Opletten
juli 1, 2009Als ik met Isla ergens heen ga, vraag ik me soms af hoelang het nog duurt voor ik mij op een bankje kan placeren om toe te kijken wat ze doet. Gewoon zitten en voor me staren of misschien, heel misschien in een boekske bladeren…
Ik zie in de speeltuin zo ouders en vraag me af hoe oud die kids zijn. Soms lijken die amper ouder dan Isla.
Soms lijkt dat moment dus dichtbij en vraag ik me af of ik ze niet te veel in het vizier hou.
Maar soms lijkt dat moment weer verderaf, vooral als Isla zoekend mijn richting uitkijkt om te zien of ik er nog ben.
Maandag bleven de temperaturen stijgen en had ik het grandioze idee om naar een openlucht zwembad om de hoek te trekken.
Gepakt en gezakt stonden we daar voor een leeg zwembad. Leeg als in: ‘nog niet met water gevuld’ en ‘nog niet open’.
Dju… dan maar naar de onbewaakte plas wat verderop. Eigenlijk mag er niet gezwommen worden, maar hey, vloeken mag ook niet hé. Het zag daar behoorlijk zwart van het volk. Maar dat strandje was onbewaakt en er mocht niet gezwommen worden.
Aangezien je dat nog niet echt zwemmen kan noemen wat Isla doet, ploeterden we wat in het water.
Isla en water, het is en blijft een supercombinatie!
Na een tijdje had ik het wat gehad en zette me vlak aan het water op een handdoek. Zo zonder parasol voelde ik de zon branden op mijn vel, vreselijk vind ik dat. Mijn hersenen begonnen al een beetje te koken. 
En Isla liep vrolijk in het rond en spetterde zichzelf vrolijk nat. Ze zong en taterde er op los. Heerlijk! Ze bleef ook dicht bij en behoorlijk aan de kant. Ik keek en zag dat het goed was…
Ook toen vroeg ik me af wanneer dat boekjesmoment zou komen… Maar omdat ik geen boekje bij had, bleef ik Isla nauwlettend in de gaten houden.
Haar geploeter veranderde plots. Lopen en zich dan met een plons in het water laten vallen. De oudere kerels deden dat en wat anderen kunnen, wil Isla ook kunnen 
En het ging goed en nog een keer en nog een keer en…
… en toen niet.
Ik zag Isla ploeteren en iets dat leek op een zwembeweging (vlinderslag maar dan vergeten om naar boven te komen om te ademen).
Vreemd dat zich dat afspeelde bij een 3 tal meisjes (20 tigers) op amper 1 meter. En zij, zij hadden niets door…
Tijd dus om in te grijpen. Ik verliet mijn handdoekje en viste haar uit het water…
Isla had en heeft het nog steeds over “verzuipen” en “nie(t) meer kunnen ademe(n)” enz, maar ik probeer er allemaal zo luchtig mogelijk over te doen (o jij wou de vissen onder water zoeken).
Maar als ik daar zat met een boekske, zo zonder redders, was Isla gegarandeerd verzopen.
Leve de intuïtie van een moeder!
met zo’n temperaturen is dat het beste wat je kan doen, water opzoeken maar wacht nog maar een beetje met boekskes lezen als Isla in ‘t water speelt… zelfs met redders aan de kant hou je best een oogje in ‘t zeil
zeker weten
Als ik naar de speelotheek ga zitten daar heel wat allochtone moeders. ZIj gaan binnen zitten en laten hun kroost (waarvan er kinderen tussenzitten jonger dan Luca)ook rustig onbewaakt achter op het speelplaatsje buiten.–waar ze dus ook zo op straat kunnen lopen.
Ik laat Jona soms ook onbewaakt spelen op dat zelfde koertje. Voor hééél eventjes en met een bang hartje en na een halve minuut kan ik me niet houden en ga toch maar weer ‘op wacht’ staan.
Wij kunnen dat nog niet met Renee, ze vraagt (allez: eist) niet alleen ontzettend veel aandacht, maar ze is nog zo druk en energiek en wild, dat ze nogal dikwijls eens ergens tegenloopt, of valt, of… En in combinatie met water durf ik ze nooit alleen laten, zelfs in een centimeter of 10 zou ze kunnen verdrinken denk ik.
Heb onlangs ergens gelezen of gehoord dat kleine kinderen nog niet de juiste ‘reflexen’ hebben om zichzelf te redden als ze water binnen krijgen. Zo kunnen ze zelfs verdrinken in een bodempje water. Dus is dat inderdaad het beste wat je kan doen: haar goed in de gaten houden als ze in water speelt.
Ik ga dat nooit kunnen, boekskes lezen. Tristan is véél te onbevreesd. Hij zou zo van een klimtoren afspringen. Liefst nog met zijn hoofd eerst. Dat jong kent geen gevaren. Er staat me nog wat te wachten. Geen boekskes dus….
Bbrr, eng.
Gelukkig hebben wij moeders overal ogen
Amai, dat zal wel schrikken geweest zijn, pfff! Goed ingeschat van jezelf en Isla om toch een flink oogje in het zeil te houden…
Is dat in de sahara? Zou ik ook nog wel eens naartoe willen met mijn dames, is geleden van in mijn puberjaren ;o).
Ik durf ze hier al eens uit het oog verliezen in pretland ofzo, maar in water, NO WAY! Zelfs Lena niet die eigenlijk al bijna 7 is en kan zwemmen…
@ inge: parelstrand… heel mooi zwembad, als het open is ten minste en iets verder op het domein is er plas die je op de foto ziet
kom maar eens af
[...] zwaar op z’n hoofdje, toch? (Ik ben toch niet echt zo’n slechte moeder hè?) We moeten enorm opletten. Het is jammer genoeg veel te snel gebeurd. Je kan je kinderen helaas niet voor 100% en altijd en [...]
amai amai, we moeten inderdaad goed onze ogen gebruiken he!
Waarde naar de lilse bergen geweest? Dat trekt erop maar ik vraag me al lang af want ik wil daar deze zomer eens naar toe met mijn satés ma da lijkt zo druuk!
Ik heb toch ook altijd mijn kinderen in’t oog gehouden aan water. (zwembad, Zilvermeer, Hofstade) Dit tot ze allebei hun brevet hadden van 25 m. zwemmen. (5de leerjaar)
Redders oké, maar je kunt niet van die mensen verlangen dat ze alles en iedereen tegelijkertijd in’t oog kunnen houden.
Aan de speeltuin las ik al wel rapper een boekje.
Amai, dat zal verschieten geweest zijn! Ik laat Emma ook geen seconde uit mijn oog. Zelfs niet gewoon in een speeltuin, er moest maar eens iemand rondlopen met slechte bedoelingen en ze meenemen. Ik ben daar eigenlijk echt heel panisch in.
@ iedereen: ik ben me zeker bewust van de gevaren van water. Isla gleed in het bad ooit eens onder water, geluidsloos…
dus dat boekje zou ik aan dat water nooit gelezen hebben…
ik vroeg me gewoon af hoe het toch komt dat sommige mensen zo veel vertrouwen hebben en anderen toch zo waakzaam zijn
[...] hielden we ook een oogje in het zeil, maar eerder van op een [...]