag). Isla stopte pas met brullen toen ze van de kinderverzorgster op een stoel aan de deur mocht wachten om te zien wanneer haar juf terugkwam.
Dus misschien had ik het gewoon moeten weten…
Gisteren zei de juf me dat ze dat nog nooit gehad heeft (lap, in die 20 jaar dat ze dat doet), zo een flinke meid die zo kan brullen en blijven brullen als zij weggaat.
In de kribbe hangt ze ook aan de vaste begeleidsters (al is dat nu al veel beter) en had Brigitte, een vaste begeleidster, me lang geleden gezegd dat ze dat ook nog nooit meegemaakte (lap, in die 30 jaar dat ze dat doet), zo een sterke wil bij zo een klein meisje.
Tja, ‘t is een doorzetterke… als ze eenmaal begint te brullen, stopt ze niet zo gemakkelijk. Negeren werkt soms wel, maar soms ook niet…
En omdat iedereen recht heeft op zijn koffie- en middagpauze snap ik dat ze kiezen voor iets dat werkt. Als dat op een bankje zitten is en wachten op de juf, kan moet ik daar “met mijn klein hartje” gerust mee leren leven. *zucht eens heel diep*
Al heb ik mijn aanpak bewust veranderd. Ik liet haar kennismaken met alle juffen. “Kijk Isla, dit is ook een juf. Euhm: hoe heet u? ” en zo ging ik het rijtje af op de speelplaats. Ik krijg iets van dat “ge-juf” zo zonder naam. Als Isla alle juffen wat leert kennen, krijgt ze ongetwijfeld wat meer vertrouwen dat ze niet alleen op die speelplaats hoeft te blijven en hopelijk gaat het dan beter… En zo breng ik haar ’s morgens niet meer bij haar eigen juf, maar na een goeiemorgen bij haar juf zet ik haar af bij een andere juf. Nu de schoonmoeder ook nog van die manier overtuigen.
De juf en ik hebben Isla ook nog ‘ns verduidelijkt dat de juf altijd terugkomt als ze zegt dat zegt.
Maar op zo’n momenten merk ik het. Ze is al flink voor haar leeftijd maar soms, zo heel soms… is ze nog piepklein met een heel klein hartje…
En volgend schooljaar…
volgend schooljaar zal het ongetwijfeld beter gaan 
