De lat…
januari 11, 2012…ligt bij de dochter soms hoog.
Heel hoog.
Te hoog volgens mij.
Met haar tekenlatje tekende ze in de kerstvakantie een krokodil, kleurde alles in en wou toen een hartje tekenen.
Opeens begon ze te wenen… haar hartje was geen echt liefdeshartje. Ik begreep er niets van, maar volgens Isla hebben echte liefdeshartjes een puntje…
Ik kon nog net voorkomen dat ze de tekening scheurde.
Mijn “maar ik vind dat wel heel mooi hoor, hartjes hoeven toch geen puntje te hebben om een liefdeshartje te zijn” gingen het ene oor in en het andere uit…
Isla herbegon…
En tekende juist hetzelfde. Ze hield het latje anders waardoor de 2 krokodillen naar elkaar kunnen kijken.
Na wat onderhandelen mocht haar mislukte versie (rechts) ook opgehangen worden…
Maar helemaal weg is haar frustratie over de liefdeshartjes niet, want onlangs was ze weer heel verdrietig / boos toen haar hartje zoals het rechter uitzag.
Ik hou mijn hart al vast voor het 1ste leerjaar volgend jaar 
Jawadde…
Nora heeft dat ook, dat haar hartje (of letters of mannetjes) perfect moet zijn of anders herbegint ze.
Maar wat een mooie krokodil dat Isla getekend heeft! Sjiek
die gaat dat gewoon super bedreven doen in het 1e leerjaar en makkelijk meekunnen met alles
Ik vind eigenlijk dat ze gelijk heeft… Haar rechterhartje is geen hartje. Maar wat ze vergeet, en misschien kan dat haar helpen, is dat ze wél een ongelofelijk mooie krokodil heeft getekend. Ik vind dat een kind gerust gefrustreerd en boos mag zijn omdat iets mislukt is en dat je zelfs mag zeggen dat het inderdaad (nog) niet goed gelukt is. Als ze er maar van leren dat ze gewoon opnieuw kunnen proberen tot het lukt. En als ze mettertijd maar leren om met hun frustratie om te gaan. (Wat ben ik hier weer aan ‘t ‘preken’
)
@ lichtindeduisternis: ze reageert altijd nogal fel en boos (soms zwiert ze vanalles in de lucht, slaat ze uit frustratie,…), vandaar dat ik dus probeer aan te geven dat hetgeen ze al gemaakt heeft toch al in de goede richting is
ik vind dat je altijd nog iets dat “minder” gelukt is, kan proberen herstellen… Volgens mij kan je van zo een rechter hartje toch nog een (in haar ogen) liefdeshartje maken
alles kapot scheuren, papieren met stapels weggooien,… ik heb daar toch wel wat moeite mee
@ Maaike: Helemaal mee eens! We hebben er hier ook eentje rondlopen die bij frustratie nogal vernielzuchtig kan worden, en we hebben daar allebei behoorlijk wat moeite mee
. Ik bedoelde eigenlijk vooral dat ik wel snap dat ze verdrietig en boos en gefrustreerd is, als ik de krokodil en het hartje zie, maar ik begrijp even goed dat jullie het niet eens zijn met de manier waarop ze die gevoelens uit.
@ LIDD: die krokodil is met zo’n tekenlatje
en inderdaad het is voor mij soms moeilijk om te snappen waarom ze zich voelt zoals ze zich voelt…
omdat ik zelf denk “och da’s toch niet zo erg… en met wat extra kleur dat en wat gepruts komt alles weer goed”
@ Maaike: Jij hebt leren relativeren, zij nog niet. En jij hebt een rugzakje vol mogelijke oplossingen bij problemen, zij nog niet. (Maar misschien zie ik het verkeerd, en misschien ben ik niet helemaal objectief, want ik heb een geweldige boon voor Isla door haar prachtige ogen
.)
@ LIDD: je slaat de nagel volledig op de kop
een vriendin zei me laatst nog dat ik Isla haar gevoelens moet herkennen, erkennen en benoemen
en dat wou ik ff benadrukken, dat ik dat soms moeilijk vind omdat mijn rugzak al wat voller zit
en omdat het mijn eigen kind is, ik heb toch veel minder geduld met haar dan met de kinderen op school / werk
Maar hey, Isla is leerbaar hoor
De tafels vliegen niet elke keer meer door de lucht!
@ Maaike: Ik heb soms zelfs bijzonder weinig geduld met mijn eigen kinderen, moet ik bekennen. Mijn grote minpunt vind ik dat. Misschien leggen wij de lat ook wel hoog, voor onze eigen kinderen dan
.
Klopt idd van dat rugzakje, al denk ik dat karakter ook veel doet! Isla klinkt een beetje zoals haar vader. Als ik jou hoor vertellen over de verbouwingen, dan is Isla haar papa ook wel een pietje precies en jij niet zo! Dan is het sowieso moeilijker om daar mee om te gaan he!
Al is ons Line echt dezelfde dan ik, en dat vind ik ook vaak moeilijk om te zien en om mee om te gaan!
Idd waarschijnlijk omdat het mijn eigen kind is! Ook ik heb in de klas vaak meer geduld dan thuis!