Robert Van Daele, “Bob”, papa van mijn papa
°03/01/1923 – 29/12/2011
Afscheid nemen, hoe doe je dat?
Kan je je daar op voorbereiden?
Gebeurt het geleidelijk aan?
Elke keer een beetje?
Keer op keer?
Of ineens als je het definitieve bericht hoort?
…
Hoewel we het allemaal wisten, en soms zelfs hoopten
’t is hard dat je er niet meer bent
…
De laatste keren dat ik “Peter” zag, was er verdriet.
Veel verdriet,
om wie hij niet meer was,
om hoeveel pijn hij had,
om hoe hij plots zo veel minder zichzelf was
…
Ik koester het moment in augustus toen ik (in het ziekenhuis / Maria Middelares) Peter zijn hand nam en hij voor ’t laatst echt recht in mijn ogen keek en mij en mijn kinderen duidelijk herkende.
Toen gaf hij al aan dat hij zo moe was,
moe gestreden
…
Ik doe mijn ogen dicht…
en ik zie Peter
en mezelf.
…
Ik zit op zijn schoot, op zijn linkerbeen en tokkel op de piano,
met 2 vingers, zoals hij ons leerde…
Tum tum tum tum tum
En hij vervolledigt het stuk
…
Ik ben onder de indruk,
van zijn vingers op de piano,
maar ook van hem
maar dat is niet moeilijk als je ziet hoe groot en fier hij is als hij voor me staat
116 kilo Peter, dat weet ik van oma…
Een trotse, fiere man, met mooie witte krullen…
De kleine dingen, ik zie, hoor en voel ze nog, alsof ze gisteren waren…
…
Ik doe mijn ogen dicht en zie
Ik zie zijn zwart kammetje om zijn haar nog even goed te leggen
Ik zie zijn kostuum en zijn hemd
En de trainingsbroek van de afgelopen tijd verdring ik zachtjes
Ik zie hem, samen met oma, het kruiswoordraadsel invullen, met potlood
Ik zie hem zitten op de chauffage om zo de video van Ome Willem voor de triljoenste keer voor ons op te zetten
(ik zie hem zelfs zitten op de chauffage als hij daar paaseieren had verstopt)
Ik zie hem heel secuur de tafel dekken, met zijn vinger afmeten hoe ver en recht de bordjes en het bestek van de rand moeten liggen
Ik zie hem zijn cornetto eten: eerst de nootjes van bovenaan en dan de chocolade uit de punt… zodat hij nog wat nootjes overhoudt voor op het einde
Ik zie hem snoepen, met veel smaak, en ik vermoed dat ik zijn chocoladegenen heb geërfd
Ik zie hem nog in zijn grote zwarte zetel zitten, met pasgeboren Isla in zijn armen
Ik zie het nog allemaal
…
Ik doe mijn ogen dicht en hoor het nog duidelijk
“Luuske…
Luuske…”
zo vol van liefde voor oma
…
Ik hoor Peter, lang geleden, de finalewoorden raden bij Rad van Fortuin alsof het niets was, en of ik onder de indruk was
Ik hoor ook de gesprekken en discussies aan de tafel en vermoed dat ik wat van die capaciteiten heb geërfd.
…
Ik hoor het hem de laatste jaren nog zeggen, keer op keer,
“En, hoe is’t met de kindjes?
Kinderen… da’s toch het mooiste wat er is”
Gevolgd door
“En hoe is’t nog met Nico?
Moet hij nog zo dikwijls naar het buitenland?”
…
Ik doe mijn ogen nog eens dicht en graaf wat dieper…
en hoor hem net voor mijn broer en ik als kind naar huis gingen in de vestiaire nog zeggen
“Shhhttt, niet aan oma zeggen”
En daar was een extra cent, van zijn zakgeld zo bleek later
En kijk, niet die extra cent was zo belangrijk, wel dat stiekem gedoe
Dat gevoel dat hij ons daardoor gaf…
Dat hij ons graag zag
…
Ik voelde het,
elke keer ik Peter zag
Peter en Oma,
Oma en Peter,
toch ook een beetje thuiskomen…
…
en ik voel het nog steeds…
en Peter,…
Ik zie je nog steeds… in de witte haren van mijn eigen vader en misschien ook de “dikke buik”
Ik zie je zelfs als ik in de ogen van mijn eigen kinderen kijk
en het raakt me als Isla (mijn dochter / jouw achterkleindochter) tegen me zegt: “Mama, da’s toch mooi hé dat de mensen zeggen dat ik Peter zijn ogen heb”.
…
Peter,
Ik strek nog één keer mijn armen, een laatste keer
omhels jou
en geef jou een knuffel en een dikke zoen
…
En Peter…
als er een poort is daarboven…
ben ik zeker zeker zeker dat ze voor jou opengaat.
Jouw kleindochter maaike
Xxx
foto’s Jorn Urbain
