…

06/01/12

Ik kuste mijn wederhelft voor zijn verjaardag…
en vroeg een zakdoek aan mijn mama,
want die had ik gegarandeerd nog nodig die dag.

Wat eigenlijk niet voorzien was, gebeurde wel.
Ik las die dag in het crematorium in Lochristi mijn eigen woorden voor Peter.

De wederhelft zei:
“Vaders, zitten vol verrassingen. Als je op voorhand had geweten dat ze het aan jou zouden vragen op de dienst, je had gegarandeerd geweigerd.”
En de wederheft had gelijk.
En mijn eigen vader had ook gelijk.
Niet hij moest dat lezen (zoals ik had gevraagd / hij had gezegd), maar ik.

En
ergens ging het, tussen de tranen door, vanzelf
Eigen woorden lees je niet, die vertel je.
De woorden hadden zich onbewust al zo vaak in mijn hoofd afgespeeld.

Maar de perfectionist in mij vond het nog niet goed genoeg.
Misschien zit de nauwkeurigheid hem bij mij niet in rechte bordjes / plankjes en afgemeten, recht gelegd bestek, maar in woorden…

Mijn vader en mijn oma moedigden me tijdens het lezen aan en voor hen deed ik het.
Papa: “Niemand had dat beter kunnen doen als jij. Als ik dat had gelezen, was het nooit hetzelfde geweest. Bedankt.”
Oma: “‘t Was heel mooi gedaan, dat koester ik voor de rest van mijn leven”

Isla vroeg me ‘s avonds: “Mama, is dat echt waar dat jullie bij Peter altijd naar dezelfde video keken?”
gevolgd door
“Nu ga ik een beetje aan Peter denken”

En ‘t doet mij slikken, want op een dag is het voor ons allemaal gedaan.
En ‘t doet mij nadenken over dingen die ik nog wil zeggen en wil doen.
En ‘t geeft mij het “watertrappel”gevoel. Zo hard je best doen, zonder vooruit te gaan.

GSM foto van Jorn
Bloemen vol symboliek

Paarse orchideeën, die oma kreeg op haar trouwdag en nu wou teruggeven.
Witte rozen en paarse orchideeën van zijn zus en kinderen.
Witte rozen van zijn klein- en achterkleinkinderen.
En ik vind dat mooi.
x