Peter

Robert Van Daele, “Bob”, papa van mijn papa

°03/01/1923 – 29/12/2011

Afscheid nemen, hoe doe je dat?

Kan je je daar op voorbereiden?

Gebeurt het geleidelijk aan?

Elke keer een beetje?

Keer op keer?

Of ineens als je het definitieve bericht hoort?

…

Hoewel we het allemaal wisten, en soms zelfs hoopten

’t is hard dat je er niet meer bent

…

De laatste keren dat ik “Peter” zag, was er verdriet.

Veel verdriet,

om  wie hij niet meer was,

om hoeveel pijn hij had,

om hoe hij plots zo veel minder zichzelf was

…

Ik koester het moment in augustus toen ik (in het ziekenhuis / Maria Middelares) Peter zijn hand nam en hij voor ’t laatst echt recht in mijn ogen keek en mij en mijn kinderen duidelijk herkende.

Toen gaf hij al aan dat hij zo moe was,

moe gestreden

…

Ik doe mijn ogen dicht…

en ik zie Peter

en mezelf.

…

Ik zit op zijn schoot, op zijn linkerbeen en tokkel op de piano,

met 2 vingers, zoals hij ons leerde…

Tum tum tum tum tum

En hij vervolledigt het stuk

…

Ik ben onder de indruk,

van zijn vingers op de piano, 

maar ook van hem

maar dat is niet moeilijk als je ziet hoe groot en fier hij is als hij voor me staat

116 kilo Peter, dat weet ik van oma…

Een trotse, fiere man, met mooie witte krullen…

De kleine dingen, ik zie, hoor en voel ze nog, alsof ze gisteren waren…

 …

Ik doe mijn ogen dicht en zie

Ik zie zijn zwart kammetje om zijn haar nog even goed te leggen

Ik zie zijn kostuum en zijn hemd

En de trainingsbroek van de afgelopen tijd verdring ik zachtjes

Ik zie hem, samen met oma, het kruiswoordraadsel invullen, met potlood

Ik zie hem zitten op de chauffage om zo de video van Ome Willem voor de triljoenste keer voor ons op te zetten

(ik zie hem zelfs zitten op de chauffage als hij daar paaseieren had verstopt)

Ik zie hem heel secuur de tafel dekken, met zijn vinger afmeten hoe ver en recht de bordjes en het bestek van de rand moeten liggen

Ik zie hem zijn cornetto eten: eerst de nootjes van bovenaan en dan de chocolade uit de punt… zodat hij nog wat nootjes overhoudt voor op het einde

Ik zie hem snoepen, met veel smaak, en ik vermoed dat ik zijn chocoladegenen heb geërfd

Ik zie hem nog in zijn grote zwarte zetel zitten, met pasgeboren Isla in zijn armen

Ik zie het nog allemaal

 …

Ik doe mijn ogen dicht en hoor het nog duidelijk

“Luuske…

Luuske…”

zo vol van liefde voor oma

…

Ik hoor Peter, lang geleden, de finalewoorden raden bij Rad van Fortuin alsof het niets was, en of ik onder de indruk was

Ik hoor ook de gesprekken en discussies aan de tafel en vermoed dat ik wat van die capaciteiten heb geërfd.

…

Ik hoor het hem de laatste jaren nog zeggen, keer op keer,

“En, hoe is’t met de kindjes?

Kinderen… da’s toch het mooiste wat er is”

Gevolgd door

“En hoe is’t nog met Nico?

Moet hij nog zo dikwijls naar het buitenland?”

…

Ik doe mijn ogen nog eens dicht en graaf wat dieper…

en hoor hem net voor mijn broer en ik als kind naar huis gingen in de vestiaire nog zeggen

“Shhhttt, niet aan oma zeggen”

En daar was een extra cent, van zijn zakgeld zo bleek later

En kijk, niet die extra cent was zo belangrijk, wel dat stiekem gedoe

Dat gevoel dat hij ons daardoor gaf…

Dat hij ons graag zag

 …

Ik voelde het,

elke keer ik Peter zag

Peter en Oma,

Oma en Peter,

toch ook een beetje thuiskomen…

…

en ik voel het nog steeds…

en Peter,…

 Ik zie je nog steeds… in de witte haren van mijn eigen vader en misschien ook de “dikke buik”

Ik zie je zelfs als ik in de ogen van mijn eigen kinderen kijk

en het raakt me als Isla (mijn dochter / jouw achterkleindochter) tegen me zegt: “Mama, da’s toch mooi hé dat de mensen zeggen dat ik Peter zijn ogen heb”.

…

Peter,

Ik strek nog één keer mijn armen, een laatste keer

omhels jou

en geef jou een knuffel en een dikke zoen

…

En Peter…

als er een poort is daarboven…

ben ik zeker zeker zeker dat ze voor jou opengaat.

Jouw kleindochter maaike

Xxx

foto’s Jorn Urbain

365!

Het jaar is bijna om…
Het 365 projectje ook.

Eerlijk is eerlijk, ‘t is een leuk aandenken, maar er zit daar toch veel meer tijd in dan ik oorspronkelijk had gedacht.
Of ik er volgend jaar mee doorga weet ik nog niet…
Het heeft me nog meer laten stilstaan bij de kleine dingen die zo bijzonder zijn, de kleine dingen waar het geluk in zit.
Kleine details die je na verloop van tijd vergeet.

Er zijn veel beelden in 2011, maar minder woorden.
Minder berichten omdat ik steeds het gevoel had dat het al in een beeld zat.

Isla en Miro zijn allebei enorm veranderd.
En misschien is het eenvoudiger om foto’s te trekken van Miro, omdat hij zich daar (nog) niet volledig bewust van is.
Isla daarentegen is het project meer dan beu, dat blijkt uit deze foto:

En soms vraag ik me af wat ik in godsnaam met al die niet geselecteerde andere foto’s ga doen…
Wie gaat die in vredesnaam ooit nog bekijken?

365! week 52

Secret Tess

Kijk ik vind dat knap
- iemand die zoiets groots als Secret Santa onder de bloggers organiseert
- iemand die ondanks de negatieve en bittere reacties van vorig jaar toch de moed bij elkaar raapt om een 2011 editie op punt te zetten
- iemand die in het organiseren ongetwijfeld veel werk / energie steekt
- iemand die toch wel veel vreugde brengt allezja hier toch
- iemand …

En dus verzamelde ik wat ex- en actieve SeSa’ers om Tess dat schouderklopje te geven dat ze zeker verdient.
En amai…. deelnemers van het SeSa gedoe vinden, dat was niet zo simpel!
Sommigen hun e-mailadres is gewoonweg niet te vinden Een deelnemerslijst bij Tess opvragen, dat zou een beetje veel te veel opgevallen hebben.

En dus kon ik (dankzij speurneuzen) toch een aantal mensen strikken voor het complot en kon ik dit samenstellen:

De inhoud van sommige briefjes, pakketjes is ook voor mij een raadsel. En misschien moet dat ook gewoon zo blijven
Maar het “to-do cadeau” voor Tess  is een fotobon bij An Nelissen.
Ik ben er van overtuigd dat An Tess kan vastleggen zoals Tess zich soms niet ziet: als een zeer straffe madam!
Ik ben dus zeer benieuwd naar de resultaten

Toen de post net voor Kerst staakte dacht ik even dat het pakketje niet op tijd zou arriveren, maar een glimlach verscheen toen ik dit berichtje zag:

Missie meer dan geslaagd! En nu maar hopen dat het haar de kracht geeft om het volgend jaar zeker verder te zetten…

Secret Santa 2011

Wij zorgden voor een pakketje voor deze madam

Isla werd als extra hulpSeSa ingeschakeld: zij zorgde voor zelfgemaakte speculoosjes in een zelfversierd doosje. De koekjes konden gesopt worden in de door Isla versierde koffiekop.

Natuurlijk vielen we ook in de prijzen.

‘s Morgens, de 20ste december, net voor Isla en ik naar school vertrokken, stopte een busje van de post om ons SeSapakketje af te leveren.
Spannend!!
Maar om de spanning er nog wat in te houden besloten we besloot ik dat het pakketje pas ‘s avonds open mocht.

Isla was meteen vrijwilligster

Een heerlijk zelfgemaakt pakketje. Alles zelfgemaakt. Ik wou dat ik daar ook de tijd voor had.

 

De inhoud van ons pakketje kan je hier terugvinden.

Isla nam de rok en het handtasje al snel in beslag. Ze  werd zelfs boos toen ik het kaartje voorlas en het tasje niet voor haar bleek te zijn. De rok wou ze die dag niet passen…
Isla: ‘Maar mama, dat rokje is wel een zomerrokje hoor. Ik ga dat alleen aandoen als het warm is buiten.”
Een pas-sessie enkele dagen later wees uit dat het rokje wel degelijk past, ook deze zomer.

Miro vond de walvis niet zacht / knuffelwaardig genoeg, maar hey… dat vond ik helemaal niet erg. De walvis verdient een ereplaatsje in mijn bureau, als aandenken aan het positivisme van SeSa 2011 En ook de zsazsabroche is er eentje voor mij Die staat al een tijdje op mijn to-do lijstje… maar nu kan ik er al mee pronken, zonder het te moeten maken.

Het kaartje supergrappig en ik genoot ervan dat er toch wel veel tijd gespendeerd was aan ons pakketje. Isla verzekerde me dat er helemaal niets terug moest naar de verzendster. Kelly, je hebt pech… het tasje wordt hier ook gesmaakt

Merci Tess en Kelly!

365! week 51

Secret

Wij maakten en stuurden…
en ontvingen…
en ‘t bracht alweer veel geheimdoenerij en vreugde

Meer (het wat en hoe) later, want de rugpijn is meer dan terug

365! week 50

345/365: De laatste foto van de week is er eentje onverwacht getrokken door mijn neef, Jorn Urbain. Omdat verdriet ook deel uitmaakt van het leven vond ik dat diefoto  niet mocht ontbreken in de 365 reeks.

Verdriet om de eindigheid van het leven, verdriet om de pijn, verdriet om wie Peter (mijn grootvader) niet meer is, verdriet om iemand zo te zien afzien, verdriet om…

365! week 49

Sint 2011

Een jarig meisje in november, zorgt er voor dat de Sintperiode bij ons na die verjaardagsfeestperiode start. Ook de reclamefolders blijven behoorlijk lang uit het gezichtsveld… en komen pas te voorschijn als Isla’s feestje(s) voorbij zijn. 

De lading extra spullen en extra speelgoed zijn nog niet helemaal verteerd en hupla, daar is de Sint!

Ook dit jaar viel het mij voor het 2de jaar op rij op dat Isla behoorlijk beïnvloed wordt door reclame. Ze mag niet zo vaak TV kijken, maar als ze een reclamefilmpje slechts 1 keer heeft gezien kan ze dat perfect nazingen… Haar liedjesgeheugen is duidelijk veel groter dan het mijne .

Bij het bekijken van de folders moest ik haar langs de ene kan stimuleren om iets voor zichzelf te kiezen (“Mama, da’s mooi hé voor Miro”) en haar na een tijdje zelfs afremmen. Ze wou vanalles met batterijen of dingen die ze al had of er nauwelijks mee speelt (zoals een ander speelgoedfototoesel of een dora spelletjespc of…). Ik vermoed dat het zo wel duidelijk wordt dat ze eigenlijk niets nodig hebben…

Vorig jaar had ik me voorgenomen een regel ”niets kiezen met batterijen” in te voeren. Speelgoed is om mee te spelen en hoeft niet persé met zichzelf te spelen. En dus stuurde ik het kiezen een beetje.

Isla tekende een Sint, knipte en plakte uiteindelijk 3 van haar favoriete spullen op het blad (ze had gewoon geen zin meer). Dit werd  haar brief.  

Toen ik haar nog wat probeerde te motiveren om extra tekeningen voor de Sint te maken, reageerde Isla: “Ik ga maar 1 tekening voor de Sint maken”.
Op mijn “Jamaar dan zal hij niet veel brengen”, kreeg ik droog ”O, da’s niet erg!”.
Na een weekje Sintleren op school, wou ze toch ook al een keertje haar schoen zetten en toen gebeurde dit:

Isla kon die ochtend haar nieuwsgierigheid nog bedwingen want ze wou toen persé eerst haar kleren aandoenvoor ze naar beneden ging :-)
Voor haar bracht hij een knutselSintboek en voor hem een 2de handsauto Maar hij had alleen oog voor de chocolade!
Het motiveerde Isla toch om nog wat werkjes te maken voor de man met de baard, want bij de schoenen lag uiteindelijk dit: 

1) stoomboot – 2) zwarte Piet uit haar knutselboek (knippen en plakken met een plannetje en dat deed ze vrij zelfstandig) - 3) blote Zwarte Piet die aan een hartjesbloem denkt (op school leerde Isla een versje over een Zwarte Piet die wou zwemmen zonder broek ) – 4) de Sint met haar wishlist – 5) een ingekleurde Piet – 5) art by Miro – 6) art by Isla, abstracte kost.

De stoomboot is het 2de exemplaar dat ze thuis tekende. Bij de eerste poging veranderde Isla in één of andere Spaanse furie. Zowel de keukentafel als de keukenstoelen vlogen in de lucht, ze tierde en brulde nog eens de longen uit haar lijf en scheurde haar stoomboottekening in 1000 stukken.

Bloed, zweet en tranen heeft het me gekost om haar uit te leggen dat het helemaal niet erg is dat ze boos wordt, maar dat ze toch moet proberen om niet zo’n scènes te maken. Amai, dan tekent een moeder eens samen met haar dochter. Een moeder die helemaal niet zo goed kan tekenen, maar daar denkt Isla duidelijk anders over: ”Jamaar mama, ik vond jouw stoomboot mooier dan de mijne”

5 jaar, ‘t is niet altijd even simpel…

De grote schoenzetavond hing er toch wat Sintspanning in de lucht. Isla was door het dolle heen en zei nog wat versjes op en zong nog wat Sintliedjes voor het slapengaan. Miro die begreep compleet niets van het hele gebeuren. Hij bleef zijn tekening maar weghalen. “Mijne papapier” (=papier)

Een playmobilmanège bouwen met een ongeguldige 5 jarige en een nieuwsgierige 1.5 jarige leek ons geen goed idee. Gelukkig, want zoiets in elkaar zetten duurde toch langer dan we verwacht hadden. Toen kroop moeder de Sint in haar bed, en neen ‘t was niet na een feestje

‘s Morgens om 05.15 (*geeuw*) lag er plots een meisje in het grote bed. Wederhelft had zich een uur vergist en had haar bij ons laten kruipen.
Natuurlijk kon ze niet meer slapen. Ze lag tussen ons met haar lichtgevend armbandje te zwieren dat ze de dag ervoor op school had gekregen.  Het waren dus heel lange minuten tot het iets na 6.30 was en Miro ook wakker werd. Ze was zoooo nieuwsgierig…

Even was ze ontgoocheld dat de Sint “alleen” de playmobilmanège had gebracht maar gelukkig was die ondankbaarheid snel voorbij toen ze eens goed rondkeek…

Op de tafel lag naast de playmobilmanège, een werkboekje, een kleurboek, nieuwe stiften (want Miro zuigt die inkt daar uit, don’t ask), tassen die ik Isla wil laten beschilderen (da’s een cadeau voor mij! nu alleen nog hopen dat ze die ooit eens wil beschildren… ik vrees dat haar daarvoor zal moeten omkopen), 3 mini my little pony’s die op de draaimolen* passen. 2de hands werd de tafel ook aangevuld met extra playmobilfiguurtjes (die ik al van vorig jaar had), een puzzel van 250 stuks (€0.75), smart games kat en muis (€1.25! wat een koopje!!), ik leer tekenen met tekenlatjes (€1.5), 5 strijkparelpatroontjes (€ 0.5). Ik deed weer wat koopjes. Ik hoef zeker niet meer te vertellen dat ik een echte kringwinkelfan ben

Omdat Miro nog niet echt de playmobilleeftijd heeft werd er voor hem wat op de grond gezet. We gingen voor extra houten Ikea sporen, omdat Isla en Miro daar eigenlijk wel goed samen mee kunnen spelen. Met het basissetje waar  enkel de 8 baan mee kon gebouwd worden, was er al snel frustratie omdat Isla dat nog niet kon maken. Ook dit werd aangevuld met kringwinkelauto’s en een kringwinkelspoor/ treintje. Dat laatste had ik zelfs gekocht toen Isla er bij was. Grappig dat ze niets door had.

Miro die snapte ook van het hele ochtendgebeuren niets Na zijn ochtendmelk ging hij toch maar op smartiejacht. “Jaja, chocolaaa!” antwoordt hij momenteel als we iets vragen :)

* In de speelgoedwinkel besliste ik al snel dat de Sint geen “Squinkies Cupcake” zou brengen. Om Isla wat voor te bereiden gaf ik aan dat de Sint misschien niet alles zou brengen. Ik vroeg ook eens of ze de “my little pony draaimolen” leuk vond. Isla: “Ja, die vind ik hééééél leuk. Maar mama, ik mocht die niet vragen aan de Sint… daar zitten batterijen in”. Oeps, niet opgelet toen we hulpsint speelden voor de levering bij moeke 

Dolgelukkig zijn ze allebei met die draaimolen
Sja, Sinten zijn er nu eenmaal om principes overboord te gooien zeker?