De 2de keer

Er lopen hier 2 mini ‘s. Al is de ene in mijn ogen al niet meer zo mini, maar da’s een ander verhaal.
Den andere wel… hij is met zijn “nog geen 2″ volgens mij toch nog behoorlijk mini.

En het moet gezegd de 2de keer een mini in huis is het anders.
Voorspelbaarder, maar daarom niet minder interessant.
Je bent al vertrouwd met het concept “fases” en je weet dat er zaken komen en gaan.
Momenteel zit de mini in zijn “terrible two fase” ofte de peuterpuberteit.
Een onderdeel daarvan is dat de mini man des huizes zich ALLES toe-eigent. Te pas en te onpas klinkt het hier “mijne”, ”van mij!”, “ga weg”, “is-a moet daar afb(l)ijve(n)!”.

“Mijne mama”
“Mijne papa”
“Mijne susse (zusje)”
“Mijne b(l)okke(n)”
“Mijne boeke(n)”
“Mijne pop”
…

Als er ook maar iemand probeert om daar tegen in te gaan, worden we getrakteerd op een boze blik, een mep, wat scherpe nagels in het gezicht of een dramaqueenkingconcert met dikke tranen!

Soms geeft dat hier grote huilconcerten, want de ene vindt dat alles van hem is en de andere wil niet dat Miro zomaar alles afneemt.
Levenslessen “delen” zeker

Want eerlijk is eerlijk, Isla moet best veel delen.
Miro kiest er vaak de dingen uit die van Isla waren of ze heel soms ook nog belangrijk vindt.
Uit de 6 poppen, koos meneer uiteraard Isla’s pop die ze voor haar 1ste verjaardag kreeg.
En meneer wil die mee in bed, zoals een echte poppenvader.