Onze spraakwaterval, Miro, die al zeer goed en zeer verstaanbaar praat, volledige liedjes zingt, laat zijn plaat bij het vertellen “soms” eens haperen.
En “soms” kan ook al “regelmatig” zijn.
En kijk, als logopediste, weet ik dat dat een compleet normaal verschijnsel is. En dat ongepast reageren er wel eens voor kan zorgen dat het peuterstotteren/ kleuterstotteren… echt stotteren wordt.
En dus blijf ik rustig als hij zo een hapermoment heeft.
En ik moet zeggen als hij een volledige dag thuis is, vallen de momentjes wel mee.
Naast het rustig blijven, ben ik ook zeer alert op reacties.
De wederhelft werd dus al regelmatig eens op de vingers getikt als hij het hapermoment te grappig vond en er een beetje de spot mee wou drijven 
Want hey, als Miro het heeft over “Kij-ij-ij-ijk een ki ki ki ki kker” of “a a a lle auto op een rij ma-ken” of “ba ba ba ba b(r)andweerauto v(l)iege(n)dan kan dat behoorlijk grappig zijn.
Maar toen Miro vrijdag terugkwam van de kribbe en hij het weer heel hevig had, vertelde de wederhelft mij ook hoe een begeleidster uit de kribbe daarop reageerde.
En kijk, ik kreeg weer bijna een hartaanval… hoe is dat toch mogelijk dat ze daar in een kribbe niets van afweten?
Ik vermoed dat ik Miro nog een keer zelf zal moeten brengen / halen om nog eens een preek af te steken in de kribbe.
