365! week 39

365! week 38

Dozen

We zitten tussen de dozen… in ons verbouwing.
Een huis en een hoofd vol chaos.
De planning had beter gekund want een start van het nieuwe schooljaar is sowieso al druk.

Maar het water dat in de vorm van schimmel door de muren kwam piepen in ons oude woonst, versnelde de verhuis.
Schimmel is nu niet de meest ideale woonomstandigheid

Ik dacht aan camperen, de wederhelft versleepte meteen de helft van onze inboedel.
Maar ‘t huis is verre van klaar…
en verbouwen met de kindjes in de buurt verloopt toch minder vlotjes

365! week 37

365! week 36

Pijnlijk – heerlijk

Pijnlijk
… was het schoolrelaas van de dochter vorig jaar.

Zeer pijnlijk.

Ik heb er al dikwijls iets extra (er zijn een aantal dingen die onder wachtwoord zijn geplaatst) over willen posten, maar ik vond de juiste woorden niet.

Vorig jaar. De dochter. De 2de kleuterklas.

Een juf die het niet meer had, maar daar anders over dacht.
Een juf die geen positivisme bracht, alleen routine en boosheid.

En deze moeder hier die vond dat een aantal dingen niet door de beugel konden en aan de alarmbel trok.
Ik was dus een moeder die ik liever niet wilde zijn. Zo eentje die bij de directie komt klagen om wat er in de klas gebeurde, zo eentje die het aanvankelijk niet eens over haar eigen kind had maar over de stijl van de juf.

Aanvankelijk, want als ik daar dan toch zat… Laat ons zeggen dat zwijgen niet mijn sterkste eigenschap is
Een alarmbel waar je als ouder beter niet aan trekt, daar ben ik me van bewust.
Hoe je het ook draait of keert vaak “kunnen” of “willen” ze de problemen op school niet aanpakken. Benoemingen en zo van die dingen…

Maar hey, het was me te vaak overschoten. Ik had te veel dingen gehoord in de trant van:
“Mama, ik ga eens 1000 lachende bloemen tekenen voor de juf, dan kan ze misschien wel eens lachen.”
“”Ik heb vandaag aan de juf gevraagd of ik mocht bellen (met de bel van de speelplaats)… dat was het enige dat ik (na de paasvakantie) mocht zeggen.”
Neen, ze hadden niets mogen vertellen over de vakantie. In de 2de kleuterklas begot!

“Wij leren niets mama, niets!”
” De juf zei: vandaag is het feest / kermis, want J (een jongen waar de juf moeilijk mee omkon) was er vandaag niet”.
“Maar mama (huilend), de juf heeft me in de hoek gezet en die is nog altijd boos op mij. Ze blijft voor altijd boos.”
Als ik daar met de juf over probeerde te praten kreeg ik een “Ja, da’s toch logisch dat als ze uit de hoek mag, het voorbij is”.
Sja zo kan je het ook bekijken natuurlijk. Als Isla de week erna terug diep bedroefd in haar bedje lag om juist dezelfde reden, wist ik ook wel dat er over praten niets zou uithalen.
Maar ik probeerde de dingen toch bespreekbaar te maken.

Maar niets zo erg dan het voor je kind proberen opnemen tegen “de boemanjuf” en Isla dan met opgetrokken schouders te zien denken: “Mama, laat maar, ze snapt het toch niet.”
‘t Was diezelfde ontgoochelde blik die ik in Isla’s ogen zag toen ze een bloedmooie tekening voor haar juf maakte en die vol trots afgaf. De juf reageerde nauwelijks en ik vroeg me af wat er toen in dat kinderhoofdje omging.
Levenslessen, dat waren het.
Te veel gehoord, te veel gezien… of net niet gezien, dat kan ook. Zoals een klas waar geen enkel werkje van de kinderen ophing. Geen enkel.

Of een dochter die een pijnlijke kopie van haar juf neerzette in rollenspelen thuis. En nooit kwam er een grapje of een leuke anecdote. Elke keer was er een norse juf en kindjes die stout waren. Pijnlijk confronterend.

Er waren ouders die ontevreden waren en aftelden naar het volgend schooljaar, maar zwegen.
Er was een directie die geen actie ondernam. Toch niet de actie die ik in mijn gedachten had.
Wel de paaitechniek noem ik dat. Zeggen wat een ouder wil horen maar uiteindelijk niets doen, behalve dicteren wat de ouders met die info vooral niet mogen doen.
Maar daar trek ik mij nu eens niets van aan. Als ze mij zeggen dat ik moet zwijgen of niets op internet mag gooien, doe ik soms toch wel een beetje het tegenovergestelde.
Soms, een beetje zoals met dit dus

Laat ons zeggen dat die foto de aanleiding was tot losse tongen met talrijke voorbeelden van hoe het niet moest. En plots verdween de juf en kwam ze dat schooljaar niet meer terug.
Nooit meer, zo blijkt. Op verzoek van hogere instanties.
En kijk zelfs dat vind ik pijnlijk dat geroutineerde juffen niet meer willen of kunnen veranderen.

Maar… Isla heeft er vermoedelijk helemaal geen trauma aan overgehouden Al een chance dat haar schooljaar toen met een interimjuf is afgerond, ze haar vriendinnen en haar opvangjuf had. Dat zorgde voor het nodige positivisme.
Maar ’t blijft pijnlijk. En hopelijk vervaagt die pijnlijke herinnering snel.

Al een geluk dat kinderen nog erg veerkrachtig zijn.

We zijn duidelijk een nieuw hoofdstuk van een positief boek gestart.

Een nieuwe school, nieuwe gezichten. Maar de dochter vertelt na 4 dagen al heerlijk enthousiast over “haar” juf. “Mama, die lacht altijd. Ze speelt poppenkast en weet je wat? Wij hebben zelfs een “kindje van de dag” die allemaal flinke dingen mag doen.”
Vermoedelijk heeft ze in de 4 schooldagen van dit jaar al meer positivisme gehoord dan vorig jaar bij haar boemanjuf.

Heerlijk, maar tegelijk pijnlijk.
Om wat ze vorig jaar heeft moeten missen.

En nu moet de moeder ook wat veerkracht tonen en de herinnering wegprikken

De deadline

… om voor de start van ‘t nieuwe schooljaar te verhuizen, hebben we niet gehaald. Dju toch!
Jammer, jammer!

‘t Zou veel praktischer zijn om ‘s avonds samen nog wat te kunnen klussen als de kids in bed liggen en ook voor Isla, die op haar nieuwe school start, zou het veel juister aanvoelen.

Bovendien is de schoendoos waarin we momenteel wonen gewoon veel te klein, te koud en te vochtig. Vochtig? hoor ik u denken. Tja blijkbaar wonen we momenteel op/in een vijver en is ons huis de kapotte boot, want door een verborgen lek is er veel water (lees een euroteken en een behoorlijk hoog cijfer met 3 nullen achteraan) de grond in gesijpeld. Vreselijk pijnlijk
Al een chance dat de meter moest worden doorgegeven of er was nog meer geld weggevloeid.
(dus de moraal van het verhaal: kijk af en toe uw meter eens na ook als je geen meterstand moet doorgeven ).

Maar ons huis krijgt meer en meer vorm… ‘t gaat alleen zo verdomd traag.
Tja als de werken die eerst door een vakman zouden gebeuren ook nog door de Roger des huizes worden gedaan “omdat hij denkt dat hij dat ook kan en dat hij dat nog leuk vindt ook”. Tja… dan schuift het allemaal nog wat op natuurlijk.
Maar kijk: de keuken en badkamer zijn in wording… en hopelijk hebben we volgende week warm water, en, en, en,…