Het 2011 - 365 fotoprojectje is afgesloten en ik mis het wel.
Ik vond het erg verrijkend om elke dag op zoek te gaan naar een fotomoment. Iets kleins. Iets wat onbelangrijk lijkt, maar het in feite niet is.
Sommige dingen zijn zelfs tijdelijk en verdwijnen na een tijd.
Soms vergeet je ze zelfs…
Met een foto “blijft” het wat meer in je herinneringen hangen. En misschien “kleur” je zo de herinneringen van de kinderen, want van mijn herinneringen bestaan geen foto’s.
Maar eerlijk is eerlijk, hoewel ik het 365 projectje wat mis, elke dag een foto nemen is een beetje van het goede te veel.
Met een GSM foto’s nemen dan?
Het hele GSMfotogebeuren gaat wat aan mij voorbij.
Ten eerste heb ik een brolGSM die ik de helft van de tijd niet weet liggen. Er zit wel een fotofunctie op, maar de kwaliteit is zeer slecht.
Ten tweede weet ik niet eens hoe je die foto’s kan uploaden.
OK, stilstaan is achteruitgaan… maar voor mij gaat die GSM en pc-evolutie soms een beetje (veel) te snel.
Dus blijf ik gewoon prutsen met mijn fototoestel 
En na lang nadenken, overwegen, wikken en wegen, besloot ik om in 2012 elke maand een foto te posten. Eentje van het gezin, eentje van Miro en ISla, eentje van….. Wel één die verband houdt met de kinderen, want het is hier ten slotte een Isla&Miro blog natuurlijk.
Die reeks achteraf in een fotoboek gieten zal in ieder geval al een pak eenvoudiger zijn, en dunner
Na de 2012 gezinsfoto wou ik graag de kinderen nog eens samen op een foto. De wederhelft nam de benen en liet me alleen met de kinderen… en hallo kroket, stil zitten of blijven liggen… da’s niet echt aan hen besteed.
The making of:
De locatie was ”op” het logeerbed en daardoor een begrensde zone. Het doel was op het bed blijven, zodat ze een beetje in de picture zouden blijven.
Ik vond het ongelooflijk om te zien hoeveel verschillende kunstjes ze deden op 7 minuten. 7! en toen ben ik gestopt. Plezier dat hadden ze, echt fotogeniek was toch iets anders Eens naast elkaar liggen was niet zo evident. Isla versleepte Miro van de ene kant van het bed naar de andere, Miro beklom Isla, ze vielen om, enz enz
Dat een fototgraaf zich beperkt in beelden, zoals ik hier las, vind ik daarom raar. Zeker bij een groep. Dat kinderen beter meewerken bij iemand anders kan volgens mij niet anders, want mijn spruiten luisterden langs geen kanten
Gewoon eens naast elkaar ligggen was onmogelijk. Tegen dat ik ze naast elkaar had gelegd en terug was bij mijn fototoestel, was er alweer eentje vandoor
3 foto’s kon ik maken toen ze naast elkaar lagen. Gelukkig had Miro op 1 foto zijn ogen open en Isla op de andere. De 3de foto zit bij de collage en daar liet Isla mijn trommelvliezen nog eens goed trillen.
In het digitaal tijdperk kan je zelfs van 2 foto’s 1 maken. Ik kan dat niet, ik krijg daarvoor hulp, van deze fotomadam. Merci Els! ‘t Is een foto geworden om te koesteren.
En zij kan zelfs lichte lakens opleggen van achter haar pc (en de rozige schijn laten verdwijnen), knap zeg!! Misschien dat ik ook eens een cursus photoshop moet overwegen.
