Peter
december 30, 2011
Robert Van Daele, “Bob”, papa van mijn papa
°03/01/1923 – 29/12/2011
Afscheid nemen, hoe doe je dat?
Kan je je daar op voorbereiden?
Gebeurt het geleidelijk aan?
Elke keer een beetje?
Keer op keer?
Of ineens als je het definitieve bericht hoort?
…
Hoewel we het allemaal wisten, en soms zelfs hoopten
’t is hard dat je er niet meer bent
…
De laatste keren dat ik “Peter” zag, was er verdriet.
Veel verdriet,
om wie hij niet meer was,
om hoeveel pijn hij had,
om hoe hij plots zo veel minder zichzelf was
…
Ik koester het moment in augustus toen ik (in het ziekenhuis / Maria Middelares) Peter zijn hand nam en hij voor ’t laatst echt recht in mijn ogen keek en mij en mijn kinderen duidelijk herkende.
Toen gaf hij al aan dat hij zo moe was,
moe gestreden
…
Ik doe mijn ogen dicht…
en ik zie Peter
en mezelf.
…
Ik zit op zijn schoot, op zijn linkerbeen en tokkel op de piano,
met 2 vingers, zoals hij ons leerde…
Tum tum tum tum tum
En hij vervolledigt het stuk
…
Ik ben onder de indruk,
van zijn vingers op de piano,
maar ook van hem
maar dat is niet moeilijk als je ziet hoe groot en fier hij is als hij voor me staat
116 kilo Peter, dat weet ik van oma…
Een trotse, fiere man, met mooie witte krullen…
De kleine dingen, ik zie, hoor en voel ze nog, alsof ze gisteren waren…
…
Ik doe mijn ogen dicht en zie
Ik zie zijn zwart kammetje om zijn haar nog even goed te leggen
Ik zie zijn kostuum en zijn hemd
En de trainingsbroek van de afgelopen tijd verdring ik zachtjes
Ik zie hem, samen met oma, het kruiswoordraadsel invullen, met potlood
Ik zie hem zitten op de chauffage om zo de video van Ome Willem voor de triljoenste keer voor ons op te zetten
(ik zie hem zelfs zitten op de chauffage als hij daar paaseieren had verstopt)
Ik zie hem heel secuur de tafel dekken, met zijn vinger afmeten hoe ver en recht de bordjes en het bestek van de rand moeten liggen
Ik zie hem zijn cornetto eten: eerst de nootjes van bovenaan en dan de chocolade uit de punt… zodat hij nog wat nootjes overhoudt voor op het einde
Ik zie hem snoepen, met veel smaak, en ik vermoed dat ik zijn chocoladegenen heb geërfd
Ik zie hem nog in zijn grote zwarte zetel zitten, met pasgeboren Isla in zijn armen
Ik zie het nog allemaal
…
Ik doe mijn ogen dicht en hoor het nog duidelijk
“Luuske…
Luuske…”
zo vol van liefde voor oma
…
Ik hoor Peter, lang geleden, de finalewoorden raden bij Rad van Fortuin alsof het niets was, en of ik onder de indruk was
Ik hoor ook de gesprekken en discussies aan de tafel en vermoed dat ik wat van die capaciteiten heb geërfd.
…
Ik hoor het hem de laatste jaren nog zeggen, keer op keer,
“En, hoe is’t met de kindjes?
Kinderen… da’s toch het mooiste wat er is”
Gevolgd door
“En hoe is’t nog met Nico?
Moet hij nog zo dikwijls naar het buitenland?”
…
Ik doe mijn ogen nog eens dicht en graaf wat dieper…
en hoor hem net voor mijn broer en ik als kind naar huis gingen in de vestiaire nog zeggen
“Shhhttt, niet aan oma zeggen”
En daar was een extra cent, van zijn zakgeld zo bleek later
En kijk, niet die extra cent was zo belangrijk, wel dat stiekem gedoe
Dat gevoel dat hij ons daardoor gaf…
Dat hij ons graag zag
…
Ik voelde het,
elke keer ik Peter zag
Peter en Oma,
Oma en Peter,
toch ook een beetje thuiskomen…
…
en ik voel het nog steeds…
en Peter,…
Ik zie je nog steeds… in de witte haren van mijn eigen vader en misschien ook de “dikke buik”
Ik zie je zelfs als ik in de ogen van mijn eigen kinderen kijk
en het raakt me als Isla (mijn dochter / jouw achterkleindochter) tegen me zegt: “Mama, da’s toch mooi hé dat de mensen zeggen dat ik Peter zijn ogen heb”.
…
Peter,
Ik strek nog één keer mijn armen, een laatste keer
omhels jou
en geef jou een knuffel en een dikke zoen
…
En Peter…
als er een poort is daarboven…
ben ik zeker zeker zeker dat ze voor jou opengaat.
Jouw kleindochter maaike
Xxx
foto’s Jorn Urbain
heel mooi geschreven Maaike en oh zo waar…
ook ik zie hem als ik mijn ogen sluit
en hoor hem nog stillekes zeggen “ge moet het aan niemand zeggen hé maar ik mis u toch een beetje”
toen we elkaar naar jaren terugzagen als Isla was geboren…
veel sterkte lieve Maaike!
maaike, wàt een mooi stukje… ik krijg er kippenvel van.
ik wil jou en je familie graag heel veel sterkte toewensen.
koester die mooie herinneringen!
Fijn dat je zo’n peter/opa hebt gehad. Koester de herinneringen…
En het was ook uiterlijk zo een mooie man, dat witte haar en die baard…
Koester maar het verleden met hem…
*dikke virtuele knuffel*
heel mooi geschreven…. heel veel sterkte en een dikke knuffel!
Heel mooi, Maaike. Ongelofelijk dat je dit in tijd van verdriet kan neerpennen …
Laat de mooie herinneringen aan hem je steunen in deze moeilijke dagen.
Het eerste wat ik dacht toen ik naar beneden scrolde, nog voor ik in mijn Google Reader tekst zag en je mooie tekst gelezen had, was: “Wat een prachtige foto! Precies Isla!” Wat een treffende gelijkenis. Misschien kan het een beetje een troost zijn om hem te zien voortleven in je kinderen.
Veel sterkte.
Mooi geschreven Maaike. Ook ik zie een fiere knappe man voor mij als ik aan hem terugdenk. Ook zie ik zijn verwonderde blik als ik, verkleed als zwarte piet, de patienten bezocht in het ziekenhuis. Toen ik hem zag liggen en vroeg, “maar Peter, wat doe jij hier”
Sterkte!!
Mooi, je herinneringen… die foto’s. Veel sterkte!
….heel mooi Maaike…en weet…vanaf de eerste dag dat we op de wereld komen…nemen we afscheid…als je nagaat bestaat het leven niet alleen uit ‘leven’ maar ook uit ‘afscheid nemen’…en bij dit laatste staan we niet graag stil…dat wordt je nooit gewoon, dat is nooit zo ‘vanzelfsprekend’….wanneer je iemand verliest die je graag ziet, heb je het gevoel een stuk van jezelf te verliezen…integendeel…er blijft zoveel in jouw verder leven…je gaf het zelf al aan…je voorkeur voor chocolade…je gezonde ‘nieuwsgierigheid’…en ik wed zelfs je oprechtheid en die eerlijke lach van je…ja hoor, dat zijn de genen van je lieve Peter…wees blij en trots…die erfenis is uniek alsook die talloze mooie momenten…die maken jou een stuk rijker… Koester de mooie momenten en geef eens een knipoogje naar de hoge hemel gericht….Zorg goed voor jezelf Maaike….xxx
Zo mooi en ontroerend geschreven. De liefde straalt eraf.
Sterkte nog, Maaike. En koester de prachtige herinneringen.
Door mijn tranen heen lees is deze wondermooie tekst want de EMOkoe in mij is weer diep geraakt. Ook ik zie die trotse “dikke Van Daele” voor me als ik mijn ogen sluit. Met zijn mooie witte golvende haar en ja… Isla’s ogen. En als er iets is daarboven dan kijkt hij samen met moemoe naar jou, als twee trotse grootouders.
sterkteknuffel
bieke
Prachtig hoe jij dat kan verwoorden. Prachtig hoe je die mooie herinneringen koestert en met ons deelt. Zo leren we hem ook kennen en zo leeft hij voort…
Sterkte.
*slik* heel mooi.
[...] Wat eigenlijk niet voorzien was, gebeurde wel. Ik las die dag in het crematorium in Lochristi mijn eigen woorden voor Peter. [...]