Neeeeeeeen, tuurlijk is ze niet moe.

Ge ziet dat toch?! (‘t is misschien niet duidelijk, maar dit zijn verschillende foto’s genomen op verschillende middagen)

De auto is overdag de enige, maar dan ook de enige plaats waar die ogen eens durven dichtvallen. Soms zijn ze dicht als we nog op de oprit zijn, maar meestal duurt het toch wel een tijdje (vaak ook net voor we aankomen, grrrr).
Als de auto stopt wordt Isla meestal spontaan (en gelukkig niet slechtgezind) wakker, maar zo heel af en toe slaapt ze verder. En ik heb al geleerd – als ik ze niet wakker wil maken – dat ik ze best gewoon ergens drop.

Spijtig dat het sneeuwt, anders kon ik in de kerstvakantie misschien ’s middags een beetje rondrijden. Alhoewel, mijn ecologische voetafdruk zou misschien wel heel groot worden dan.

O ja, en ze zit al een tijdje in een andere autostoel. In de vorige kreeg ik ze met haar winterjas nauwelijks nog “ingesnoerd”. En “groot” dat ze zich voelt…

“Ik ga da(t) nooit meer doen, mama-ke”
en 99 keer op een dag, gooit ze er dan ook nog een “sorry mama, het spijt me,…” achter.

Elke keer wil ik haar wel geloven, maar ik weet natuurlijk beter.
Natuurlijk weet ze dat ze dat niet mag: fruitsap uitgieten, eten op de grond flikkeren, afstandsbediening naar mijn kop gooien, op mijn hoofd springen, over de rand van het bad op mijn hoofd gaan liggen, speelgoed in het rond gooien, op de grond liggen brullen, over de leuning van de zetel hangen om zo een boekske te pakken (vlak bij de stoof), bijten,…

Soms denk ik peuterpubertijd wordt misschien kleuterpubertijd.
Maar meestal steek ik het gewoon op het feit dat Isla momenteel weigert om ’s middags een dutje te doen. Het zou haar (en vooral ook mij) zo een deugd doen. Maar helaas, zonder tutje vindt ze dat ze geen reden heeft om haar bed op te zoeken.

Wit, da’s de kleur die ik zie als ik naar buiten kijk. Overal sneeuw. En niet zo een klein beetje!

Vrijdag en zaterdag bleven we van de sneeuw gespaard, maar zondag (gisteren) bleef ze maar vallen en was het zo koud dat  we noodgedwongen een hele dag met ons spook binnen bleven. Jammer, want sneeuwpret is meer iets voor wederhelft

Maar hey, 2 volle dagen binnen blijven is hier des huizes geen OPTIE!! Isla moet – net zoals een hond – regelmatig eens “uitgelaten” worden En dus trok ik vandaag met haar naar buiten. Een sneeuwman, dat zag ik helemaal niet zitten, zeker nadat Isla wat sneeuw in mijn gezicht had gegooid. Toen ik er verontwaardigd op reageerde, zei ze: “Jamaar mama, ik had u wel gewaarschuwd hé”

Vandaag gingen wederhelft en ik naar ons allereerste oudercontact. Als dat geen mijlpaal is.
Eventjes dacht ik dat het niet zou doorgaan, wegens een afwezige juf. Maar zowel de juf als de interimaris waren aanwezig en hadden zelfs een vol kwartier voor ons uitgetrokken

Voor ik vertrok vroeg ik nog aan Isla wat haar juf over haar zou zeggen.
Isla: “Ik ben altijd flink in de klas * stilte * maar soms doe ik ook andere kindjes pijn”. Als dat geen eerlijk antwoord is.

Volgens de juf.
Isla is een heel verbale meid. Met heel wat intonatie, mimiek en lichaamstaal verduidelijkt ze alles. Juf: “Isla zou met haar lichaamstaal gerust kunnen doorgaan als een Italiaanse”. Er zijn ook weinig dingen die echt geheim blijven
Ze praat als een volwassene (en begrijpt ook alles wat ze zegt) en legt heel wat verbanden, maar is niet brutaal of heeft geen grote mond. Gelukkig dat de juf dat zo ziet, want volgens mij zijn er toch leerkrachten die “juf ik kan wel geen 2 dingen tegelijk” zo positief zouden interpreteren.
De juf gaf ook aan dat ze heel goed moet opletten wat ze tegen collega’s zegt over andere leerlingen, want Isla hoort alles…

Taakjes worden goed en enthousisast uitgevoerd.

Isla kiest zelfstandig wat ze wil spelen en speelt ook in de verschillende hoeken.
Ook daar gaf de juf aan dat Isla alles hoort en ziet en er over durft te klikken (vb Isla zit in de boekenhoek, ze hoort en ziet wat er gebeurt op de mat (de andere kant van de klas)).
Dit gaf ons toch wel de kans eventjes toe te lichten dat we dat niet altijd zo een positieve eigenschap vinden. In de kribbbe stimuleerden ze dat gedrag door Isla bij conflicten (ook tussen andere kinderen) aan te spreken om uit te vissen wat er nu juist gebeurd was. De juf begreep ons standpunt, maar gaf aan dat een eerlijke klikker nu eenmaal soms handig is in de klas (als je het zelf niet gezien of gehoord hebt). Ze besteedt niet te veel aandacht aan het klikken zelf, vraagt zeker niet expliciet wat Isla gezien heeft, maar luistert toch wel stiekem. Hopelijk neemt die drang om te klikken toch wel af.

Samen spelen is nog moeilijk. Ze is heel vaak bij 3 dezelfde meisjes, maar ieder doet nog wat zijn eigen ding. In de klas zijn er nog maar weinig kinderen die echt samen spelen. Thuis merken we dat samen spelen vaak heel bazig en sturend verloopt, wat op school gelukkig niet het geval is. Ze ontpopt zich (met 3 leiders in de klas) niet echt tot een (brutale) leider. Misschien maar goed ook.

Isla heeft nog steeds graag een volwassene in de klas. Ze houdt de juf nog in het oog, maar reageert niet meer zo paniekerig als in het begin van haar schoolcarrière. Gelukkig maar!

Algemeen komt ze graag naar school en behoort tot de “goede / betere” kindjes in de klas. We mogen trots zijn op Isla.
Meer moet dat niet zijn zeker?

Mega klaag- en zaagpostje

… werkt dat nummerke 2 al behoorlijk op mijn zenuwen.

Da’s wel erg. Nog niet geboren zijn en uw moeder al zo op stang kunnen jagen.

Elke dag ben ik blij dat ik een dag dichter bij de bevalling ben. Elke dag! Ik heb geen goede en slechte dagen, neen het zijn allemaal slechte dagen met soms wat goede minuten. Triestig hé?

En eigenlijk vind ik dat jammer, zo niet kunnen genieten van het gehele zwangerschapsgebeuren. Ik wil dat nochtans graag. Maar ja, met alle goede wil van de wereld kan ik niet genieten van misselijk zijn, doodmoe maar nu al in korte periodes slapen en dus midden in de nacht wakker zitten wezen en niet meer kunnen slapen, zure oprispingen, honger, boven de wc hangen, dat geschop en geduw tegen mijn ingewanden, geen courage om ook maar iets te doen,…

En het ergste van alles: compleet geen weerstand hebben. Sja dat hier een 3 jarige rondspringt wiens levensmotto: “nooit niet moe” is, tja dat helpt natuurlijk niet.
De weerstand is hier dus nul de botten. Een maand lang heb ik geknokt om een banale verkoudheid te overwinnen, ben ik weer ziek zeker
Pffff…

Note to myself: nooit meer zwanger worden, nooit! Verdring die miserabele tijd niet nog een keer

FOTOTOESTEL!

Af en toe huppelt Isla er mee rond en dit is het resultaat:

Ik moet zeggen dat de kwaliteit van de foto’s misschien nog slechter is dan ik had verwacht. Tja…

Er zitten ook een hele boel functies (muziek, video,…) en speelgoedprutsen bij (vervormen van foto’s, kader toevoegen,…) zodat het voor Isla niet altijd even duidelijk is wat ze aan het doen is. Maar goed, ik mag niet vergeten dat het gewoon speelgoed is.

En speelgoed moet vooral leuk zijn. En dat is het ook, kijk maar:

Misschien moet ik volgend jaar zelf de speelgoedbrochures samenstellen.

Sja, wat is ziek hé.
Isla had in ieder geval niet veel zin om stil te zitten.

En dus waagden we ons gisteren eindelijk eens aan: koekjes bakken. Nog nooit eerder gedaan…

gemakkelijk, leuk, snel klaar (enkel deeg 2 uur laten rusten vond ik er wat te veel aan),… en lekker!

Glazuur uit zo een tube hing ook in Isla haar haren en de gordijnen en dus wisten we weer wat gedaan natuurlijk.

En dan geeft dochterlief die tuutjes mee naar Spanje, vergeet de moeder des huizes dat die dingen toch wel zeer gemakkelijk kunnen zijn *zucht*.
Vooral overdag, als die kleine meid moe is. Haar aanmanen een tutter te halen zorgde vorige week nog voor een heerlijk middagslaapje.

Maar nu, in het tuutloos leven…
- is de nachtrust korter (lees: 06.00 is het hier al kermis en blijft ons miss zeker niet tot het konijntje stapt liggen grrrrr)
- zijn de overdagslaapjes herleid tot nihil (zelfs al vallen haar ogen dicht, toegeven doet ze niet).

En… uitgerekend nu wordt dat spook ziek *zucht*.
Gisteren een echte hel. ’s Nachts had ze nauwelijks geslapen dus was ze ’s middags doodop (en zij was zeker niet de enige). Maar slapen? Neeeeeeeeee! Ze sloeg liever haar moeder, terroriseerde den boel, gooide haar speelgoed in het rond, schreeuwde moord en brand en o ja en ze klaagde ook wel over oorpijn (zo haalde ze spontaan een washandje om tegen haar oor te houden).

Om 16 u werd ik bij de kinderarts verwacht, maar om 15 u besloot ik toch maar al te vertrekken (en het is geen 10 min. rijden). Mijn plan lukte. Ze zat nog maar net in haar autostoel of het klonk: “Mama, ik kan mij(n) ogen echt nie(t) ope(n)houde(n)” en ze sliep. En ik was amper vertrokken… Daar zat ik dus 40 min. te blinken op de parking van het ziekenhuis…

Het verdict: een prikkelhoestje (niet op haar longen, hoera! hoera!), een gesprongen (of gebarsten) trommelvlies links en buitenoorontsteking rechts (wat toch behoorlijk pijnlijk zou zijn).
Medicatie: neusdruppels, 2 verschillende oordruppels, hoestsiroopke, pijnstillers (maar omdat ze geen pijn meer heeft, geven we die maar niet) en een beetje puffen (omdat we daar al mee gestart waren). Dit alles een week en 3 keer per dag *zucht*.

Gelukkig is het toedienen van de medicatie (op de foto blijven liggen na de oordruppel) geen probleem meer. Dat is ooit toch anders geweest.

En hoe is het met Isla? Wel, die is springSPRINGlevend! Van ziekte geen enkel teken. Geen koorts, geen geklaag, geen gedoe.
Alleen al mijn aandacht / weerstand vreten, niet te doen. Wat mis ik mijn dutje…
Morgenvoormiddag dump ik Isla dus terug op school, van schuldgevoel geen last.
De enige reden om haar ’s middags op te halen is de afwezigheid van de juf en de medicatie. Niet dat Isla die nieuwe (jonge) juf niet goed vindt, neen… die vergeet gegarandeerd die medicatie (juist) toe te dienen (was maandag toch ook al ).

Ik: “En welk cadeautje van de Sint vond je het leukst?”
Isla: “Allemaal. Ik vind al mijn cadeautjes leuk!”

Ik: * toch nog eens proberen * “En welk cadeautje van de Sint vond je het stomst?”
Isla: “geen enkel” * grote smile op haar gezicht *

Wat ik heel grappig vond:
In de bibliotheek nam Isla maar een aantal snoepjes / koekjes uit de mand van Zwarte Piet. Een gulzige jongen bleef maar grabbelen. Even later klonk het: “Mama, dat is niet flink hè van die jongen, zoveel snoepjes nemen.”

Wat ik heel mooi vond:
Bij het klaarzetten van haar laars, legde ze ook wat koekjes neer.
Isla: “dat is voor in Zwarte Piet zijn mand, voor de andere kindjes.”
Schoon hé zo kunnen delen

Isla die meestal de teksten als geen ander kan onthouden zingt
“Dag Sinterklaasje, daaa daaaa daaag daaag Zwarte Piet”
“Dag Sinterklaasje, daaa daaaa daaag daaag Zwarte Piet”
“Luister naar mijn afspraaklied”
Als ik haar probeer te verduidelijken dat het afscheid is, wordt ze boos.
Isla: “Maar mama, ik mag wel s(z)elf kiezen hé hoe ik dat zing!”

En nu, nu is HIJ weer weg voor een jaarke…
Ik ga het precies nog missen ook.

En of Isla flink geweest is!

Na de grote opwachting zag Isla “hem” dit jaar nog eens in de bibliotheek en op school. Vorig jaar wou ze amper in zijn buurt komen, dit jaar gaf ze zowel de Sint als Zwarte Piet een hand alsof het de doodnormaalste zaak was.

Dit jaar was ze helemaal in de ban van het Sintgebeuren. Ik vrees wel dat ik me volgend jaar iets meer zal moeten verdiepen in de materie, want zo heel af en toe stond ik met mijn mond vol tanden:
“Mama, hoeveel jaar is Sinterklaas? en Zwarte Piet?”
“Ik heb des(z)e nacht Sinterklaas voorbij mijn kamer horen stappen…. op straat”
“En komt de Sint dan ook in mijn kamer?”
“Heeft Sinterklaas een auto? Hoe komt de Sint dan naar de bibliotheek?”

Op school werden de ouders uitgenodigd en voerden alle kinderen een liedje / dansje op (van 1ste KK tem 2de lj). Het deed deugd Isla eens in haar “habitat” te zien. Ze voelt er zich duidelijk goed en geliefd door de juffen. Hartverwarmend!
Toen ze ons zag was ze helemaal in haar nopjes. Ze deed heel enthousiast mee, heel leuk om te zien. 
Alle kinderen mochten nog een geschenkje afhalen bij de Sint, maar daar een foto van maken lukte niet door de grote overrompeling.

Het cadeautjesgebeuren thuis dit jaar.

Haar wensen waren al heel snel duidelijk. Roze! En het moest zeker speelgoed zijn voor meisjes, want “ik ben wel een meisje hè mama”.

Aanvankelijk ging ze voor een keukentje of winkeltje, maar omdat we daar binnen echt geen plaats voor hebben werd het: een roze fototoestel en een roze computer (die ze bij moeke vroeg). Eens haar besluit vast stond, veranderde ze niet meer van gedacht. Op school werd ze zelfs boos op de juf omdat zij een oranje fototoestel had uitgeknipt om op haar brief te plakken. Tja roze is hier nog steeds vollenbak “in”.
Omdat ze haar tutjes moest afgeven, liet ik haar maar vrij kiezen… (ik geef het toe ik ben een watje )

Die kidizoom, tja… ik heb er lang over getwijfeld en was ben er zelf niet zo voor te vinden. Ik wou haar liever een “gewoon roze” compactfototoestel geven, waar de kwaliteit van foto’s ten minste goed is. Maar hey… ze is pas 3 en de Sint komt niet bij mij he

Wederhelft stuurde de Sint met nog wat kleine prutskes terug. Hij vond het er duidelijk al over. Mijn herinneringen van een volle tafel vol cadeaus en lekkers zijn duidelijk de zijne niet

Isla haar reactie was goud waard: “Waaaaaw, de Sint heeft zoveel gebracht!” Ook de Sintbrief vond ze fantastisch!