Ik schreef al dat het werfgehalte hier thuis mij vaak weinig kan schelen.
Maar de wederhelft daarentegen, die stoort zich meer.
En dan schiet hij in actie. Sommige dingen duren dan nog een eeuwigheid 
, maar echt lang was hij met dat hout aan de deuren niet bezig… en eerlijk het is toch een wereld van verschil.
Ooit krijgen we dat huis hier nog af
‘t Is altijd al een held en een durver geweest…
En je leert daar mee leven
Hij klimt nog steeds overal op, staat nog steeds recht in zijn kinderstoel om te dansen, gaat met de trap alleen naar boven en als we niet opletten ook naar beneden (de wederhelft vindt een traphekje niet zo belangrijk en zegt zelfs: “die kan dat wel hoor, alleen naar boven / beneden, door de leuning vast te houden), en kijk nu presteerde hij ook nog dit:
Tja en meer dan hem waarschuwen dat hij kan vallen, doen we hier niet. En eerlijk gezegd: hij gelooft dat toch niet.
… omdat er bloggewijs soms wat extra druk mag zijn
… omdat ik benieuwd ben naar de dagthema’s waar we heerlijk eerlijk over mogen moeten bloggen, dus misschien ook wat zagen? 
… omdat ik verzekers een echt “wijf” ben
doe ik gewoon mee
Meer info kan je hier vinden: http://www.wijvenweek.be/
Isla is altijd wat een aan de rokbroekhangdochter geweest. Allezja geweest, soms is ze het nog
Ze is nogal graag in de buurt en alleen spelen is niet zo aan haar besteed.
Haar ruimte wordt groter, zeker in het bijzijn van vriendinnen…want dan gaat ze maar al te graag naar boven om te spelen of klinkt het “nu mag je niet komen kijken hé, mama”.
Maar als moeder en dochter alleen thuis zijn, verkiest ze wat privacy in de buurt
En ineens was het carnaval en mocht Isla verkleed naar school.
Carnaval, ik hecht daar niet zo veel belang aan…
Nu ik thuis zie dat de verkleedkleren ook aangedaan worden om mee te spelen, vond ik het niet erg om nog een een trouwkleed en verkleedrokje bij te kopen
Het kruidvattrouwkleed leek behoorlijke brol, maar gelukkig was het een koopje van 1,40 euro . Voor dat geld kan een mens niet veel meer dan brol verwachten. Wegens nog wat te lang kon het niet aangedaan worden om een hele dag op school rond te lopen.
In de week voor carnaval ging Isla spontaan een keertje zo naar school en ‘s avonds verkondigde ze zelfs fier: “Ik heb mijn ketting niet moeten uitdoen!”
Op haar vorige school deden ze voor carnaval “zottekesweek” (elke dag iets anders: vb 2 verschillende sokken, pyjama boven kleding,…). Misschien mist ze dat concept een beetje… Al vult ze precies liever zelf in wat ze aandoet.
Mevrouw wou als “engeltje” naar school gaan. Ik probeerde haar in de winkel nog andere dingen aan te smeren, maar ze wou en zou voor roze gaan.
Ze koos een roze rokje met “hartjes” en roze vleugeltjes (die ze natuurlijk niet wou aandoen voor op de foto, want “mama, ik wil niet op de fo-to! *roloog*) en natuurlijk hoorde daar ook schmink bij.
Less (schmink) is vaker more, maar kinderen denken daar meestal niet zo over. Dus Isla was dolgelukkig met haar vlinder op haar voorhoofd. De wederhelft vond het eerder mislukt en vond het voordien beter…
De zoon riep “Mino ook min-ken” en zie een echte vent verscheen
Maar liefst van al loopt hij rond met Isla’s roze halskettingen of haar diademen…
Hier als: ”Mino pipo c(l)own!”
of hij wil, zoals Isla, zelf met de schminkbazaar aan de slag
Er lopen hier 2 mini ‘s. Al is de ene in mijn ogen al niet meer zo mini, maar da’s een ander verhaal.
Den andere wel… hij is met zijn “nog geen 2″ volgens mij toch nog behoorlijk mini.
En het moet gezegd de 2de keer een mini in huis is het anders.
Voorspelbaarder, maar daarom niet minder interessant.
Je bent al vertrouwd met het concept “fases” en je weet dat er zaken komen en gaan.
Momenteel zit de mini in zijn “terrible two fase” ofte de peuterpuberteit.
Een onderdeel daarvan is dat de mini man des huizes zich ALLES toe-eigent. Te pas en te onpas klinkt het hier “mijne”, ”van mij!”, “ga weg”, “is-a moet daar afb(l)ijve(n)!”.
“Mijne mama”
“Mijne papa”
“Mijne susse (zusje)”
“Mijne b(l)okke(n)”
“Mijne boeke(n)”
“Mijne pop”
…
Als er ook maar iemand probeert om daar tegen in te gaan, worden we getrakteerd op een boze blik, een mep, wat scherpe nagels in het gezicht of een dramaqueenkingconcert met dikke tranen!
Soms geeft dat hier grote huilconcerten, want de ene vindt dat alles van hem is en de andere wil niet dat Miro zomaar alles afneemt.
Levenslessen “delen” zeker
Want eerlijk is eerlijk, Isla moet best veel delen.
Miro kiest er vaak de dingen uit die van Isla waren of ze heel soms ook nog belangrijk vindt.
Uit de 6 poppen, koos meneer uiteraard Isla’s pop die ze voor haar 1ste verjaardag kreeg.
En meneer wil die mee in bed, zoals een echte poppenvader.
Ook Miro heeft het wat met de foto’s gehad… zeker als de flits afvuurt
En voor ik een 2de (flits)foto kan maken, sluit meneer zijn ogen.
Miro: “Mama, mag niet lichtje oogjes s(ch)ijne(n)”.
‘t Wordt tijd dat de dagen weer wat langer worden, dat er weer wat meer daglicht is, zodat foto’s trekken minder opvallend gebeurt…
Miro is naast boekenverslaafd momenteel ook behoorlijk in de ban van puzzels.
De houten dierenpuzzel, die Isla ook zo moeilijk vond, vindt Miro ook nog moeilijk. Soms worden stukjes die samen horen wel al eens bij elkaar gelegd, maar rechts / links of boven / onder is vaak nog fout.
Maar gewone puzzels, die kan hij plots wel.
Hoewel ik dacht dat hij daar nog niet echt aan toe was, legde ik eerst 2 en later 3 doosjes met puzzelstukken in zijn kastje.
Meneer heeft beneden zo zijn eigen kastje met puzzels, want boven liggen ook Isla haar puzzels en dan zwiert hij ALLE puzzels op de grond en door elkaar. En ik kan je verzekeren dat puzzelstukjes sorteren een erg tijdrovende bezigheid is
En dus nam Miro steeds vaker naar de puzzels, kan hij vrij snel juiste stukken herkennen die bij 1 puzzel horen en kan de puzzels maken van 4, 6 en 9 stukjes. En ik vind dat knap, ahja!
De 16stukken puzzels zijn voorlopig nog te moeilijk “mino kan p(r)inses nie(t) make(n), te moe-luk (moeilijk)” of als er stukjes omgekeerd liggen “ka-boute(r) lig(t) onde(rste)bove(n)”.
Maar we laten die maar gewoon in de kast of op de grond liggen… Het motiveert Miro om het toch elke keer te proberen en op een dag zullen die ook wel lukken.
Na de meeste schooldagen vraagt Isla: “Mama, mag ik alsjeblief een beetje TV kijken? Een heel klein beetje?”
En eigenlijk weet ze mijn antwoord al, maar ze kan maar proberen natuurlijk
En soms houdt ze zich prima bezig, maar soms zucht ze al eens uit verveling… en dan komt ze plots met heel nieuwe dingen zoals dit
Eigenlijk hebben ze toch zo weinig nodig De tafel wordt een speelrek
O ja, en een “ik zwier al mijn kleren uit en paradeer in mijn ondergoed” fase, bestaat die ook?? Het mag buiten nog zo koud zijn (-13°C), eens thuis zwiert mevrouw haar kleren uit!
Ik hoor hem
in Isla’s kamer
Het is niet helemaal duidelijk of hij droomt of wakker is
Soms stopt hij
Soms gaat hij door
Maar als hij wakker is, weet hij het
en ik ook
want als de wederhelft* uit zijn bed moet, plukt hij Miro meestal ook uit bed
ontvoert hem en legt hem tussen ons in
En als hij tussen ons in ligt
zoeken, in de donkere kamer, zijn kleine handjes
naar mijn gezicht
en aait hij mij over mijn wang… en besluit met “mijne mama”
Hmmm
OK 04.00 is vroeg
en
OK de romantische bel spat vaak uit elkaar als hij mij daarna een klap in mijn gezicht geeft en beveelt “mama moet me(l)k make(n), mama moet opstaan”
Maar zelfs als de bel maar kort heeft bestaan
was het een mooie bel
*de wederhelft heeft “Miro uit het bed pluk”dienst omdat de hernia weer veel pijn doet 
Je bladert momenteel door het isla en miro site archief van februari, 2012.
